15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Sun Jul 10, 2011 5:59 pm


* * Plan of the Heart! * *


แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!






[You must be registered and logged in to see this image.]




มอนเนิร์ค (Monarch)
เป็นแก๊งที่ก่อตั้งโดย กลุ่ม เด็กม.ปลาย แต่ฝีมือและหน้าตาอยู่ในระดับเทพทุกคน มีแนวหน้าอยู่ทั้งหมด 5 คน ชาย 4 หญิง 1 แต่ ละคนมีอิทธิพลและฝีมือที่ไม่เป็นรองใคร ปกครองแถบโตเกียวทั้งหมด และเป็นแก๊งที่ทรงอิทธิพลที่มี จุดศูนย์รวมอยู่ที่ผู้นำเพียงหนึ่งเดียวนั่นก็คือ ยูกิมูระ แบล็ค และนอกจากนั้นเขายังเป็นผู้นำตระกูลรุ่นต่อไปของตระกูล ยูกิมูระ ซึ่งเป็นตระกูลยากูซ่าอีกด้วย


Killer Family
แฟมิลี่ที่ไม่น่าจะมีเหตุผลที่ต้องไปเกี่ยวข้องอะไรกับ Monarch หรือ Mikado เลยสักนิด ถ้าไม่ติดที่ว่าเพราะ เมื่อก่อน Killer Family ดันไปเป็นศัตรูคู่แค้นกับหนึ่งในแนวหน้าของ Monarch ซะได้ แถมเคราะห์กรรมทั้งหมดดันไปตกอยู่ที่ ว่าที่ผู้สืบทอดแก๊ง คนต่อไปอีกซึ่งตอนนี้เพิ่งอยู่แค่ชั้น ม.ปลายเท่านั้น - -^


มิคาโด (Mikado)
ศัตรูคู่แค้นที่ แท้จริงของ Monarch มีผู้นำเป็น เด็กหนุ่ม ม.ปลายเช่นเดียวกัน และแก๊งมิคาโด ก็ได้ปิดซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ซึ่งเป็นปมปัญหาที่สำคัญ Mikado ต้องการขึ้นเป็นใหญ่แทน Monarch จึงเริ่มคิดต่อกรและเข้ายึดพื้นที่ในแถบโตเกียวที่มี Monarch คอย ควบคุมอยู่ และเดิมที ผู้นำของมิคาโดเองก็เป็นผู้สืบรุ่นต่อไปของตระกูล มิซึกิ และเป็นตระกูลยากุซ่า ที่เป็นศัตรูตัวสำคัญของ ตระกูล ยูกิมูระ


:::ฝ่ายดี:::


[You must be registered and logged in to see this image.]

ยูกิมูระ แบล็ค (พระเอก) = ราฟา
ผู้นำของมอนเนิร์ค เย็นชาเดาอารมณ์ได้ยาก และเป็นว่าที่ผู้นำตระกูล ยูกิมูระ คนต่อไป แต่ที่จริงเป็นคนอ่อนโยน มีความเป็นผู้นำสูง ใจเด็ด กล้าได้กล้าเสีย โหด โฉด แต่ถ้าได้รักใครแล้วจะรักเดียวใจเดียว แต่เพราะความหลังที่แสนเจ็บปวด จึงทำเขาเย็นชา




[You must be registered and logged in to see this image.]

โคอิซึมิ เมลลิน (นางเอก) = ม่ากุน

หญิงสาวผู้ที่ร่างเริง ใจกล้า มีความมุ่งมั่นสูง ดื้อ (เกลียด)พวกอันธพาลหรือพวก ยากูซ่ามาเฟีย เพราะมีพวกนี้เป็นสาเหตุการตายของพี่ชาย นั่นจึงทำให้เธอ กลายเป็นคนที่ไม่คิดพึ่งพาคนอื่น



[You must be registered and logged in to see this image.]

นากาชิมะ มาซาโตะ (แนวหน้า มอนเนิร์ค) = เฮียนนท์

ชายหนุ่มผู้ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย ไม่เคยสนสิ่งรอบข้าง ไม่เคยรักใครแต่เป็นที่ฮิตๆในหมู่สาวๆ ชอบซัดกับนักเรียนโรงเรียนอื่น เป็นกำลังหนุนให้แบล็คได้สบาย - - และก็ไม่เคยแพ้ทุกคนเลยตั้งฉายาให้เขาว่า เจโนคิลเลอร์ พ่อแม่โดนมาเฟียฆ่าตาย และเขาก็จะล้างแค้นให้พ่อและแม่ของเขา



[You must be registered and logged in to see this image.]

โอนิค ( ว่าที่ผู้สืบทอด Killer Family) = หนูออม

ว่าที่หัวหน้ามาเฟียหญิง เอื่อยๆ เฉื่อยๆ คนแรกและอายุน้อยที่สุดของแฟมมิลี่ แต่พอจะให้สู้ก็ ห่วยบรม นิสัยหยาบกระด้าง ขวานผ่าซาก แต่ที่พิลึกสุดๆ เหมือนโดนสะกด คือ เวลาเอาจริงจนเผลอจะฆ่าใครจะฆ่าอย่างเลือดเย็น ดวงตาจะเป็นสีแดง แต่กลับจะยิ้มอย่างอ่อนโยนและร้องไห้ไปด้วย




[You must be registered and logged in to see this image.]

คุรันเตะ ไลน์ (ไวท์เซอร์) (แนวหน้า มอนเนิร์ค) = ไซ

ไวท์เซอร์หรือไลน์ เป็นผู้ชายที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก เย็นชา เอาใจตัวเองเป็นหลักไม่เคยสนใจผู้ใดทั้งสิ้น และเกลียดการดูหมิ่นเป็นที่สุด แต่ที่จริงแล้วเป็นคนดีมากคนหนึ่งเพราะเมื่อเขาต้องปกป้องใครซักคนเขาก็จะปก ป้องให้ถึงที่สุด (ถึงแม้จะรักใครไม่ง่ายนักก็ตาม)




[You must be registered and logged in to see this image.]

ซีรีน (เพื่อนของนางเอก) = ออกัส

หญิงสาวร่างบางแบบคนเอเชีย สวย สง่าเป็นลูกสาวคนเดียวของเศรษฐีใหญ่จึงมีนิสัยขี้อ้อน ค่อนข้างดื้อ เอาแต่ใจ พูดจาฉะฉาน แต่กลับคิดว่าแต่ละคนที่เข้ามาจีบเพราะหวังเงิน ปมด้อยคือกลัวที่แคบ




[You must be registered and logged in to see this image.]

เซริว (แนวหน้า มอนเนิร์ค) = พี่ซี

ชายผู้เงียบขรึม ชอบอารมณ์เสียบ่อยๆ หน้าบึ่งเป็นประจำ ลักษณะพิเศษ ปราดเปรียวว่องไว เป็นว่าที่เจ้าของโรงเรียนมัธยมยูไดคนต่อไป มักหงุดหงิดง่าย ไม่ชอบสุงสิงกับคนอื่นๆ ยกเว้นเพื่อนๆ ในมอนเนิร์ค




[You must be registered and logged in to see this image.]

ดีไวน์ (น้องสาวของ โอนิค) =หนูพลอย

เป็นคนปากหนัก(ไม่ค่อยพูด) แต่เป็นคนมีเหตุผล ชอบความสงบ(บางครั้ง)เก่งเรื่องการต่อสู้ทุกชนิด เป็นคนรวย ไม่หยิ่ง น่ารัก ชอบอ่านหนังสือ รักธรรมชาติ ยิ้มไม่เก่ง(ถ้ายิ้มเมื่อไหร่ ใครเห็นตกหลุมรักเลยทีเดียว)




[You must be registered and logged in to see this image.]

เฟริส (แนวหน้า มอนเนิร์ค ป.ล. เป็นน้องเล็กสุด ^^) = จูนนี่
น้องเล็กคนสุดท้องของมอนเนิร์ค แถมเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม เก่งเรื่องการใช้ปืน พูดมาก จู้จี้ ขี้บ่น แสบได้โล่ แต่ถ้าโมโหเมื่อไหร่ จะไม่พูดกับใครเลย เวลาโมโหหือเอาจริงสามารถฆ่าทุกคนที่ขวางได้




[You must be registered and logged in to see this image.]

เซร่า (น้องสาวของเซริว) = ไฮกะ

หญิงสาวที่นัยน์ตาจะเศร้าอยู่ตลอดแม้แต่เวลายิ้ม เป็นกุลสตรี รักสัตว์มาก ขาดความมั่นใจในตัวเองมากเช่นกันแต่ถ้าเห็นสัตว์โดนรังแกแล้วก็จะเข้าไปช่วย ทันที




[You must be registered and logged in to see this image.]

คายุซัง (เพื่อนสนิทสมัยเด็กของแบล็ค) = อลิสซ่า

ใช่ชีวิตแบบคุณหนู เงียบ นิ่ง ยิ้มยากแต่ถ้ายิ้มแล้วละลาย มีโลกส่วนตัว เรื่องงานมาก่อนเรื่องอื่นๆ เจ้าเล่ห์ เอาแต่ใจ




[You must be registered and logged in to see this image.]

ว๊อตก้า (บอร์ดี้การ์ดคนที่ 1 ของโอนิค) = ข้าวฟ่าง

เป็นคนหลายบุคลิก โลกส่วนตัวสูง มักชอบทำหน้าตาย คนรอบข้างมักบอกว่าโหดด้วยการกระทำยามแต่ก็บอกว่าเธอบ้า กาก ฮา รั่วไปด้วยขณะเดียวกัน





[You must be registered and logged in to see this image.]

เฟรย์ (บอร์ดี้การ์ดคนที่ 2 ของโอนิค) = เบส

กะล่อนแต่รักใครแล้วรักจริง ชอบเล่นมุข(แม้ว่าจะฝืดก็เถอะ)





[You must be registered and logged in to see this image.]

โชทาโร่ แม็กคอยล์ (ผู้ดูแลตระเราล ยูกิมูระ) = นนท์

อดีตตำรวจ! ที่ดันมารับงานเป็นพ่อบ้านประจำตระกูล ยูกิมูระ ทั้งๆ ที่รู้ว่า เป็นตระกูลมาเฟีย จงรักภักดีต่อตระกูลนี้ คอยดูแลเมลลิน ขณะที่เธออยู่กับแบล็ค





:::ฝ่ายร้าย:::


[You must be registered and logged in to see this image.]

มิซึกิ รีเมียส (ผู้นำแก๊ง มิคาโด) = แม๊ก

สูงโปร่งผิวสีซีดเงียบขรึมมักจะไม่ค่อยปรากฏตัวในที่คนเยอะๆ โดยที่ เหยื่อไม่ทันได้รู้ตัวและไม่อาจมีใครมาปกป้องได้ ฉายาที่คนทั่วๆไปเรียกคือ เสียงเรียกแห่งซาตาน



[You must be registered and logged in to see this image.]

มาเรีย (น้องสาวของ รีเมียส) = โยเย

นักวางแผนที่ดี เก่งในที่จะควบคุมสิ่งต่างๆ อ่านใจของฝ่ายตรงข้ามได้เก่ง





[You must be registered and logged in to see this image.]

นัวร์ (มือขวาของ รีเมียส) = ป๋าซัน


ฉายา "มารอเดอร์ (ผู้แย่งชิง)" อดิเรกคือการฆ่าคน และไม่เคยปล่อยให้ศัตรูมีชีวิตรอด เงียบขรึมไม่สามารถล่วงรู้ได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ มีความหยิ่งในศักดิ์ศรีมากกว่าคนอื่น แต่เป็นที่พึ่งพาได้เวลาคับขัน คู่อาฆาตของไลน์



[You must be registered and logged in to see this image.]

โซจิ (มือซ้ายของ รีเมียส) = โซล
เย็นชา เจ้าเล่ห์ ชอบไว้ผมปิดตา 1 ข้าง




[You must be registered and logged in to see this image.]

ลูเซีย ( ลูซ ) = ใบเฟิร์น

เป็นคนขายข่าวที่เหมือนจะเกรียนซะด้วยซิ คอขายข่าวต่างๆ ให้กับ ทั้ง 3 แก๊ง








* * * * * * * * * * * * * * * * * * *


บทนำ ::[You must be registered and logged in to see this link.]

บทที่ 1 ::
[You must be registered and logged in to see this link.]

บทที่ 2 ::
[You must be registered and logged in to see this link.]

บทที่ 3 :: [You must be registered and logged in to see this link.]


บทที่ 4 :: [You must be registered and logged in to see this link.]

บทที่ 5 :: [You must be registered and logged in to see this link.]


บทที่ 6 :: [You must be registered and logged in to see this link.]

บทที่ 7 ::
[You must be registered and logged in to see this link.]

บทที่ 8 :: [You must be registered and logged in to see this link.]

บทที่ 9 :: [You must be registered and logged in to see this link.]

บทที่ 10 :: เร็วๆ นี้ ^^


แก้ไขล่าสุดโดย $NOokKE เมื่อ Fri Jul 15, 2011 1:48 pm, ทั้งหมด 4 ครั้ง


[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by Hybridlegend on Sun Jul 10, 2011 6:19 pm

ทำไมไม่เอาเนื้อลงเลยอ่า (- - )???


MAX_3.0.2
avatar
Hybridlegend
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 20
Points Points : 2031
Karma Karma : 5
วันเกิด วันเกิด : 03/08/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 19/06/2011
อาชีพ อาชีพ : Student

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by x_bloody elf_x on Sun Jul 10, 2011 7:01 pm

เย้ๆ ฟิคข้าม3บอร์ดมาละ=_=
avatar
x_bloody elf_x
เหยื่อมาเฟีย
เหยื่อมาเฟีย

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 14
Points Points : 18
Karma Karma : 0
วันเกิด วันเกิด : 10/05/1997
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
อาชีพ อาชีพ : นักเรียนงับ

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by soul on Sun Jul 10, 2011 7:16 pm

อยากอ่านง่ะ ><


[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
soul
มาเฟีย Vongola
มาเฟีย Vongola

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 284
Points Points : 15322
Karma Karma : 10
วันเกิด วันเกิด : 25/06/1996
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 19/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ปราสาท
อาชีพ อาชีพ : นักเรียน

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by CTOON on Sun Jul 10, 2011 7:31 pm

แงอยากแทะหัวคนแต่งจัง \\@[]@//
avatar
CTOON
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 79
Points Points : 2128
Karma Karma : 8
วันเกิด วันเกิด : 09/08/1993
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
อาชีพ อาชีพ : นร.

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by hibari_kyoya on Sun Jul 10, 2011 9:58 pm

ฮะ ฮะ ฮะ
รออ่านของพี่นุ๊กกี้อยู่นะครับ >3<
ฮะ ฮะ ฮะ
avatar
hibari_kyoya
มาเฟีย Vongola
มาเฟีย Vongola

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 350
Points Points : 29874
Karma Karma : 21
วันเกิด วันเกิด : 22/05/1999
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 19/06/2011
มาสคอท


ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/littlesquirrel/

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by ♀Hibari_Meer♀ on Mon Jul 11, 2011 9:13 am

ถ้าทางน่าสนุกดีจัง


[You must be registered and logged in to see this image.]
~*♀HIBARI MEER♀*~
avatar
♀Hibari_Meer♀
เริ่มเข้าแก๊ง
เริ่มเข้าแก๊ง

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 202
Points Points : 224
Karma Karma : 16
วันเกิด วันเกิด : 04/02/1989
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 19/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : Vongola Family
อาชีพ อาชีพ : Administrative Officer

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Mon Jul 11, 2011 6:23 pm

Hybridlegend พิมพ์ว่า:ทำไมไม่เอาเนื้อลงเลยอ่า (- - )???

ขอพักหน่อยเจ้าค่ะ แบล็คซัง ><
ข้าน้อยเหนื่อย!~ T^T


[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Mon Jul 11, 2011 6:42 pm


บทนำ

วันเริ่มต้นของสายฝน






ถนนกลางกรุงโตเกียว


“ชินจิ!!! ฟื้นสิ!!!”


“...”


“ชินจิ!!
ลุกขึ้นมาสิ!! พี่จะตายอย่างนี้ไม่ได้นะ” หญิงสาวในชุดนักเรียนม.ปลาย อายุราวๆ สิบหกปี
ตะโกนเรียกชื่อพี่ชายของเธอที่นอนจมกองเลือดอย่างบ้าคลั่ง



“...”
แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงฟ้าร้องและสายฝนที่กำลังโปรยปรายลงมา



“เพราะนาย!!
เพราะนายคนเดียว!! ถ้านายไม่เรียกชินจิออกมา เขาก็คงไม่ตาย!!!” คราวนี้หญิงสาวหันไปทางชายหนุ่มอีกคน



ชายหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งก้มหน้าไม่พูดอะไร
สายฝนและความมืดปิดบังใบหน้าของชายหนุ่มไว้ ทำให้แทบจะมองไม่เห็นใบหน้าของเขาเลย แต่ตอนนี้หญิงสาวไม่สนใจอะไรอีกแล้วในหัวมีแต่ความโกรธเท่านั้น!



“ฉันขอโทษ...” ชายหนุ่มเอ่ยเพียงเท่านั้น ดวงตาสีแดงดั่งทับทิมทั้งสองของเขาดูเศร้าและรู้สึกผิด
แต่เพราะความมืดหญิงสาวจึงมองไม่เห็นแม้แต่สีหน้าที่ดูเศร้าหมองของชายหนุ่ม



“ขอโทษ!...ขอโทษแล้วชินจิจะฟื้นขึ้นมาหรือไง
ขอโทษแล้วพี่เขาจะฟื้นหรอ!!!!” แววตาของหญิงสาวลุกโชกก่อนจะทนไม่ไหวกับพฤติกรรมของชายหนุ่มจึงตรงเข้าไปทุบแผ่นอกของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย



“นี่!
ฟังฉันนะ!! ฉันขอโทษที่เรียกเขาออกมา ใช่! ฉันผิด แต่เธอควรฟังฉันบ้าง!!”
คราวนี้ชายหนุ่มรวบมือหญิงสาวไว้และพยายามอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง



“ปล่อยมือสกปรกๆ ของ ‘ฆาตกร’ อย่างนายออกซะ!!
ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น! เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็นเพราะนาย!
เพราะนายที่เรียกพี่ออกมา!! เพราะนาย!!!!
หึ!
ไม่ใช่ก็เหมือนนั้นแหละ พวกอันธพาล! ชอบทำให้คนอื่นเดือดร้อน
สะใจละสิที่ได้ทำลายครอบครัวของคนอื่นได้!!!” หญิงสาวเอามือปิดหูไปรับฟังคำของชายหนุ่มแล้วตะโกนลั่นด้วยความโกรธ
เธอได้แต่ก้มหน้าตะโกนต่อว่าชายหนุ่มตรงหน้า เพราะไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าเขาและเพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มเห็นน้ำตา…



แสงสว่างจากดวงไฟตามถนนยังคงส่องสว่างอยู่
ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักยังไม่มีวี่แววที่จะหยุด
หญิงสาวที่ได้แต่ร้องไห้คร่ำครวญค่อยๆ ทรุดตัวลงตรงหน้าชายหนุ่ม



ชายหนุ่มได้แต่มองหญิงสาวที่ล้มตัวลงนั่งตรงหน้า
ชายหนุ่มไม่อยากทนเห็นน้องสาวของเพื่อนร้องไห้ เขาย่อตัวลงนั่งและยื่นมือไปวางลงบนบ่าของหญิงสาวเพื่อจะปลอบและขอโทษเธอ






เพี๊ยะ!!!


“อย่ามาแตะตัวฉัน!!
ฉันเกลียด! เกลียด! เกลียดนาย!!!!!” ไม่ใช่แค่พูดเธอพยายามผลักชายหนุ่มออกไปให้ห่างจากตัวเธอมากที่สุดจนเขาล้มลงไปกับพื้น



“...”
ชายหนุ่มได้แต่นิ่งเงียบ



“นายมันฆาตกร!!! ฮือๆ ฉันเกลียดพวกอันธพาลอย่างนายที่สุด! ฮือๆๆ
ทำไม! ทำไมต้องเป็นฉัน!!!!”
หญิงสาวตะโกนลั่นแข่งกับเสียงฟ้าร้องจนเธอหมดสติไป
ก่อนจะล้มลงในอ้อมแขนของชายหนุ่มตรงหน้า



“เธอคง..เกลียดฉันมากเลยสินะ...”


“.....”


“ฉันขอโทษ...”
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า
แววตาที่มองหญิงสาวบอกเล่าความรู้สึกทุกอย่างที่อัดอั้นในใจเขา ทุกๆ ความรู้สึก...ที่ไม่สามารถชำระล้างไปกับสายฝนได้เลย...





..................................................













[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Mon Jul 11, 2011 7:03 pm

บทที่ 1

ราชันย์ผู้แข็งแกร่ง!...มอนเนิร์ค (Monarch)










หนึ่งปีผ่านไป


โรงเรียนมัธยม
K.K.



“เมลลิน! เมลลิน!! นี่ๆ จะกลับแล้วหรอ >O= =;


“มีอะไรหรอซีรีน - -“ เมลลินหันไปถามเพื่อนสาวที่ดูท่าทางเหนื่อยหอบเพราะวิ่งตามเธอมา


“นี่ ไม่อยู่ต่อหรอ พวกฉันกะจะอยู่ทำรายงานกันน่ะ ^^” หญิงสาวที่ชื่อซีรีนยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน


“ไม่ล่ะ
วันนี้ฉันต้องไปทำงานพิเศษ ^_^ เอาไว้คราวหน้านะ” เธอตอบสั้นๆ แล้วขอตัวกลับก่อน



หญิงสาวเดินไปถึงที่หน้าโรงเรียนเพื่อมุ่งหน้าไปยังที่ที่เธอจะไปทำงานพิเศษ


แต่...





พลั๊ก!!!


“ขะ...ขอโทษค่ะ” เธอกล่าวขอโทษชายหนุ่มร่างสูงผมสีเทาที่เธอเพิ่งเดินชนเมื่อครู่
แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากชายที่เพิ่งเดินผ่านไป
เธอเองก็ไม่ได้คิดใส่ใจอะไรมาก หากสายตาไม่ไปสะดุดเข้ากับชุดนักเรียนของชายคนนั้นเข้า



‘ชุดนักเรียนชายโรงเรียนมัธยมยูได
นักเรียนโรงเรียนยูไดมาทำอะไรแถวนี้นะ’ เธอพูดกับตัวเองในใจแล้วเก็บความสงสัยนั้นไว้
แต่สายตาที่มองกลับไป
กลับมองเห็นกลุ่มนักเรียนชายขอโรงเรียนตนเองกำลังยืนจับกลุ่มกันและมองมาที่ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินชนกับเธอ เธอมองกลับไปที่ชายผมสีเทาคนเมื่อครู่...ท่าทางของเขาไม่ได้มีความเกรงกลัวกลุ่มนักเรียนที่อยู่ข้างหน้าเลยสักนิด



หญิงสาวทิ้งความสนใจตรงหน้าและรีบเดินออกมาให้ไกลที่สุด เธอได้แต่ภาวนาอย่าให้เกิดเหตุการณ์อย่างที่เธอคิด
เหตุการณ์ที่มีแต่ความสูญเสียเช่นเดียวกับที่เธอเคยได้รับ...












<<::มุมมองของ เมลลิน::>>


วันต่อมา...


“นี่ๆ เมื่อวานนะ
ที่หน้าโรงเรียนตอนเย็นๆ มีเหตุการณ์ที่แสนจะโหดร้ายมากๆ เกิดขึ้นด้วยล่ะ >O<
“เหล่าเพื่อนสาวทุกคนในห้องต่างก็พากันจับกลุ่มคุยถึงเหตุการณ์บางอย่างที่ดูเหมือนจะโหดร้ายและรุนแรงแต่พวกหล่อนกลับเล่าได้อย่างกับว่ามันเป็นแค่เรื่องซุบซิบดารา - -^



ฉันที่เพิ่งมาถึงห้องเรียนไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
= =^ เพราะเมื่อวานนี้ฉันต้องไปทำงานพิเศษเลยกลับเร็วกว่าปกติ
แต่ที่จับใจความได้ตั้งแต่เดินเข้ามารู้สึกว่า...



เมื่อวานนี้กลุ่มรุ่นพี่โรงเรียนเราจะมีเรื่องนะ
= =; แต่ช่างเถอะฉันไม่ค่อยชอบเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว แถมพวกรุ่นพี่กลุ่มนั้นก็ชอบทำตัวเป็นอันธพาลสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น
ไม่เห็นจะมีใครดีสักคนอยู่แล้ว ฉันเลยไม่เห็นจะต้องสนใจอะไรเลย -_-



“นี่! เมลลิน!! รู้เรื่องที่พวกนักเรียนชายโรงเรียนมัธยมยูไดมาหาเรื่องพวกรุ่นพี่ของเราหรือยัง><~”





กึก!


ฉันสะดุดตรงคำว่า โรงเรียนมัธยมยูได โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนที่ฉันรู้จัก
เพราะที่นั่น...เป็นโรงเรียนเก่า ของพี่ชายฉันเอง!



หลังจากเหตุการณ์นั้นก็ผ่านมาหนึ่งปีแล้วสินะ!! และตอนนี้ฉันก็อยู่
ม.ปลายปีสอง เมื่อหกปีก่อนฉันเสียทั้งพ่อทั้งแม่ไปพร้อมกันเพราะอุบัติเหตุ และเมื่อปีที่แล้วฉันก็เสียพี่ชายของฉันไปอีกคน
ตอนนี้ฉันอยู่ตัวคนเดียวไม่มีแม้แต่ญาติ ฟังแล้วก็เศร้าใช่มั้ยล่ะ T.T ฮือ~ กระซิกกระซิก



แต่! ฉันเริ่มชินกับมันแล้วล่ะอย่าไปพูดถึงเรื่องเศร้าๆ
เลย เพราะตอนนี้เรื่องตรงหน้าสำคัญกว่านี่นา!!



“ไหนเล่ามาซิ!”


“หะ หา!...O_o!” เพื่อนๆ ทำหน้างง เพราะปกติฉันไม่เคยสนใจเรื่องแบบนี้เลยสักนิด


“= =^”


“อะ อะ โอเคๆ...ไม่งง ไม่สงสัยแล้วก็ได้
TOT เล่าก็เล่า”



“อืม!” ฉันตั้งใจฟังอย่างเต็มที่


“ก็เมื่อวานหลังจากที่เมลลินจังกลับไปแล้ว
รู้สึกว่าพวกรุ่นพี่จะมีเรื่องกับพวกยูไดอะนะ >.<”



“ตรงนี้ฉันรู้แล้ว! เอาแต่เนื้อสิไม่เอาน้ำ =0=”
ฉันอยากจะเข้าไปทึ่งหัวยัยนี่จริงๆ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมฉันถึงมีเพื่อนแบบนี้ TT



“ก็รู้สึกว่าผู้ชายที่มาจะอยู่ม.ปลายปีสามของยูได
แล้วก็...ใช่ๆ!” เพื่อนสาวของฉันทำหน้าเหมือนนึกอะไรได้



“เธอรู้จัก มอนเนิร์ค หรือเปล่าเมลลิน?”


“ฮะ!...ไม่นะ
= =^”
ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกอันธพาลเลยสักนิดเพราะฉันไม่ชอบพวกนั้นเลย
เรียกว่าเกลียดเลยจะดีกว่า



“ฉันว่าต้องใช่เขาแน่ๆ เขาแน่ๆ!! >///<” เธอพูดพร้อมเขย่าแขนฉันไปมา


“อะไรของเธอ...มีอะไรก็เล่ามาสิแล้วฉันจะรู้เรื่องด้วยมั้ยเนี่ย = = ” ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ...แค่มานั่งฟังเรื่องพวกแก๊งอันธพาลก็อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว....แต่ฉันมีเหตุผลที่ต้องฟังนี่นา!


“ไม่อยากจะเชื่อว่ามอนเนิร์คจะมาถึงที่นี่เลย>< เป็นเรื่องที่น่าทึ่งมากกกกกกกกกกกเค่อะ~^O^”


“- -“ ฉันไม่พูดอะไรรอได้แต่รอให้มันเพ้อให้จบแล้วค่อยพูดคงจะได้เรื่องมากกว่านี้ - -


“ก็นะ....มอนเนิร์คที่หมายถึงราชันย์ไงล่ะ ^^ พวกเขาเป็นกลุ่มนักเรียนชายที่มีฐานะและเป็นแนวหน้าของโรงเรียนมัธยมยูไดเลยนะแถมความสามารถก็เป็นเลิศเปรียบเสมือนราชันย์ แถมเรื่องฝีมือก็ไม่เป็นรองใคร >0<คุมพื้นที่ในแถบโตเกียวทั้งหมดเลยนะ ^0^”


“…… -..-”


“^____^”


“แล้ว..ขนาดนั้นเชียวหรอ...= =^ โตเกียวนะไม่ใช่สนามเด็กเล่นมันไม่ใช่ง่ายๆที่จะมาคุมหรือปกครองฉันว่าไม่เธอก็พวกมอนเนิร์คอะไรนั่นต้องโม้แน่ๆ”


“จริงๆ นะ >O< เชื่อฉันสิเมลลิน”
เพื่อนฉันดูจะมั่นใจมากเป็นพิเศษเลยแฮะ =W=



“มั่นใจเกินไปมั้ย - -“


“เชื่อกันหน่อยสิ...>< ฉันจะเล่าประวัติของพวกแนวหน้าในมอนเนิร์คให้ฟังแบบย่อๆ เลยละกันนะ ><”


“ดูดี๊ด๊าดีนะ = =” ฉันพูดประชด ไม่เข้าใจเลยว่ายัยนี่จะอะไรนักหนากะอีแค่พวกแก๊งอันธพาล และฉันจะบอกเหตุผลดีๆให้ฟังนะ ที่ยอมมานั่งฟังทั้งๆ ที่บอกว่าไม่ชอบแบบนี้อ่ะ


ก็เพราะมันเป็นทางเดียวที่ฉันจะหาเบาะแสะเกี่ยวกับคนๆนึงได้นะสิเพราะฉะนั้นการหาข้อมูลไว้ก็สำคัญถึงจะรู้สึกไม่ชอบแต่ถ้าได้หาเบาะแสะเกี่ยวกับหมอนั่นฉันก็จะยอมรับฟังทุกอย่าง


“เอาหละ!! ฉันจะเล่าละนะ (^0^)o”


“อืมๆ เชิญ ( - -)/ แกจะเล่าก็เร็วๆ เข้าเถอะ ฉันมีงานต้องทำต่อนะ -3-” ฉันผายมือออกไปอย่างไม่ใส่ใจมากนัก


ไหนลองเล่ามาซิ!ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันนั่นแหละว่า พวกมอนเนิร์ค เป็นยังไงกันแน่!


“มอนเนิร์ค คือกลุ่มเด็กหนุ่มที่มีฝีมือที่ควบคุมโตเกียวที่ใหญ่ที่สุดหลายๆ แก๊งขึ้นตรงกับมอนเนิร์คเพราะอิทธิพลของพวกเขา ที่บอกว่าคุมโตเกียวเป็นเรื่องจริงนะพวกเขาคุมโตเกียวได้อย่างไม่มีใครอยากจะเชื่อเหมือนกันอย่างที่บอกพวกเขาอยู่โรงเรียนมัธยมยูได ผู้นำของมอนเนิร์คมีทั้งหมดห้าคนนี่ฉันยังไม่ได้รวมสมาชิกที่แยกย่อยออกมาอีกนะเนี่ยแต่คนที่ได้รับการไว้วางใจจากทุกคนในกลุ่มมากที่สุด...คือ แบล็ค (ยูกิมูระ แบล็ค) แนวหน้าทุกคนอยู่ ม.ปลายปีสาม”


“อืม..”


“สมาชิกทั้งห้าคนต่างมีลักษณะนิสัยที่ต่างกันออกไปแต่ทุกคนก็หน้าตาดีมากด้วย ><“


“อืม - -“


“แต่ว่าสมาชิกทุกคนก็ใช่ว่าจะอยู่รวมกันนะเพราะต่างฝ่ายต่างก็ไปตามสไตล์ของแต่ละคนแต่จุดศูนย์รวมของทั้งหมดที่เป็นมอนเนิร์คก็คือ แบล็ค ยังไงล่ะแต่เพราะเป็นแก๊งที่มีขนาดใหญ่แม้แต่แนวหน้าทั้งห้าคนก็ยังมีบางคนที่เข้ากันไม่ได้ บางครั้งได้ข่าวว่ายกพวกตีกันก็มีนะแถมเป็นศึกภายในอีกตั้งหาก”


“อืม...- -^” พวกอันธพาลก็อย่างนี้ล่ะเวลาไม่มีใครมาให้เล่นงานก็เล่นพวกเดียวกันซะ - -^


“แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าถึงเวลาคับขันทุกๆคนในมอนเนิร์คก็จะมารวมตัวกันตามคำสั่งของนายเหนืออย่าง ยูกิมูระ แบล็ค ยังไงล่ะโฮ๊ะๆๆ ^0^”


“อืมๆๆ...= =^”


“อ้อๆๆ! แล้วก็นะแบล็คคุงน่ะ เป็นคนไม่ค่อยพูดแต่บางครั้งเป็นคนที่ดูเอาแต่ใจตัวเองเรื่องมากไปนิดแต่นิสัยแบบนี้แหละถึงเป็นเสน่ห์ของเขา >_< ก็อย่างที่ว่าเขาคือคนที่ได้รับความไว้วางใจจากทุกคนเดิมที่แล้วก็เป็นคนที่ริเริ่มก่อตั้งมอนเนิร์คขึ้นมาเป็นเหมือนบอสใหญ่ของมอนเนิร์คทุกคนเลยให้ความเคารพเขามากๆ เลยนะ >< ที่สำคัญและจำง่ายที่สุดคือ ยูกิมูระ แบล็ค มีผมสีเทาแต่มีหน้าตาที่หล่อมากๆเลยล่ะ”


“หือ...O_O!” ฮะ!! ผมสีเทา...


“^^ เล่ามาพอจะรู้หรือยังละว่าเมื่อวานที่มาโรงเรียนเราคือใคร ^O^~” เพื่อนสาวของฉันยังคงดี๊ด๊าในขณะที่ฉันกำลังรวบรวมความคิดทั้งหมด....


“O O!!” ฉันอึ้งแบบสุดขีด! ก็แสดงว่าเมื่อวานคนที่ฉันเดินชน....คือ ยูกิมูระ แบล็ค อะไรนั่นนะหรอ TOT


“O_o!! เป็นอะไรไปหรอเมลลินจัง”


“T[ ]T” (อึ้งแบบไม่เชื่อช็อกไปเลยทีเดียว T_____Tb)


“เมลลิน!!!!”


เฮือก!!!!


เสียงของผู้หญิงอีกคนดังเรียกสติฉัน ใช่!เสียงนี้เป็นเสียงของ..


“มะ ไม่ ไม่เป็นไร ฉันแค่คิดมากไปเอง TOTจริงๆ นะ ซีรีน”


“คิดอะไรหรอ O_o?”


“ไม่มีอะไรหรอน่า T____T” ฉันไม่ขอบอกเรื่องนี้กับใครจะดีที่สุดฉันแม้แต่ ซีรีนก็เถอะนะเพราฉันไม่อยากเข้าไปพัวพันกันพวกอันธพาล


ที่ยอมมานั่งฟังก็สุดจะทนแล้ว แต่...ครั้งนี้ได้ข้อมูลแปลกๆ มาเพียบเลยแฮะ =.,= b


และฉันเชื่อว่าการสืบหาข้อมูลแบบนี้จะช่วยให้ฉันได้เบาะแสของคนที่ฉันกำลังตามหาตัวอยู่ก็ได้แน่ๆ


และคนที่ว่านั่นก็คือ...


ฆาตกรที่ฆ่าพี่ฉัน!!!





..............................................................................






[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Mon Jul 11, 2011 7:25 pm


บทที่ 2
ที่ซ่อน! และอดีตแห่งการสูญเสีย







สวนสาธารณะกลางโตเกียว


“เฮ่อ~ แล้วนี่ฉันจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าเทอมกับค่าเช่าห้องล่ะเนี่ย
TTOTT” ฉันพูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก ฉันเดินมาเรื่อยๆ
จนถึงสวนสาธารณะ อีกตั้งไกลกว่าจะถึงอพาร์ทเมนต์ฉัน แล้วนี่ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย! อยากจะทึ่งหัวตัวเองให้มันรู้แล้วรู้รอดกันไปเลยให้ตายสิ o(T^T)o!!!


อีกแค่ปีเดียวฉันก็จบ ม.ปลายแล้ว
เดี๋ยวก็ต้องเตรียมเรื่องเรียนต่อมหาลัยอีก แต่ประเด็นมันไม่ใช่ตรงนั้น TT ฉันต้องทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนให้มากกว่าตอนนี้
แล้วตอนนี้ฉันจะหาเงินหางานดีๆ ได้จากไหนเนี่ย TOT


“ชิ! แล้วนี่ฉันจะทำไงดีล่ะเนี่ย T.T” ฉันพูดกับตัวเองอย่างเหนื่อยใจ


“จริงด้วย! พรุ่งนี้แล้วสินะ คงต้องตื่นเช้าอีกแล้วสิเนี่ย T^T” ฉันหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋าเป้
ก่อนที่จะเปิดดูรูปข้างใน ในนั้นเป็นรูปพี่ชายของฉัน


“พูดไปก็คิดถึงพี่เหมือนกันนะ...พี่ไม่น่าจากฉันไปเลยไม่น่าปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวแบบนี้เลยชินจิ!” ใช่ ฉันจำได้ว่าพี่ชินจิจากฉันไปในคืนที่ฝนตกหนัก ฉันยังจำเหตุการณ์ทุกๆ อย่างได้ดี...หมอนี่ปล่อยให้ฉันต้องอยู่คนเดียว ทั้งๆ
ที่สัญญาว่าจะไม่ทิ้งฉัน...ไม่ทิ้งฉันเหมือนที่พ่อกับแม่ทำ...

หลังเสียพ่อกับแม่ไปชินจิก็คอยดูแลฉันตลอดเขาเป็นพี่ที่ประเสริฐจริงๆ T_T แต่เพราะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้นเพราะหมอนั่นเลยทำให้ชินจิต้องมีจุดจบแบบนั้น!!
เพราะอย่านี้ไงฉันถึงต้องการหาตัวหมอนั่น! คนที่เป็นสาเหตุให้พี่ฉันตาย!!
แต่ก็นะ... TT__TT ฉันยังไม่มีข้อมูลอะไรเลยทั้งๆที่ผ่านมาหนึ่งปีแล้วแท้ๆ
“ขอโทษนะชินจิ...ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง T___T” ฉันพูดและมองรูปของชินจิไปด้วย

“ฉันสัญญา ว่าจะเข้มแข็งจะไม่ทำให้นายเป็นห่วงนะ ^_^”ฉันยิ้มให้กับรูปของชินจิ ก่อนจะเก็บรูปลงกระเป๋า (โชคดีที่ตอนพูดไม่มีใครเห็น ไม่งั้นเขาคงคิดว่าฉันบ้ากันแน่ๆ!T_____T)

ทุกๆ ครั้งที่ฉันท้อแม้เป็นเพียงรูปแต่มันก็เป็นรูปที่ทำให้ฉันยิ้มและมีกำลังใจขึ้นมาเพราะมันเป็นรูปของคนที่ฉันรักมากที่สุดยังไงล่ะ^^ แต่คงจะดีกว่านี้ถ้าชินจิยังอยู่
ถ้าไม่ไปยุ่งกับพวกนั้น ถ้าเชื่อคำเตือนของฉันซักนิดเขาคงไม่จากไปเร็วแบบนี้...

เอ๊ะ!!! อะไรกันเนี่ย >Oไม่ ๆ ๆ !! (>< )( ><)(>< )( ><)~ เลิกคิดได้แล้ว!
ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนี้นะ!! เธอต้องเข้มแข็งเอาไว้สิยัยเมลลิน! T^To

ฉันเดินต่อไปเรื่อยๆ จนถึงมุมมืดของสวนสาธารณะ
ว่าแต่... ทำไมวันนี้มันวังเวงจังนะ!! T_T

ได้โปรด...ใครก็ได้ที่อยู่แถวนี้ช่วยส่งเสียงที่เถอะ
อยู่เงียบๆ แบบนี้ ฉันกลัว~ T . T


“เฮ๊ย!!!มันอยู่นั่น จับมันมาให้ได้สิวะ!!”
เสียงของใครบางคนดังขึ้นมาจากด้านหลังฉัน!! ไม่อยากเชื่อ อาถรรพ์จริงๆOoO!!! แต่...ฟังดูแปลกๆนะ - -^

“ไหนครับ ไม่เห็นจะมีเลย -o-? ลูกพี่ตาฝาดมั้งครับ - -”
“ไอ้บ้า!!มันวิ่งไปข้างหน้าแล้วไม่เห็นหรอ!!” อะเด๊ะ! O_O!! วิ่งไปข้างหน้า งั้นก็...!! กรี๊ดดดดดดด!!!!!! งั้นก็วิ่งมาทางฉันน่ะสิ TTT^TTT ทำไงดีอ่ะ
ถ้าเกิดเป็นพวกโจรฉันจะทำไงเนี่ย ไม่เอาแล้วนะ!! ขืนอยู่มีหวังฉันไม่รอดแน่ๆ!!


ฉันตัดสินใจวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจอะไร >< ใครจะไปรู้ว่าพวกข้างหลังจะเป็นโจรหรือเปล่า? หรือว่าจะเป็น...พวกแก๊งอันธพาลที่กำลังมีเรื่องกันอยู่แล้วหนีมาทางนี้!! ไม่นะ! >oเพราะพวกมัน! เพราะพวกมัน!!! ชินจิเลย...

พลั่ก!!!

“โอ๊ย!! หัดมองทางมั่งสิ ยัยเบ๊อะ!!! / อีตาบ้า!!!”

“=__= !!!” <--- ฉัน

“- - ” <--- อีตานั่น

“นี่!!!
คำนั้นฉันต้องเป็นคนพูดสิยะ! TTOTT”
ฉันพูดพร้อมกับจ้องหน้าเขา คนอะไรไร้มรรยาทที่สุด T^T
วิ่งแซงหน้าแถมเป็นคนชนฉันแท้ๆ แต่กลับพูดจาแมวๆ แบบเนี้ย!! = =


“ฉันต่างหาก!! ที่ต้องพูดประโยคนั้นเพราะเธอนั่นแหละที่วิ่งช้า!!” อีตาบ้านี่พูดแล้วชี้หน้าฉัน พนันได้เลยว่านิ้วเขาอยู่ห่างจากลูกตาฉันไม่ถึงสองเซนติเมตร นายแน่และกล้ามาก -_-

“O_O! เธอ...หรือว่า.....” อีตาบ้านี่พูดอะไรบางอย่างหลังจากที่เห็นหน้าฉันชัดๆ ทำไม หน้าฉันมีอะไรติดอยู่มิทราบ! = = แต่...หมอนี่หน้าคุ้นๆ นะ แสงไฟสลัวๆ ทำให้ฉันมองเห็นหน้าเขาไม่ชัด...ฉันเคยเจอหมอนี่มาก่อนรึเปล่านะ

“เฮ๊ย!!!
มันอยู่นั่นไงครับลูกพี่โซจิ =o=!!!”
ฉันจำเสียงนี้ได้ Ô_Ô!! นี่มันเสียงของพวกเมื่อตะกี๊นี้!!


ฉันละสายตาจากคนข้างๆ แล้วหันไปมองไอ้พวกนั้น แม่เจ้า!! TOT อยู่ห่างเกือบกิโลฯ พวกมันจะตะโกนหาสวรรค์วิมานหรือไงฟระ!!

“เอ่อจริงด้วย!!เฮ๊ย!! เมื่อตะกี๊มันมีคนเดียวนี่หว่ามาจากไหนอีกวะ Ô_Ô?” ไอ้คนที่ไว้ผมปิดตาข้างเดียว >< (รู้สึกมันจะชื่อโซจิ) ตะโกนออกมาอย่างสงสัยเมื่อเห็นฉันนั่งอยู่กับคนข้างๆ

พระเจ้าคะ~ (>/|\<) อย่าให้ไอ้พวกอันธพาลนั่นเหมาจ่ายรวมฉันไปด้วยเลย ~ ><

“เอาไงดีครับลูกพี่โซจิ จัดการมันทั้งคู่เลยมั้ย -O-?” กรี๊ดดดดด!!! ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าแกว่าใบ้หรอกนะ ( “><)

“ก็เออดิวะ!! ถ้ามันเป็นพวกเดียวกันเราก็เสร็จดิวะไอ้นี่ -_- ” กรี๊ดดดดดด!!!!! T^T นี่พวกแกหมายถึงใครอ่ะ (คงไม่ใช่ฉันนะ) T__T

“จ...จะ...จะบ้ารึเปล่า!! นี้~ฉันไม่เกี่ยวน้า~~ \\TOT//” ฉันพยายามแสดงท่าทางว่าไม่ได้รู้จักกับคนข้างๆ (เอาตัวรอดเก่งมั้ยล่ะฉัน เหอๆ \\T___T//)
วันนี้มันวันอะไรกันแน่เนี่ย TTTOTTT ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยฮะ!!


หมับ!!!

“\\(O_O)//!!!”

“ทำบ้าอะไรอยู่ล่ะ ยัยเบ๊อะ!!
คิดหรอว่าพวกมันจะเชื่อ! มานี่!!” อีตาบ้า (ตั้งชื่อไว้ก่อน ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร -*-)
จู่ๆ ก็ฉุดฉันลุกขึ้นอย่างไม่คำนึงว่าฉันจะรู้สึกเช่นไร U___U ฝากไว้ก่อนเถอะ-_- อย่าให้ฉันเจอนายอีกนะ -_-


“ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย =O= !!ฉันเจ็บ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” ฉันพยายามแกะมือของเขาออก แต่ไม่เป็นผล เขาตัวสูงมากด้วยอ่ะ ขัดขืนไม่ได้เลย TOT

“ยัยเบ๊อะ! ถ้าไม่อยากตายก็เงียบไว้” กรี๊ดดด!! ช่วยด้วยค่ะๆ ~ (\TOT\ ) (
/TOT/) คำพูดแบบนี้! ตกลงนายจะช่วยฉันหรือจะปล้นฉันกันแน่เนี่ย =_____=^


“จะพาฉันไปไหน”

“หาที่ซ่อน”

“ตรงไหน TOT”

“ไม่รู้”

“อีต้าบ้าาาา!!!”

หมับ!!!

“เอ๊ย! อำอะไออ๋องไอเอี่ย TTXTT (เฮ๊ย! ทำอะไรของนายเนี่ย TTOTT)” หมอนั่นเอามือปิดปากฉันแล้วลากฉันเข้าไปในซอกตึก หมอนั่นผลักชั้นจนหลังติดกำแพง

กรี๊ดดดดด!!! นายจะทำอะไรช้านนนนนนน~
\\TTxTT//


“เงียบๆ สิ” เพื่อสั่งให้ฉันเงียบอีตาบ้าเลยกระซิบข้างๆ หูฉันเบาๆ ทำบ้าอะไรเนี่ย >///< ขนลุกนะเฟ้ย!

“แอ้วอำไออ้องอิดอากอ้วยอ่ะ
T/ / /T (แล้วทำไมต้องปิดปากด้วยอ่ะ T/ / /T)”


“เธอเสียงดัง” หมอนั่นตอบหน้าตาเฉย -_- เออๆ -*- ฉันเสียงดังเอง แล้วทำไมต้องมาอยู่ในที่แคบๆ
กับอีตาบ้าอย่างนายสองคนด้วยอ่ะ T.T
หน้าของฉันกับเขาห่างกันแค่คืบกว่าๆ ได้มั้งเนี่ย T/ / /T


“เฮ้ย!! มันหายไปไหนวะ”
กรี๊ดดดดด!! ฉันจำเสียงได้ นี้มันเสียงไอ้ตาเดียว! (*ก็ผมมันบังตาอีกข้าง ขอเรียกไอ้ตาเดียวละกันเฟ้ย! 555 >..<)


“ไหนอีกล่ะครับลูกพี่โซจิ -0-?” นั้นๆ ๆ !!! เสียงพวกมันจริงๆ ด้วย TTTOTTT

“ไวเป็นบ้า!!!-_- ” โซจิหรือไอ้ตาเดียวนั่นแหละ - -^ สบถออกมาอย่างหัวเสีย


“เอาไงดีอ่ะครับ -*- ถ้ากลับไปมือเปล่า ผมว่าหัวหน้าเล่นพวกเรายับแน่ๆ”

“มีวิธีเดียว!!! หาพวกมันให้เจอทั้งคู่ ไม่เจอตัวพ่อก็ต้องเล่นตัวแม่!!” ฮะ! ตัวแม่ O_O!!

“อะไรของลูกพี่ครับตัวพ่อตัวแม่น่ะ =o=? ตัวพ่อผมพอเข้าใจแล้วนะ ว่าแต่ใครตัวแม่... ” ลูกน้องของโซจิถามขึ้นพลางมองหาพวกเรา

“แกจำยัยผู้หญิงที่โหวกเหวกโวยวายเมื่อกี๊ไม่ได้หรือไง = = !!!”

“อ่า! ยัยผู้หญิงตัวเล็กๆใส่ชุดนักเรียนน่ารักๆ คนนั้นน่ะหรอครับ =o=”

“เออ! ยัยนั่นล่ะ”

“O_O!!!” < ------ ยัยผู้หญิงตัวเล็กๆใส่ชุดนักเรียน ...ฉันเอง!!! (แล้วทำไมต้องฉันด้วยยยยยย~TOT )

“เอาจริงดิ! ลูกพี่”

“หรือแกจะปล่อย -_- ”

“ไม่ T^T”

“เอ่อ!!งั้นก็รีบหาสิวะ!! มันไปไหนได้ไม่ไกลหรอกน่า
ถ้าไม่ได้ตัวมันก็เสียชื่อแก๊ง มิคาโด กันพอดี”


“มิคาโด...” ฉันทวนคำของพวกมันอีกครั้ง ฉันถึงกับผงะรู้สึกเหมือนมือจะสั่นตอนนี้อีตาบ้ายอมเอามือออกจากปากฉันแล้ว

‘มิคาโด’
ชื่อนี้ฉันเคยได้ยินมาจากชินจิ กลุ่มนักเรียนอันธพาลที่มีชื่อติดอันดับต้นๆในแถบโตเกียว สร้างคดีเก่าๆไว้มากแต่กลับรอดมาได้เพราะมีคนใหญ่คนโตคอยหนุนหลังอยู่


ใช่...ฉันจำได้ชินจิพูดถึงพวกมันก่อนที่เขาจะ...



(หนึ่งปีก่อน)

(ว่าไง...ฮะ! เอาอีกแล้วหรอ!!...ได้ๆ เดี๋ยวอีกสิบนาทีฉันไป!) ชินจิกดวางสายก่อนจะรีบหยิบกุญแจรถแล้วเดินออกไปตรงหน้าประตู

(อะไรหรอคะพี่...?) ฉันเดินตรงไปถามชินจิที่กำลังจะเดินออกจากบ้าน วันนี้ฉันรู้สึกแปลกๆไม่อยากให้ชินจิออกไปเลยแฮะ

(เปล่า...ลินจัง วันนี้พี่กลับค่ำๆนะไม่ต้องรอพี่นะ ^^)

(บอกแล้วไง...ให้เรียกเมลลิน เมลลิน!!! เรียก ลินจัง อยู่ได้ หนูโตแล้วนะ =O= )

(โตไม่โตเธอก็น้องพี่^_^ เรียกได้หมดแหละ) ชินจิพูดพลางวางมือบนหัวฉัน

(ชิ!! =3= ) ให้ตายเหอะ! ชินจิชอบเรียกชื่อฉันแบบนี้ตลอดเลย
ตั้งแต่จำความได้ก็ได้ยินเขาเรียกฉันแบบนี้มาตลอด


(ลิน...)

(...คะ?)

(หมู่นี้อยู่ห่างๆพวกเด็กโรงเรียนอื่นหน่อยนะ...โดยเฉพาะพวก
มิคาโด!!) คราวนี้ชินจิเปลี่ยนสีหน้าและน้ำเสียงเป็นเคร่งเครียดมาก


(เอาอีกแล้วใช่มั้ย… เลิกสักทีได้มั้ย...เลิกยุ่งกับพวกนั้นสักที!!) ฉันที่เดาทางออกพูดขึ้นอย่างเอาจริงเอาจังที่ผ่านๆ มาฉันไม่เคยห้ามชินจิได้ เป็นเพราะความใจอ่อนของฉันเอง...

(...)

(ครั้งนี้...ฉันขอนะคะ)

(…)

(ฉันใจคอไม่ดีเลย...)

(ฮ่าๆๆ!!ยัยเด็กโง่…พูดแบบนี้ไม่เชื่อใจพี่ตัวเองหรือไง ^0^) ชินจิเปลี่ยนสีหน้าแล้วหัวเราะอย่างขำๆ เปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วจริงๆ คนๆ นี้=.=^

(มันดีตรงไหน!! ไอ้พวกอันธพาลน่ะ!!!) ฉันตะโกนลั่น
ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ!! ชินจิไม่เคยฟังคำเตือนฉันเลย


(ลิน มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ! มองโลกในแง่ดีบ้างสิ) ชินจิเองก็คงพยายามระงับอารมณ์ไว้เหมือนกันฉันเห็นเขาก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือด้วยท่าทีที่ร้อนรนมาได้สักพักแล้ว

(แต่พวกมัน...)

(เอาเป็นว่า...^^ ค่อยคุยกันนะ พี่ต้องรีบไป เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก เรามีกันแค่สองคน พี่จะไม่ทิ้งเธอไปไหนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม พี่รักเธอนะ ‘เมลลิน’)

(!!!) ชินจิรีบเปิดประตูแล้ววิ่งออกไปทิ้งให้ฉันยืนนิ่งกับคำพูดที่ฟังดูแล้วน่าใจหายและประโยคสุดท้ายที่เขาพูดทิ้งไว้ ‘เมลลิน’… ชินจิเรียกชื่อจริงของฉัน... เขายังหันมายิ้มให้ฉันก่อนที่จะออกรถไป... และนั่นเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่ฉัน...ได้เห็นมันรอยยิ้มสุดท้ายของชินจิ...วันสุดท้ายที่ฉันจะได้อยู่กับพี่...



พวกมันบอกว่าจะจัดการฉันด้วยหรอ ฉันไปยุ่งเกี่ยวกับพวกมันตั้งแต่เมื่อไหร่? เดี๋ยวนะ!!?

ฉันหลุดจากความคิดของตัวเองแล้วเงยหน้ามองชายตรงหน้าตอนนี้เขาไม่มีท่าทีที่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของเขายังคงนิ่งเฉยแต่ระยะสายตากลับมองออกไปจากซอกตึก พวกมันยังคงทยอยหากันมาเรื่อยๆ ฉันได้แต่หลับตาปี๋ไม่อยากจะคิดถึงเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาที ถ้าพวกมันเจอเราพวกมันจะทำยังไง? ซ้อม...? ทรมาน...? หรือฆ่า...!!!

มือฉันสั่นไปหมดทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ อย่างนี้ด้วย ทั้งๆ ที่เกลียด ทั้งๆ ที่ไม่อยากยุ่งด้วย!!! ทำไมชีวิตมันถึงหนีไม่พ้นเรื่องพวกอันธพาลสักที!! เพราะพวกมัน เพราะพวกมัน!! ชีวิตฉันถึงไม่เป็นสุขสักที!!! ตอนนี้ฉันเริ่มจะสัมผัสได้ถึงน้ำใสๆ อุ่นๆ ที่กำลังไหลออกมาจากดวงตาของฉัน

พี่คะ...ฉัน...ยังไม่อยากตายในเมื่อยังหาตัวคนที่เป็นสาเหตุทำให้พี่ตายไม่ได้


“อึก ฮือๆ ~” ฉันเอามือทั้งสองข้างประกบกันแล้วปิดปากของตัวเองเพื่อปิดกั้นเสียง
ไม่ให้มันดังออกมา
‘ขอร้องล่ะ ใครก็ได้...ช่วยฉันด้วย...’ ฉันพูดในใจเพื่อปลอบตัวเอง


หมับ!

“เป็นอะไร” !! จู่ๆ อีตาบ้าก็พูดพลางกุมมือฉันไว้ด้วยมือที่อบอุ่นนั่น มือของหมอนี่เหมือนกับพี่เลย T/ / /T...

“ฮือๆ ๆ...” ฉันปล่อยโฮอีกรอบ หมอนี่บ้าจริงๆ ด้วย ทำให้ฉันคิดถึงพี่ทำไมเนี่ย
T^T พี่จ๋า T0T โฮ!~


“ร้องไห้ทำไม?...” น้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนถามฉันอย่างเป็นห่วง
ฉันจะรู้สึกดีมากถ้ามันไม่มีประโยคต่อไปนี้ -__-^ “อยากให้พวกมันรู้หรือไงฮะ! ยัยบ้า! = = ”


เพล๊ง!!!! << สิ่งที่คิดไว้ในช่วงแรกเหมือนได้แตกสลายลงไปในทันทีที่อีตาบ้าเปลี่ยนท่าทีเอาดื่อๆ
ให้ตายสิ! เป็นพวกที่เดาวคามคิดได้ยากจริงๆ! T^T


“ไม่!!! = =*” ฉันปาดน้ำตาออกจากหน้าก่อนจะตอบกลับอย่างห้วนๆ ดี! นายกวนประสาทฉันฉันก็กวนนายกลับได้เหมือนกัน - -

“งั้น ก็ดี” อีตาบ้าพูดอย่างไม่ใส่ใจ = =

“รู้แล้วน่า =3= ชิ!!” ฉันหันหน้าหลบอีตาบ้านี้ทันทีหลังพูดจบ

“หึ...ยัยเบ๊อะเอ๊ย” อีตาบ้ายิ้มเยาะฉันด้วยสีหน้าท่าทางที่หน้าตบสุดฤทธิ์

“นายมันกวนประสาท ( - -)” ฉันแอบบ่นตอนหมอนั่นเผลอ

ฉันมองหน้าเขาอีกครั้ง นายเป็นใครกันแน่ ทำไม...ถึงรู้สึกคุ้นหน้าอย่างนี้นะ?

“มองอะไรยัยเบ๊อะ!!” อีตาบ้าตะคอกฉันเบามาก แต่...ถึงเบามากแค่ไหนฉันก็รู้นะว่าตะคอก -_-

“อะ...อะไร! มองอะไร ( ^-_-)?” ฉันทำเฉไฉไม่รู้เรื่องคงดีกว่า อีตาบ้านี้อารมณ์แปรปรวนง่ายเป็นบ้า ชิ!

“เงียบๆ ก่อน” อะไรอีกกกกกกกกก!!! จู่ๆ ก็...! -/ / /- ยื่นหน้ามาแบบเนี่ย
อีตาบ้า! ><


“เจอมั้ย!!” อ๊ะ! เสียงพวกมัน!! ไม่ผิดแน่!! O_O!!

“ไม่เจอครับ”

“หาต่อสิวะ!!”

“แล้วลูกพี่โซจิจะให้ไปหาที่ซอกตึกข้างหน้ามั้ยครับ” จึ๋ย!! มันตึกที่ฉันกับอีตาบ้าซ่อนอยู่นี่!!

“ก็หาดิวะ!!” กรี๊ดดดดด!!! T^T ทำไงดี


งานนี้ฉันตายแน่ๆ!!!! T____________T

ม่ายยยยยยยยยยยยย!!!!!!~
(/T0T)/



.................................................................................




แก้ไขล่าสุดโดย $NOokKE เมื่อ Mon Jul 11, 2011 7:54 pm, ทั้งหมด 1 ครั้ง


[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Mon Jul 11, 2011 7:51 pm


บทที่ 3
ความบังเอิญที่ถูกกำหนดจากจุดเริ่มต้น



ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ตี๊ด~


จู่ๆ เสียงมือถือก็ดังขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงของโซจิ หมอนั่นรีบกดรับทันที


“ครับหัวหน้า...ยังครับ...ตะ...แต่ว่า!!...” นั้นไง!! ว่าแต่...แน่ใจนะว่านั่นเสียงโทรศัพท์แกไม่ใส่เสียงสัญญาณระเบิดเวลา =_= “ครับ...อะ...อะไรนะครับ!!”


“มีอะไรครับลูกพี่” ลูกน้องโซจิถามลูกพี่ของมันอย่างลนลาน

“ครับ...ครับ...จะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ” โซจิกดวางสายแล้วหันไปหาลูกน้องของมัน

“มีเรื่องแล้วว่ะ มันเป็นกับดัก!”

“ฮะ! แล้วสองคนนั้นจะเอาไงดีครับลูกพี่” ลูกน้องโซจิถามพลางมองหาเราสองคน

กลับๆไปซะให้หมดนั่นแหละดีแล้ว ชิ้วๆ =3=

“ปล่อยมันไปก่อน หัวหน้าเรียกให้ไปจัดการพวกของไอ้ไวเซอร์ ก่อน”

“อะ...อะไรนะครับลูกพี่!!!! อย่าบอกนะว่าพวกมันวางแผนล่อพวกเราออกมา”

“เออ ทางนี้ปล่อยมันไปถึงจะเสียดายแต่ถ้าถลำลึกกว่านี้เราอาจติดกับพวกมันอีกแน่
โอกาสมีอีกเยอะที่จะจัดการกับมัน แถมตอนนี้...หึๆ ถ้ายัยนั่นเป็นผู้หญิงของมันหรือเกี่ยวข้องกับมันอย่างที่ฉันคิดจริงๆ ล่ะก็ หึๆ...” โซจิพูดพลางหัวเราะในคอเหมือนจะมีแผนบางอย่าง = =^


“ไป!!!!” พูดจบพวกมันก็รีบวิ่งออกไปจากบริเวณที่พวกเราซ้อนอยู่

“เฮ้อ ค่อยยังชั่ว ” ฉันพูดพลางเดินออกมาจากตึกโดยมีอีตาบ้าเดินตามหลังมา =_=^ ตามมาเพื่อ..?

“หึ เห็นทีคราวนี้ต้องขอบใจนายซะหน่อยแล้วล่ะ ไลน์” อีตาบ้ามองไปทางพวกมิคาโดที่วิ่งห่างออกไปก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจและมองมาทางฉัน

“เป็นอะไร อยู่กับฉันในนั้นเกร็งได้ขนาดนี้เลยหรือไง?” ตาบ้านี่ไม่หัดดูสถานการณ์เลยหรือไง =_=

“ใช่ซะที่ไหน ฉันเกร็งที่จะต้องถูกพวกมันตามล่าตั้งหาก!! =_=^” ไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนหลงตัวเองมากขนาดนี้

“จะไปรู้มั้ย? เห็นผู้หญิงที่โรงเรียนชอบเกร็งเวลาอยู่ใกล้ๆ”

“ยกเว้นคนนอกโรงเรียนนาย = = ”

“ผู้หญิงโรงเรียนอื่นก็เป็น”

“แล้วไง!...ไม่ได้อยากรู้นะ - - ” นั้นสิ แล้วมาบอกฉันทำไมเนี่ย!

“ชื่อ”

“ฮะ!!?”

“ฉันถามชื่อเธอ”

“รู้ไปแล้วช่วยอะไรได้? =_= ”

“ช่วยให้เธอรอดตายไง ยัยเบ๊อะ!” ฮะ!! รอดตายเนี่ยนะ
เรื่องอะไร! ฉันจะรอดตายจากเรื่องอะไรล่ะ หมอนี่บ้ารึเปล่า - -^


“จะบ้าหรือไง!! รอดตายอะไร? คิดว่าใครจะกล้าทำอะไรฉันมิทราบฮะ!” ชั่ว! เอ๊ย! ชัวร์!! = =^ หมอนี่บ้าไปแล้ว

“จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจพวกมันไม่ปล่อยเธอแน่” เอ๊ะ! พะ...พวกมัน?!! =.=!!

“...” ฉันได้แต่เงียบเมื่อพูดถึงพวกนั้น เรื่องบ้าเมื่อตะกี๊มันจบไปแล้วนะ!!!

“บ้าน่า!! เรื่องเมื่อตะกี๊มันจบไปแล้วนะ!!”ฉันตอบไปอย่างไม่ลังเล ใช่...มันจบแล้ว และจะไม่มีอีก เรื่องพวกอันธพาลในชีวิตฉันน่ะ พอกันที! ฉันซวยมามากแล้วนะ!!!T0T

“มันก็บอกอยู่ว่าเธอเป็นผู้หญิงของฉัน คิดว่ามันจะปล่อยเธอหรอ?” ตาบ้า! แล้วนายคิดเหมือนพวกนั้นด้วยหรือไง T^T

“ทางเดียวคือฉันต้องคอยตามดูแลเธอสักระยะจนกว่าเรื่องของฉันกับพวกมิคาโดจะจบ” หมอนั่นพูดอย่างกับว่าเป็นเรื่องน่ารำคาญที่ต้องดูแลฉัน =_=

“ฉันไม่สนใจความคิดพวกขยะสังคมนั่น ( -_-) ” พูดจบฉันก็ไม่สนใจเขาอีก รีบไปจากตรงนี้ดีกว่า อึดอัดเป็นบ้า ( -_-)

หมับ!!

“โอ๊ย!!” จู่ๆอีตาบ้าก็ดึงมือฉันไว้จนฉันต้องหันกลับไปหาเขา แถมยังค่อยๆ บีบข้อมือฉันแรงขึ้นเรื่อยๆ

“พูดใหม่อีกทีได้มั้ย”

“อะ...อะไรของนาย!! =0=?” อะไรของเขาอีกนะ -*- ฉันพูดถึงพวกนั้นตั้งหาก ไม่ใช่เขา...เอ๊ะ!! O_O!!

“พูดใหม่อีกทีได้มั้ย ‘พวกอันธพาล’...น่ะ เป็นยังไงนะ...?” อีตาบ้ายิ้มแบบแปลกๆ O_O!!!!
มะ มะ ไม่จริงงง!!!!! TOT หมอนี่เป็น...เป็น...
เดี๋ยวนะ..เมื่อตะกี๊หมอนั่นพูดอะไรแปลกๆ ออกมาด้วยแฮะ?


ทางเดียวคือฉันต้องคอยตามดูแลเธอสักระยะจนกว่าเรื่องของฉันกับพวกมิคาโดจะจบ
เฮือก!! O_O! ยะ..อย่าบอกนะว่านาย....


“นี่!!! นะ..นาย ก็ ปะ..เป็น...พวกอันธพาลด้วยหรอ!! O_O!!”

“ก็คงใช่ ^^”
อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!! ฉันหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ!! TTOTT


“นี่!! ฉัน...ฉันไม่ได้ว่านายนะ!! ฉันว่าพวกมันต่างหาก อย่าทำหน้าเหมือนโมโหสิ
TT^TT” ตอนนี้หมอนั่นเริ่มทำหน้าเหมือนอยากจะขย่ำฉันเต็มที่ ทำหน้าอย่างนี้ฉันก็กลัวเป็นนะ TT


“หึๆๆ เธอนี่ ตลกดีนะ ^^ ฮะๆ ฉันแค่จะบอกเรื่องนี้กับเธอ ยังไม่ได้บอกเลยว่าโมโห” จู่ๆ ตาบ้าก็หัวเราะขึ้นมาอย่างชอบใจ นี่ หมายความว่า... - - ?

“หา!!! แล้วเมื่อตะกี๊ที่ทำหน้าโมโหแบบนั้นน่ะ
ล้อเล่นหรอ!” ฉันร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินดังนั้น


“เฮอะ!!” อีตาบ้าหัวเราะ (แต่เหมือนสมเพช) ฉัน - - ที่ฉันเพิ่งจะรู้เรื่องรู้ราว

“แต่เรื่องที่เป็นอันธพาลน่ะ...อาจจะใช่นะก็เห็นมีแต่คนเขาเรียกกันแบบนั้นนี่นา พวกที่ชอบยกพวกตีกันน่ะ - -”

“ตาบ้า!!! ก็ใช่น่ะสิ! =/ / /=” ฉันตะโกนเสียงดังกลบความอายของตัวเอง T^T

“แล้วตกลงจะบอกได้รึยัง ชื่อเธอน่ะ ?” ยังไม่ยอมจบสินะ =_=

“ไม่!!” ฉันยืนยันเสียงแข็ง คิดว่าคน (หัวดื้อ) อย่างฉันจะยอมนายรึไง ฝันไปเหอะ!

“เถอะน่า...^_^ บอกแค่ชื่อเธอให้ฉันรู้ก็พอ” คราวนี้อีตาบ้าหันมาส่งยิ้มแบบอ้อนๆ
ให้ฉัน ชิ!! คะ คะ...คิดหรอว่าฉันจะใจอ่อน ยิ้มให้แค่นี้ =/ / /= ~


“...” ฉันเงียบไม่ยอมตอบ

“ตกลงจะบอกมั้ย!! =_= ” คราวนี้อีตาบ้าเปลี่ยนอารมณ์อย่างฉุนเฉียว

แง่!!~ ยอมบอกก็ได้ ไม่เห็นต้องทำโหมดโหดใส่เลย T^T

“เมลลิน! โคอิซึมิ เมลลิน = =;” ชิ! ไม่ใช่ว่าฉันใจอ่อนนะ! แค่รำคาญหมอนี่เฉยๆ T__T (ที่จริงกลัว) TT พวกอันธพาลยังไงก็เป็นอันธพาลอยู่วันยังค่ำ
คิดอย่างนี้แต่ทำไมฉันถึงต้องบอกชื่อด้วยล่ะเนี่ย = =^


“...”ตาบ้านั่นเงียบไปสักพักสายตาที่ไม่มีความกังวลในตอนแรกแปลเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงอะไรบางอย่างคงเข้ามาแทนที่ความรู้สึกเดิม...ทำไมชื่อฉันแปลกมากหรอ - -^

“ทำไม!? ข้องใจอะไร” ฉันถามอย่างหาเรื่อง ที่จริงก็แอบกลัวหมอนี่อยู่นะ TT

“ไม่นี่...ก็แค่นี้...” ตาบ้ายิ้มอย่างพอใจพลางเดินเข้ามาหาฉัน

“นี่!!จะเดินเข้ามาทำไมฮะ!!” ฉันตะคอกใส่อีตาบ้าพลางใช้มือดันตัวเขาออกไป
ตอนนี้ตัวฉันจะติดกำแพงอยู่แล้วนะ!!


“เป็นอะไรอีก กลัวฉันหรอ ^_^” ยิ่งพูดอีตาบ้าก็ยิ่งขยับเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ
จนตอนนี้เขาใช้แขนทั้งสองข้างยันกำแพงไว้ แล้วค่อยๆ ก้มหน้าลงมาหาฉันเรื่อยๆ


บ้าเอ๊ย!! ทำอย่างนี้ไม่ต่างจากขังฉันไว้เลยนะ! แล้วที่ก้มหน้าลงมาเนี่ยคิดจะแกล้งฉันอีกหรือไง!


ไม่ได้แล้วนะยัยเมลลิน! นี่มันนาทีเสี่ยงแล้วนะ!
T0T ต้องรีบหาวิธีให้หมอนี่ออกห่างจากฉันสิ! ><


“จริงสิ!! ชะ ชะ ชื่อนายล่ะ!” ได้ยินฉันถาม อีตาบ้าก็ค่อยๆ เอาหน้าออกไปและยอมปล่อยตัวฉัน

“เฮอะ! เอาตัวรอดเก่งจริงนะ” หมอนั่นแสยะยิ้มก่อนทำเฉไฉหันไปทางอื่น
คิดจะไม่ตอบคำถามของฉันหรือไง - -^


“ว่าไง!! ตอบมาสิ”คิดว่าฉันจะยอมแพ้นายหรือไงที่ชื่อฉันนายยังรู้ได้เลย!

“ยูกิมูระ แบล็ค” เฮอะ! แบล็ค.....!!!

“หา!!”

“O_O!! ยูกิมูระ แบล็ค” ฉันทวนชื่อของตาบ้าอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มสังเกตตาบ้านี่ดีๆ ...

ผมสีเทา ลักษณะก็เมื่อกับคนเมื่อวานที่ฉันเดินชนด้วย!

ชะ ใช่เลย! TOT พอสังเกตดีๆ หมอนี่ก็คือคนที่ฉันเดินขนด้วยเมื่อวานนี้จริงๆ นั่นแหละ!!! TOT

“นี่นายคือ...ยูกิมูระ แบล็ค!!!!TOT” ฉันพูดอะไรไม่เป็นเลยหลังจากได้ยินชื่อนี้

“โอ้โห!!รู้จักด้วยแฮะ ^_^”

“หะ หัวหน้า แก๊ง มะ มะ มะมอนเนิร์คคคคคคค~ TTOTT”

“อาฮะ!”

“พะ พะ พะ พวกอันธพาลลลลลลล~ TTTOTTT”

“-_- ! อย่าเรียกแบบนั้นได้มั้ย!”

“แล้ว! ทำไมจะเรียกไม่ได้=0=^”

“เอาเป็นว่าถ้ารู้แล้วก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องแนะนำตัวมาก ^_^ เอาเป็นว่ายินดีที่ได้รู้จักนะ”

“ฮะ! ‘ยินดีที่ได้รู้จัก’…หรอ? -_-^ มะ ไม่ดีกว่า คิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว - -”
ฉันตอบอย่างมั่นใจมาก ให้ตายฉันก็ไม่อยากเจออีกแล้วนายน่ะ -_-


“จะดีหรอ รีบตอบอย่างนี้มันไม่ดีนะถ้าพวกมันคิดจับเธอไปต่อลองกับฉัน ฉันจะทำยังไง?”

“อันธพาลอย่างนายจะสนทำไม คนอย่างฉันล่ะ-_- ”

“ยังไงครั้งนี้ฉันก็ลากเธอมาเกี่ยวข้องด้วยแล้วฉันก็รู้จักคนอย่างพวกมันดี มันไม่ปล่อยเธอแน่ ไม่ว่าเธอจะรู้หรือไม่รู้เรื่องของพวกมันก็ตาม” คราวนี้แบล็คทำหน้าเคร่งเครียดและจริงจังมากสายตาของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“ฉันไม่สน!! ไม่มีใครกล้าทำอะไรฉันทั้งนั้น นายเองก็ไม่ต้องมาทำเป็นเหมือนห่วงฉัน
คิดซะว่าไม่เคยเจอกับเลยก็ดี! ครั้งนี้เพราะฉันมันซวยเอง! เพราะฉะนั้นอย่ามายัดเยียดความซวยเพิ่มให้ฉันอีก!!!” พูดจบฉันก็หันหลังเดินหนีออกมา
ชีวิตฉันมันซวยมามากแล้ว นายคิดจะยัดเยียดมันให้ฉันอีกรึไงกัน!!!!


แบล็ค...หรอ? นี่ฉันเคยได้ยินชื่อนี้มาจากไหนกันนะ



<<::มุมมองของ แบล็ค::>>


เมลลิน พูดจบก็ทำเป็นเมินเดินหนีผมไปซะอย่างงั้น

ยัยนั่นไม่รู้อะไรเลยจริงๆ
ถ้าพวกมิคาโดมันเอาเรื่องนี้ไปบอกกับหมอนั้น พวกมันคงไม่ปล่อยเมลลินไว้แน่!


โคอิซึมิ เมลลิน...

“ใช่จริงๆ ด้วย...เฮ้อ~ โลกกลมจังแฮะ ฉันอุตส่าห์จะเริ่มทำใจกับเรื่องนี้แล้วแท้ๆ
นี่นายคงไม่ได้แกล้งฉันใช่มั้ย...ชินจิ” ผมพูดกับตัวเองเบาๆ
ก่อนจะหันกลับไปทางเมลลิน แต่ตอนนี้ผมไปเห็นแม้แต่เงาของเจ้าของชื่อ


มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญใช่มั้ย...


คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวผมหรือว่าทุกๆ อย่างมันถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่วันนั้นกันแน่...

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ้าเป็นไปได้เรื่องคืนนี้ผมไม่อยากให้มันบานปลายเลยจริงๆ แต่ก็นะ...

“ฮัลโหล...นี่ฉันเองโชทาโร่”

[คุณชายหรอครับ]

“อือ...ฉันมีเรื่องจะให้นายทำ สืบให้ฉันหน่อย
ประวัติของผู้หญิงที่ชื่อ โคอิซึมิ เมลลินอยู่ชั้นมัธยม.ปลายโรงเรียน....น่าจะเป็น โรงเรียนมัธยมK.K.ข้อมูลมีแค่นี้ ฉันต้องการภายใน 3 ชั่วโมง แล้วเดี๋ยวฉันจะเข้าไปที่บ้านเอง”


[ครับ...]

“อือ...เอาให้ละเอียดที่สุด...ข้อมูลแค่นั้นคงพอนะ”

[เหลือเฟือครับคุณชาย]

“อืม” ผมกดวางสายทันทีที่พูดจบถึงข้อมูลที่ให้ไปจะมีแค่นั้นแต่เห็นอย่างงี้คนของผมก็ไม่ธรรมดานะ หมอนั่นเป็นถึงพ่อบ้านของตระกุล ยูกิมูระเลยนะ = =^

เมลลิน... ฉันจะไม่ปล่อยให้เธออยู่นอกสายตาฉันอีกแล้วไม่ว่าตอนนี้หรือตลอดไป!

ขอโทษนะ เพราะฉันลากเธอเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยแท้ๆ
ในเมื่อพวกมันเองก็เข้าใจแบบนั้น ถ้ามันรู้เรื่องของเธอมากไปกว่านี้ เธอคงไม่รอดแน่


“เรื่องนี้มันไม่จบง่ายๆ อย่างที่เธอคิดแน่ โคอิซึมิ เมลลิน...”
ผมเลิกคิดเรื่องเมลลินเพราะรับรู้ได้ถึงบางอย่างที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า สายฝนเริ่มตกแล้วสินะ.. ก็นี่มันเริ่มเข้าฤดูฝนแล้วนี่นา



ผมมองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่มืดดำสนิท
ท้องฟ้าในวันนี้ เหมือนกับท้องฟ้าเมื่อวันนั้นเลยแฮะ



ผมพยายามสลัดทุกๆ
ความคิดและเดินไปตามทางเดินฟุตบาทที่ทอดยาวไปเรื่อยๆ
ถนนที่มืดมิดและไม่รู้ว่าจะทอดยาวไปถึงไหน



ทางเดินที่มืดมิดและสายฝนที่โปรยปรายลงมาข้างหน้า
มันเหมือนกับความรู้สึกในใจของผม...



ความรู้สึกผิดที่ไม่มีทางแก้ไขได้และทำได้แค่แบกรับมันเอาไว้พร้อมความเจ็บปวดและความทรมานที่มีอยู่ข้างในใจ...








ทางเดินข้างหน้าคงมีเพียงความมืดและความโดดเดี่ยวเท่านั้นที่รอผมอยู่...
<<::จบมุมมองของ แบล็ค::>>



.............................................................



[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by soul on Mon Jul 11, 2011 9:12 pm

หนุกมากขอบคุณค่ะ


[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
soul
มาเฟีย Vongola
มาเฟีย Vongola

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 284
Points Points : 15322
Karma Karma : 10
วันเกิด วันเกิด : 25/06/1996
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 19/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ปราสาท
อาชีพ อาชีพ : นักเรียน

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Fri Jul 15, 2011 11:44 am

บทที่ 4
เหตุเกิดที่สุสาน



สุสาน



“งั้นวันนี้ฉันกลับก่อนนะ เมลลิน! (^0^)/ แล้วเจอกันที่โรงเรียนน้า~” ซีรีนยิ้มให้ฉันและโบกมือลา

“งืมๆ ^^ ขอบใจนะซีรีน ขอบใจมากๆ จ้าที่มาเป็นเพื่อน ฉันขออยู่ที่นี่อีกสักพักนะ ^0^/” ฉันโบกมือลาซีรีนเช่นกัน

“อาจ้าาาาาาา~ ^[+++]^” พูดจบซีรีนก็เดินออกไปจากสุสานไปเหลือเพียงฉันที่ยังคงยืมอยู่ที่นี่

วันนี้เป็นวันครบรอบวันที่ชินจิเสีย ทุกๆ เดือนฉันจะมาเยี่ยมชินจิ เวลาที่ฉันท้อคงมีแค่ที่นี่ที่ดีที่สุด

“เมื่อคืนมีเรื่องด้วยนะ จู่ๆ ก็ดันเจอกับพวกมิคาโดที่นายเคยเตือนไว้ด้วย แต่ ก็มีอีตาบ้าที่ชื่อแบล็คมาช่วยไว้ด้วยนะ ^^ ทั้งๆ ที่เป็นอันธพาลเหมือนกันแต่หมอนั่นกลับไม่เหมือนพวกนั้นเลย ท่าทางกับนิสัยแบบนั้นถึงจะดูโหดไปหน่อย ที่จริงแล้วถ้าไม่บอกฉันไม่รู้จริงๆ นะเนี่ย ^O^”

ฉันเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ชินจิฟังแต่ถึงพูดอย่างนั้นแต่ฉันก็ไม่เคยคิดเชื่อใจหรือไว้ใจหมอนั่นเลยสักนิด

“วันนี้อากาศดีนะ ^^ ไม่เห็นเหมือนวันนั้นเลย... วันนั้นฝนตกหนักมาก แปลกมั้ยล่ะ ในคืนนั้นเหมือนกับว่ายิ่งฉันร้องไห้ฝนมันก็ยิ่งตกหนักขึ้น หนาวก็หนาว รู้สึกตัวอีกทีก็นอนอยู่โรงพยาบาลซะแล้ว” เหมือนฉันอยากจะเล่าเหตุการณ์ในวันนั้นให้ชินจิฟัง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน คงเป็นเพราะว่าฉันคิดถึงชินจิมากล่ะมั้ง?

“เป็นไงล่ะ...เพื่อนที่แสนดีของนายคนนั้น สุดท้ายแม้แต่งานศพนายยังไม่กล้าโผล่หัวออกมา จนทุกวันนี้ไม่รู้เลยว่าเคยมาที่นี้บ้างหรือเปล่า” คนที่ฉันพูดถึงคือหมอนั่น ผู้ชายที่เป็นสาเหตุทำให้ชินจิตาย! เพราะความไว้ใจของชินจินั่นแหละ! หมอนั่นไม่ใช่คนดีอะไรเลย ฉันเตือนเขาแล้วแท้ๆ แม้แต่จะมาเยี่ยมชินจิก็คงยังไม่เคยเลยด้วยซ้ำมั้ง


ใช่! ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่เคยเห็นหน้าหมอนั่นอีกเลย เอ๊ะ! ไม่สิ ที่จริงฉันไม่เคยเห็นหน้าหมอนั่นเลยตั้งหาก T_T

รู้งี้วันนั้นฉันน่าจะมองหน้าหมอนั่นให้ชัดๆ แล้วเอาไปแจ้งความดีกว่า แต่ถ้าแจ้งความจะแจ้งข้อหาอะไรดีนะ = =^ ไม่สิถ้าเห็นหน้า อย่างน้อยฉันอาจจะทำอะไรได้บ้างก็ได้

“ฉันว่า...ฉันรู้สึกคุ้นๆ หน้าของอีตาบ้าแบล็คนะ - -? เหมือนเคยเห็นหน้ามาก่อน” ฉันพูดอย่างมั่นใจพลางปัดฝุ่นและเศษใบไม้ออกจากป้ายชื่อหลุดฝังศพของชินจิ

“เอาล่ะ! วันนี้ฉันต้องไปแล้วนะ แล้วจะมาเยี่ยมพี่ใหม่นะ ^^” พูดจบฉันก็เดินออกมาจากหน้าหลุดศพ

ฉันเดินออกมาจากสุสานแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วนี่ฉันจะไปที่ไหนต่อดีล่ะเนี่ย TT

“โอ้โฮ!!! ไม่อยากจะเชื่อเลยแฮะ! ว่าหัวหน้าจะเดาได้เก่งขนาดนี้” ฉันเดินออกไปจนถึงหน้าสุสานแต่ยังไม่ทันจะถึงประตูทางออก ฉันก็เจอใครบางคนมายืนดักไว้ซะก่อน O__o!?

“นายเป็นใคร!!” ฉันถามไอ้หน้าหล่อตรงหน้า -.,-

“เธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอกคนสวย เอาเป็นว่ายอมไปกับพวกเราดีๆ เถอะนะ มีคนกำลังต้องการพบเธอน่ะ ^^” อะไรของเจ้าหมอนี่! ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิดอ่ะ - -^

“ถอยไปนะ! ฉันไม่มีธุระอะไรกับพวกนายทั้งนั้น!!!” ฉันถึงจะพูดแบบนั้นแต่ฉันกลับเป็นฝ่ายถอยหลังหนีก่อนแทน - -^
หรือว่า! พวกนี้จะเป็นพวกของมิคาโด! ไม่ๆๆๆๆ!!! อย่าคิดเรื่องบ้าๆ แบบนั้นเด็ดขาด >< เจ้าพวกนี้อาจไม่ใช่พวกมิคาโด แต่อาจจะเข้าใจผิดกันอยู่ก็ได้ - -^ << (คิดในแง่บวก ^^ )

“เหอะ! วอนซะแล้วนังนี่ = = !!” หมอนั่นจับข้อมือฉันแน่นจนเริ่มห้อเลือด

“นี่!! ปล่อยนะเฟ้ย! >0<” ฉันดิ้นรนเต็มแรง

“หึ ในเมื่อพวกดีๆ แล้วไม่ฟัง มันก็ต้องใช้กำลังกันหน่อยหละ!” หมอนั่นพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ถ้าไม่ปล่อยอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ไอ้บ้าเอ๊ย!! >0<”


ผลัวะ!!!!


“โอ๊ย! ยัยบ้า!!” หมอนั่นตะโกนลั่น เพราะฉันเผด็จศึกเตะเข้าที่กล่องดวงใจ จุดตายของหมอนั่น - - ก่อนที่จะรีบวิ่งออกมาจากสุสาน ในขณะที่หมอนั่นยังคงนอนดิ้นอยู่กับพื้น
ฮ่าๆๆๆๆ สะใจเป็นบ้า ><

“อ๊ากกกกกกก!!!!!! บ้าเอ๊ย!! >< เรื่องอะไรอีกล่ะเนี่ย อย่าบอกนะว่าพวกมันกำลังตามล่าฉัน อย่างที่ตาบ้าแบล็คนั่นพูดอ่ะ T^T!!” ฉันพยายามใช้สมองคิดทบทวนเรื่องเมื่อคืน อย่าบอกนะว่าเรื่องที่แบล็คบอกกับฉันมันจะเป็นเรื่องจริง

“อ๊ะ อ๊ะ! จะรีบไปไหนล่ะครับคนสวย ^^” ชายอีกคนโผล่มาดักตรงหน้าฉัน ด้านหลังของหมอนั่นมีผู้ชายเกือบยี่สิบคนยืนเรียงรายอยู่ด้านหลัง แต่สิ่งที่ทำฉันอึ้งไม่ใช่พวกลูกน้องข้างหลังแต่เป็นชายตรงหน้าตั้งหาก หมอนี่มัน...

“ไอ้ตาเดียว! เอ๊ย! โซจิ!!! -___-^”

โซจิกับพวกของมันมาอยู่ที่นี่ได้ไงอ่ะ T0T?
อย่าบอกนะว่าพวกเมื่อกี๊เป็นลูกน้องของพวกมิคาโดจริงๆ อ่ะ!!

แต่...ทำไมหน้าตาลูกน้องมันถึงดูดีกว่าลูกพี่ได้มากมายขนาดนี้ฟะ! -_-

“พวกแกต้องการอะไร” ฉันตั้งสติและพยายามถามพวกมันอย่างใจเย็น ฉันไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่และไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับพวกนี้เลยสักนิด แต่ทำไมชีวิตฉันถึงซวยเยี่ยงนี้หนอ~ T_____T

“ดี! เข้าเรื่องเลยก็ดีฉันชอบ เฮ๊ย! พวกแก ไปเอาตัวพวกเราขึ้นมาสิฟะ จะปล่อยให้นอนดิ้นอยู่อย่างนั้นหรือไง!! -*-”

“ครับ!!” พอได้ยินคำสั่งของโซจิ ผู้ชายสามถึงสี่คนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็พากันไปพยุงเอาตัวลูกน้องมันขึ้นมา

“...”

“เธอรู้จัก โคอิสึมิ ชินจิ ใช่มั้ย?”

“!!!” ฉันนิ่งเงียบ แต่ในใจมันว้าวุ่นไปหมดแล้ว! T^T พวกนี้มันต้องเป็นคู่อริของพี่แน่ๆ แง่!~ งานเข้าแล้วตรู T___T

“แล้วเธอก็คือ...โคอิสึมิ เมลลิน!!” ฉันถึงกับผงะเมื่อโซจิพูดจบ

“พูดบ้าอะไรของพวกแก!!! โคอิสึมิ ชินจิ อะไรนั่นฉันไม่เห็นรู้จักเลยแถมฉันก็ไม่ได้ชื่อ เมลลินด้วย!!!” ฉันปฏิเสธทุกอย่างที่พวกมันถาม ถ้าฉันตอบไปว่าใช่ ชีวิตฉันจบไม่สวยแน่ =_____=^

“โกหก!! ก็เมื่อคืนเป็นเธอไม่ใช่หรือไงที่อยู่กับ ยูกิมูระ แบล็ค! บอกความจริงมาซะดีๆ เถอะ เธอจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว!” โซจิขู่ฉันด้วยสายตาอำมหิต -[ ]-^

“จะบ้าหรือไง! อย่าเอาฉันไปรวมด้วยสิ!! ฉันกับหมอนั่นก็แค่เดินชนกัน แล้วหมอนั่นก็ฉุดข้อมือฉันวิ่งตามไปด้วยตั้งหาก!” เมื่อพูดจบ ฉันจึงรีบเดินหนีออกมา (ขืนอยู่ได้ตายแน่นอน -.-)

“เดี๋ยว! แล้วเธอชื่ออะไร ?” โซจิเงียบไปสักพักแล้วเรียกฉันให้หยุดพร้อมกับถามคำถามที่ทำให้ฉันถึงกับต้องสะอึก

“จะรู้ไปทำไม” ฉันหันกลับไปถามหมอนั่นเป็นเชิงปฏิเสธว่าไม่ตอบ!

“ถ้าเธอไม่ได้ชื่อเมลลินจริงๆ แค่ตอบมา ทุกอย่างที่เกิดขึ้นฉันก็จะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น พวกฉันจะไม่ยุ่งกับเธออีก แต่ถ้าเธอไม่กล้าตอบ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเธอคือ..”

“มันไม่เห็นจะเกี่ยว!” ฉันแย้งขึ้นมาก่อนที่หมอนั่นจะพูดจบ คิดจะมาใช่จิตวิทยากับฉันหรือไง เร็วไปล้านปีย่ะ! -_-

“เกี่ยวสิ! เพราะถ้าเธอไม่ใช่เมลลิน เธอก็ต้องกล้าบอกชื่อกับฉันแล้ว!” หมอนั่นแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะจับข้อมือขอฉันไว้แน่เป็นเชิงขู่บังคับ

“ถ้าฉันไม่บอก...แล้วจะทำไม!!!”


ผลัวะ!!!!

ฉันเตะเข้าที่กล่องดวงใจ (อีกแล้ว -*-) ก่อนจะวิ่งออกมา ตายแน่! ตายแน่!!! แล้วฉันจะหนีไปที่ไหนดีเนี่ย!!

“เฮ๊ย!! ตามไปจับยัยนั่นสิวะ” เมื่อได้ยินคำพูดนั้นฉันก็เร่งฝีเท้าให้ไวขึ้น ฉันวิ่งไปเรื่อยๆ เพราะไม่รู้จะไปที่ไหน ตอนนี้ฉันห่างจะพวกมันมามากแล้ว แต่เชื่อสิ อีกไม่นานถ้ายังอยู่แถวนี้ฉันอาจถูกจับได้ก็ได้

และในตอนนั้นสายตาสุดเฉียบคมของฉันก็ไปจ๊ะเอ๋เข้ากับซอยรกร้างแคบๆ แถมยังมืดอีก! นั่นแหละ! *O* ใช่เลย!!

คิดได้ขนาดนั้นฉันไม่ไปซ่อนก็โง่เต็มทนแล้วล่ะ >w< ฉันค่อยๆ เบียดตัวเข้าไปในซอย (ที่จริงต้องเรียกว่าซอก) และได้แต่ภาวนาขออย่าให้พวกมันหาเจอ

“เฮ๊ย!! มันหายไปไหนวะ!! หาดูให้ทั่ว!! มันต้องอยู่แถวๆ นี้แน่!!” ฉันเริ่มขยับเข้าไปในซอย (ซอก) เพื่อไม่ให้พวกมันเห็น แต่...


เคร้ง!!!!

“O_O!!” <<<ฉันเอง เมื่อกี๊ขาของฉันสะดุดเข้ากับเหล็กที่วางอยู่ในซอก เจริญ...T^T

“เฮ๊ย!! เสียงอะไรวะ! ไปดูดิ” เสียงพวกมันคนหนึ่งพูดขึ้น ก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงฝีเท้าใครคนหนึ่งเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“เหมี๊ยว~ >o<” ฉันทำเสียงให้เหมือนว่ามีแมวอยู่ในนี้ ฉลาดมั้ยล่ะฉัน >w<

“อะไรวะ แค่แมวเอง” ฮ่าๆ ในที่สุดพวกมันก็เชื่อช้านนนน~ ^O^

“เฮ๊ย! อย่าเพิ่งไว้ใจ เข้าไปดูก่อน” ง่ะ!! =O=! ไอ้บ้าตัวไหนมันออกความเห็นฟะ!! TOT!!

“...” ในเมื่อเป็นอย่างนี้สิ่งเดียวที่ฉันทำได้ในตอนนี้คือเงียบให้ได้มากที่สุด อย่างน้อย ถ้าพวกมันไม่ได้ยินอะไรอีกเลย มันอาจจะยอมเชื่อว่าไม่มีอะไรนอกจากแมวก็ได้

“...”

“...”

“...!?” เอ๊ะ!! แล้วทำไมพวกมันถึงเงียบไปอ่ะ พวกมันลุ้นระทึกตามฉันรึไง >_<

ด้วยความอยากรู้ (สอดรู้สอดเห็น) ของฉัน ฉันจึงรีบชะโงกหน้าออกไปดู อย่างไม่กลัวว่าพวกมันจะเห็นฉันหรือไม่ = =

แต่แล้ว...สิ่งที่ฉันเห็น กลับทำให้ฉันถึงกับต้องอ้าปากค้าง O[ ]O!!


...................................................


[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Fri Jul 15, 2011 11:52 am


บทที่ 5
ผู้ช่วยชีวิต!!




“อีตาบ้า!!” ฉันตะโกนเรียกชื่อ (ที่ฉันชอบเรียกบ่อยๆ) ของคนตรงหน้า ที่ตอนนี้ยืมเก๊ก (เพื่อใคร -_-^) เหยียบอกพวกลูกน้องของโซจิจนลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้น -[ ]-^

แต่ที่ทำให้ฉันช็อกสุดๆ! คือภาพที่พวกลูกน้องของโซจิอีกจำนวนมากลงไปนอนแน่นิ่งฟังเสียงพสุธากับพื้น TT และข้างๆ พวกนั้นยังมีผู้ชาย (หน้าตาดี) -.,- อีกสองคนยืนยิ้มเยาะเรียงรายกัน (ถ้าให้เดาพวกเขาคงเป็นคนจัดการพวกที่ลงไปนอนนิ่งอยู่ข้างล่าง T.T) แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อกสุดๆ ก็คือ...!!

(คนสามคนเนี่ยนะ! จัดการคนสิบกว่าคน ภายในเวลาไม่ถึงห้านาที!! แถมไม่มีแม้แต่เสียง!! O[]O!!) นี่ฉันกำลังเจอกับอะไรกันแน่เนี่ย!!! T___T

อย่างนี้มันไม่ใช่คนแล้ววววว!!!!!!! =~= จะเก่งไปไหนฟะ! เว่อร์เป็นบ้า!

ฉันรีบตั้งสติที่หลุดลอยไป เพราะความช็อกสุดขั้วของฉัน T[ ]T แล้วรีบพุ่งตรงไปหาผู้ชายที่ฉันคิดว่าพอจะรู้จัก...มากที่สุดในกลุ่มผู้ชายทั้ง 3 คน

นั่นก็คือ...ตาบ้าแบล็ค!!

“นี่นาย! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!?” ฉันยิงคำถามแรกที่แสนจะสงสัยมากที่สุดใส่ตาบ้าแบล็ค

ใช่! หมอนี้มาอยู่ที่นี้ได้ยังไง? มันน่าสงสัยมากที่สุด -____-?

“เอ่อ...” แบล็คพยายามละสายตาไปทางอื่น หรือภาษาชาวบ้านเขาเรียกหลบสายตา นั้นเอง!! =_= ฉันพอจะรู้แล้ว...หมอนี้กับผู้ชายสองคนนั้นต้องแอบสะกดรอยตามฉันเหมือนพวกเมื่อตะกี๊นี้แน่นอน!! ฮ่าๆ ๆ ๆ คิดว่าฉันคนนี้โง่นักหรือไง =^=

“เอ่ออาอะไร! ฉันแค่อยากรู้ว่านายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ดูสิจะตอบว่ายังไง... =_= คงไม่บ้าตอบว่า

‘มาเดินเล่น’ หรอกนะ -__-^

เพราะที่นี่มันสุสาน!!! - -^

ใช่...ถ้าบอกว่ามาเดินเล่นจริงๆ ก็บ้าแล้ว =_=* คนดีๆ เขาไม่มาเดินเล่นกินลมกันในที่แบบนี้หรอก!

“ฉัน...มาเดินเล่น -_____-^”

“ (=O=) (= =^)…” < --- เพื่อนๆ ตาบ้าแบล็ค

“O[ ]O!!!” < --- ฉันเอง...

ใครก็ได้ช่วยฆ่าตาบ้านี้ที!!!!!!!! ตอบมาได้ยังไงว่า เดินเล่น! แถมยังทำหน้าตาที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอีก! ตาบ้าแบล็คเอ๊ย! โกหกหน้าด้านๆ เลยอ่ะ T^T

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้น ไม่เชื่อกันหรือไง - - ?” พอเห็นว่าฉันไม่เชื่อ (คำโกหกนั่น) แน่ๆ แบล็คเลยทำหน้าขู่ฉัน ประมาณว่า ‘จะเชื่อฉันหรือไม่เชื่อ! - - ?’ <<<(มีอย่างนี้ด้วยหรอ =O=)

“คะ...ใครจะเชื่อลง! เด็กสามขวบยังรู้เลยว่านายโกหกชัดๆ -0-^” ฉันฝืนตอบ ถึงหมอนั่นจะทำหน้าข่มขู่ฉันให้เชื่อขนาดไหนก็ตามที T_T ฮึ้ย! ฉันไม่กลัวหรอกนะ กะ กะ กะ กลัวที่ไหน!!!~ T^T (ยังจะเล่น - -)

“ถ้าเธอไม่เชื่อก็ลองถามไอ้สองคนนั่นก็ได้ (-_-^)” แบล็คท้าทายฉัน พลางหันไปหาเพื่อนคนหนึ่งของเขาเพื่อขอคำยืนยัน (หน้าด้านหน้าทนจริงๆ ><)

“เฮ๊ย! พวกเราแค่ขับรถแล้วลงมาเดินเล่นแถวนี้ใช่มั้ยวะ มาซาโตะ!! (=_=^)”

“=__=!” ผู้ชายผมสีดำเจ้าของดวงตาสีฟ้าที่ชื่อมาซาโตะถึงกับอึ้งทันทีที่ถูกดึงตัวเข้าไป(เป็นตัวช่วย)แก้ตัวให้อีตาบ้าแบล็ค

“อา... ดี! ฉัน นากาชิมะ มาซาโตะ นะ ยินดีที่ได้รู้จัก ^^” ชายที่ชื่อมาซาโตะพยายามบ่ายเบี่ยงด้วยการแนะนำตัว แต่แล้วการกระทำแบบนั้นกลับได้รับสายตาที่ส่งกลับมาแบบนี้...

“- -^“ << แบล็ค

“^^” << ฉัน (อะไรของหมอนี่เนี่ย!!!)

“บอกยัยนี้ไปดิวะ ว่าเราแค่ผ่านมา =_= ” แบล็คเริ่มใช้สายตาอำมหิตและพูดด้วยน้ำเสียงเชิงขู่แถมกดดันมาซาโตะอีก

“เออ..ใช่ๆ ก็แค่ผ่านมาเท่านั้นแหละ ^^”

“นี้คิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยหรือไง = =^ คนสติดีที่ไหนมาเดินเล่นที่สุสาน! -__-“ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวบ้าๆ ของพวกบ้านี่แล้วนะ! คิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยหรือไง!!

“เฮ้! แบล็คพอเหอะ ฉันว่าที่จริงนายก็ไม่น่าไปโกหกเธอเลยนะ!” ผู้ชายอีกคนหนึ่งที่มีผมสีเงินดวงตาสีม่วงอ่อนพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่เรื่องมันจะยุ่งยากไปมากกว่านี้ ว่าแต่หมอนี่เป็นใครกันนะ - -^

“ก็จริงแฮะ ^^ ถูกของแกจริงๆ นั่นแหละเซริว” อีตาบ้าแบล็คทำเหมือนเป็นเรื่องล้อเล่น แก้เก้อที่ถูกจับได้ = =^ หมอนี้บ้าจริงๆ ด้วย!! -_____-

“คราวนี้บอกมา ว่าตามฉันมาทำไม? = = ” ฉันเริ่มเข้าเรื่อง

“เธอก็เห็นแล้วนี้ ว่าแค่วันเดียวมันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ” แบล็คพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ก็...!”

“อย่าคิดว่าเป็นเรื่องเล่นๆ สิ” แบล็คแทรกขึ้นก่อนที่ฉันจะพูดจบ ( -*-) ช่างไม่มีสมบัติผู้ดีเอาซะเลย << (มันใช่เวลามั้ยเนี่ย - -)

“แล้วนายยุ่งอะไรด้วยล่ะ =O=?”

“....... ถ้าเธอเป็นอะไรไปฉันก็แย่สิ” แบล็คพูดพลางหันหน้าหนีฉัน ลำบากอย่างงั้นหรอ?

“ลำบาก! ลำบากตรงไหนมิทราบ ถ้าคิดว่ามันลำบาก แล้วนายจะอะไรกับเรื่องพวกนี้นักหนา คิดว่าฉันดูแลตัวเองไม่เป็นหรือไง!? ง่ายๆ เลยนะ แค่อันธพาลอย่างพวกนายไม่มายุ่งกับฉันอีกแค่นี้ก็พอแล้ว!!!!!!”

“...”

“คนในครอบครัวหรือเปล่า...? ก็ไม่ใช่! อย่ามาจุ้นให้มากน่ะ!” คราวนี้ไม่ใช่แค่เงียบแต่ตาบ้านั่นเหมือนจะของขึ้นแล้วด้วย - -^… (ฉันไม่ได้พูดอะไรผิดนี่นา =.=)

ฉันหันหลังหนีตาบ้านั่นทันที

คุยด้วยก็คงไม่มีประโยชน์แล้วสินะ


หมับ!!!

“O_O!”

“ถ้าคุยไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องคุย ดีเหมือนกัน ไม่ต้องยุ่งยาก” ตาบ้าแบล็คอุ้มฉันขึ้นพาดบ่าของเขา

“นี้!!! ปล่อยนะอีตาบ้า! ทำบ้าอะไรของนาย!” ฉันตะคอกใส่ตาบ้าแบล็คอย่างเอาเป็นเอาตาย

“เงียบน่า!” แบล็คพูดเชิงขู่ฉันเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับตะคอกฉัน (แต่แค่นั่นฉันก็เริ่มกลัวได้แล้วนะ T^T) ก่อนจะเดินไปที่รถสปอร์ตสีดำคันหนึ่ง แล้วโยนฉันลงเบาะที่นั่งข้างคนขับ

“น่าจะทำอย่างนี้ซะตั้งแต่ที่แรก ต้องให้ฉันยืนสุมหัวทนฟังพวกแกทะเลาะกันอยู่ได้ตั้งนาน” เซริวที่ยืนเงียบมานาน ตั้งแต่แรกเริ่มการสนทนาจนมันจบไปแล้ว พูดขึ้น ก่อนจะเดินไปที่รถสปอร์ตสีเทาซึ่งอยู่คันหลังสุด และถ้านับจากคันที่ฉันนั่งอยู่แล้วยังมีอีกสองคัน

“เหอะ... งั้นก็ต้องขอโทษที่รบกวนด้วยนะครับ ^__^ ไอ้คุณชายเซริว พูดอย่างนี้ถึงพอใจใช่มั้ยวะ” แบล็คยังคงมีอารมณ์ล้อเล่นกับเพื่อนตัวเองอยู่อีก = =^ แต่พอพูดกับฉันทีทำไมต้องเครียดขนาดนั้นด้วยอ่ะ การปฏิบัติช่างแตกต่างกันอย่างเหลือหลาย T_T

“อย่ามากวนประสาทฉันจะดีกว่านะ เช้านี้ฉันอารมณ์ไม่ดี ที่ยอมมาด้วยก็เป็นพระคุณล้นหัวแกแล้ว - -”

“หึ! เออๆ” แบล็คยิ้มพลางพยายามกลั้นหัวเราะกับนิสัยของเพื่อนตัวเองก่อนจะปิดประตูรถใส่หน้าฉันอย่างแรง = =^ เหมือนรู้ว่าฉัน (แอบ) ฟังพวกเขาคุยกันอยู่ -_-

“นี้!” ฉันตะโกนเรียกอีตาบ้าแบล็คที่ตอนนี้เดินไปทางฝั่งคนขับ แต่หมอนั่นกลับมองฉันด้วยสายตาที่นิ่งราวกับจะบอกว่า

‘อย่าพูดให้มันมาก’ T^T อ๊ากกกกกกกกกก!!!!!!

แบล็คปิดประตูรถแล้วขับออกไปโดนไม่หันมาพูดอะไรกับฉันอีก

“ตกลงเธอจะเอายังไง?” จู่ๆ ตาบ้านั่นก็หันมาถามคำถามชวนงงใส่ฉัน

“เรื่องอะไร=_=?” ฉันทำเป็นพวกความจำสั้น ทั้งๆ ที่ตอนนี้ในหัวมีแต่เรื่องพวกนี้เต็มไปหมด

ก็เรื่องที่ตาบ้าแบล็คจะคอยดูแลหรือรับผิดชอบอะไรเนี่ยแหละ เพราะกลัวฉันจะโดนจ้องเล่นงานจากพวกเมื่อกี๊เลยจะคอยดูแลฉันเนี่ยล่ะ

“อย่าทำเป็นเล่นได้มั้ย ตกลงตามนี้ละกัน!”

“O_O!!” อีตาบ้านี่เป็นคนที่ตัดบทสนทนาได้ไวมากๆ คิดจะกวนประสาทฉันสินะ

“เดี๋ยวสิ! ฉันยังไม่ได้ตกลงอะไรเลยนะ!”

“ก็เห็นเธอเงียบจะไปรู้มั้ย! ถ้าดื้อละก็ฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของเธอนะ = = ”

“T~T” สรุป! นี้ฉันต้องให้นายคอยดูแลฉันจริงๆ หรอเนี่ย ไม่ได้นะ! ฉันสัญญากันตัวเองแล้วว่าจะไม่เอาตัวไปพัวพันกับพวกอันธพาลเป็นอันขาด!! เพราะพวกนี้ไม่ใช่หรือไงที่ทำให้ฉันต้องเสียพี่ไป!! ท่องไว้เมลลิน ท่องไว้ -o-… ไม่มีวัน ไม่มีวัน! ใช่!!!

“ไม่มีวัน!!!! ฉันไม่ยอมให้คนอย่างนายมายุ่งเกี่ยวกับฉันเป็นอันขาด!!! >O<”

“จะอะไรนักหนา =_=^ ยังไงเธอก็ขัดใจฉันไม่ได้อยู่ดี”

“TTOTT!” นี่ฉันไม่สามารถขัดใจนายได้เลยใช่มั้ยเนี่ย ~

“เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว มันน่าขนลุก”

“นี่ฉันขัดใจนายไม่ได้เลยหรือไง!!”

“ไม่ได้ =_= ”

“ฝัน!!”

“เดี๋ยวก็รู้ว่าฝันหรือความจริง” แบล็คหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ฮัลโหล! นี่ฉันเอง....อืม...ตามที่บอกไว้ตอนเช้าเลยนะ....อพาร์ตเมนต์ ห่างจากสวนสาธารณะโตเกียวไปสามกิโลเมตร”

O_o! เอ๊ะ! เดี๋ยวสิ!!! นั่นมันหรือว่าจะ...อพาร์ตเมนต์ของช้านนนนนน!! OoO!! หมอนี่ทำบ้าอะไรอยู่ หรือว่าจะ...

“นี่นายคิดจะเผาอพาร์ตเมนต์หรอ! ม่ายยยยยยย!!! >O<”

“จะบ้ารึเปล่า? ฮะ! ยัยเบ๊อะ!!!...- -^”

“อ้าว~ ไม่ได้จะเผาหรอกหรอ OoO!”

“เหอะ! ทำอย่างนั้นฉันก็เป็นโจรสิ” โจรกับอันธพาลมันแตกต่างกันไม่มากหรอกมั้ง? - -^

“แล้วนายจะไปที่นั่นทำไม!”

“เดี๋ยวก็รู้” แบล็คยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อีกแล้ว T_T ฉันชักไม่ชอบหมอนี่ (มากขึ้น) แล้วนะ ยิ่งเวลายิ้มแบบนี้และอีกอย่างก็คือ..ฉันรู้สึกกลัวหมอนี่มากขึ้นเรื่อยๆ อย่างบอกไม่ถูก T_T ปกติฉันไม่เคยกลัวใครเลยนะ!!! T^T

แล้วนี้ตกลงฉันต้องไปอยู่กับหมอนี้จริงๆ หรอเนี่ย ไม่สิ ฉันต้องหนี! ><

แต่...ถ้าแบล็คส่งคนไปทำอะไรอพาร์ตเมนต์ที่ฉันอยู่ล่ะ ถ้าเกิดไปเผาขึ้นมาจริงๆ แล้วโยนความผิดให้ฉันล่ะ O_O! แล้วถ้าเกิดเขาพยายามยามจะฆ่าฉันเพื่อตัดปัญหาล่ะ โอ้ว!!!!~ โนว!!!!!~ T0T

ไม่ๆ! ยังไงตอนนี้ฉันต้องรีบหนี! กระโดดออกจากรถเลยได้ป่ะเนี่ย TOT

ไม่ได้ๆ!! ถ้าเกิดคิดฆ่าจริงๆ คงต้องตามฆ่าปิดปากฉันแน่ๆ อะไรกันนักกันหนาเนี่ย >< แค่ฉันเรื่องมากก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมั่งแล้วนะ งั้นฉันควรจะอยู่นิ่งๆ ไว้ก่อนใช่มั้ยเนี่ย -.-

ไม่งั้นฉันคงต้องถูกฆ่าหมกป่าแน่ๆ ฉันไม่น่ามาพัวพันกับอีตาบ้าที่เดาความคิดไม่ออกแบบนี้เลยจริงๆ TT~TT

อ๊าก!!!!!!! เวรกรรมอะไรนักหนาฟระ!!!!!!!!!!!!!!!!~ \(TOT)/

ถ้ารู้ว่ามาเจอตาบ้านี่ช่วยชีวิตไว้แล้วจะเป็นอย่างนี้




บางที่ฉันน่าจะยอมโดนพวกของไอ้โซจินั่นจับไป ยังคงดีซะกว่าละมั้งเนี่ย T______T

.............................................


[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Fri Jul 15, 2011 11:59 am

บทที่ 6
อิทธิพลมีไว้ใช้!





ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงเรียนเอ่อ....ยูได...... = =…….. เอ๋!!!!!! O_O!

โรงเรียนมัธยมชื่อดัง”ยูได”นะหรอ OoO!

นี่มันโรงเรียนเก่าของพี่! ฉันจำได้

เมื่อสามปีก่อนตอนจะเข้าเรียน ม.ปลายชินจิบอกว่าจะให้ฉันเข้าเรียนที่นี่ แต่ฉันไม่ยอมเข้าเพราะแค่ชินจิบอกว่าที่นี่ เป็นโรงเรียนของเพื่อนพี่ ! จะบอกให้นะเพื่อนของพี่มีแต่พวกอันธพาลทั้งนั้น - -

ฉันยอมมาเข้าเรียนที่นี่ก็บ้าแล้ว แถมชินจิบอกว่าจะให้เพื่อนกลุ่มนั้นคอยดูแลฉันให้ดีเท่าชีวิตเลย เหอๆ เชื่อพวกอันธพาลฉันก็บ้าแล้ว =_=^

รถสปอร์ตสีดำหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน รปภ.กลุ่มหนึ่งที่เห็นรถของแบล็คจอดอยู่ที่หน้าระตูรีบเดินออกมาเปิดประตูโรงเรียนและยืนเรียงแถวทำความเคารพอย่างเพียบพร้อม - -“ (อะไรกันนักหนาฟระ! -___-?)

ตอนนี้รถสปอร์ตของแบล็คจอดอยู่ที่หน้าตึกแห่งหนึ่ง ฉันยังไม่กล้าลงจากรถเพราะยังระแวงอีตาบ้าเจ้าเล่ห์คนนี้อยู่ - - แบล็คเห็นฉันไม่ยอมลงเขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนนะเดินมาที่ประตูรถฝั่งที่ฉันนั่งอยู่ เขาเปิดประตูแล้วมองหน้าฉันเป็นเชิงถามว่าจะลงมามั้ย!?

ฉันได้แต่มองหน้าแบล็คอย่างชั่งใจ จะไว้ใจคนอย่างนายได้มั้ยเนี่ย = =

“ฉันไม่ทำอะไรยัยเบ๊อะอย่างเธอหรอกลงมาสักทีซิ!-_-^” แบล็คตอบอย่างรู้ทันความคิดของฉัน

เอาฟะ!!T^To ลงก็ลง!!

“นายพาฉันมาที่โรงเรียนยูไดทำไมอ่ะ -O-?” ฉันถามแบล็คอย่างสงสัย เขาเดินนำฉันไปหน้าห้องที่เขียนว่าห้องผู้อำนวยการ...= =^
แบล็คบอกให้ฉันรออยู่หน้าห้องในขณะที่เขาเข้าไปข้างในห้องนั้น

แอ๊ดดดด~

เสียงประตูที่หน้าห้องผู้อำนวยการดังขึ้น แบล็คยืนพิงประตูแล้วบอกให้ฉันเข้าไปข้างใน

“เข้าไปสิ ผู้อำนวยการแค่อยากเห็นหน้านักเรียนที่จะย้ายมาใหม่” ฮะ! ย้ายมาใหม่ - -?.....ฉันเนี่ยนะ!!

“นักเรียนที่ย้ายมาใหม่!” ฉันทวนคำพูดของแบล็คอีกครั้ง ให้ตายเถอะ พระเจ้า!! TOT อีกแค่ปีเดียวฉันก็จะจบจากโรงเรียนที่ฉันเรียนอยู่แล้ว จะให้ฉันย้ายมาโรงเรียนนี้เพื่อ!!!??? T^T

“อืม...ไม่ใช่เธอแล้วจะใคร =_=^”

“จะบ้าหรือไง! นี่นายคิดอะไรของนายอยู่กันแน่นะ ฉันไม่มีทางย้ายแน่!!!” ใช่! อีกแค่ปีเดียวฉันก็จะจบแล้วนะ! จะให้ฉันย้ายโรงเรียนเพื่ออะไร -__-?

“ยังไงก็ต้องย้าย - - ” แบล็คพูดเหมือนไม่เดือดร้อนอะไรเลย T_T

“นายจะให้ฉันย้ายมาทำไมไม่ทราบ อีกแค่ปีเดียวฉันก็จะจบจากโรงเรียนที่ฉันเรียนอยู่แล้วนะ แล้วสมัยนี้มีโรงเรียนที่ไหนที่รับนักเรียนกลางคันแถมอีกแค่ปีเดียวก็จะจบแล้วด้วย!” ฉันแย้งเต็มพิกัด! =_= ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องย้ายเลยนะ

“ก็โรงเรียนนี้แหละที่จะรับ แล้วก็แค่เธอคนเดียว ฉันขออนุญาตผู้อำนวยการเรียบร้อยแล้ว” ฉันไม่เข้าจายยยยยยยยยย!!!!! T0T

โรงเรียนนี้เป็นอะไรกันไปหมดตั้งแต่รปภ.ยันผู้อำนวยการ อีตาบ้าแบล็คต้องใช้อิทธิพลมืดข่มขู่ให้ผู้อำนวยการยอมรับฉันเข้าเรียนแน่ๆ TOT

“นายไปทำอะไรผู้อำนวยการท่านหรือเปล่า - -? ทำไมถึงยอมรับให้ฉันเข้าเรียนง่ายๆ เลยอ่ะ =0=!!”

“ไม่เห็นแปลกก็พวกฉันเป็นนักเรียนมี่นี่ เซริวมันก็เป็น (ว่าที่) เจ้าของโรงเรียนนี้” เซริว อ๋อ...

ฮะ!!! เจ้าของโรงเรียน O[ ]O!!

“เพื่อนนายที่หน้าหล่อๆ แต่ขวางโลกคนนั้นนะหรอ O[ ]O”

“=_=^...เออ” เหอๆ ฉันเกลียดพวกใช้เส้นเป็นบ้า =[ ]=

“แต่ฉันยังเป็นนักเรียนของที่อื่นอยู่ คงเข้าเรียนไม่ได้อยู่ดี - -^” ฉันยกเหตุผลร้อยแปดมาอ้าง ยังไงฉันก็ไม่ยอมเรียนที่นี่! - -

“เรื่องนั้นฉันให้มาซาโตะจัดการแล้วไม่ต้องห่วง =_=^ คนอย่างฉันรอบคอบมากพอ”

“มาซาโตะ เซริว สองคนนั้นที่มาช่วยฉันเมื่อเช้านะหรอ!”

“อืมๆ - - เอาเถอะ เอาเป็นว่าเข้าไปหาผู้อำนวยการก่อนไป” ฉันแทบจะแยกเขี้ยวใส่แบล็ค แต่แบล็คก็ยังดันหลังฉันให้เข้าไปในห้องผู้อำนวยการจนได้



20 นาทีผ่านไป...

แบล็คยังคงรอฉันอยู่หน้าห้อง ทำไมฉันต้องมาเรียนที่นี่ตามที่เขาบอกด้วยอ่ะ =0=? ฉันไม่เคยแม้แต่คิดที่จะทำตามคำสั่งใครเลยนะ อีตาบ้านี่มีอิทธิพลกับจิตใต้สำนึกฉันขนาดนี้เลยหรอเนี่ย TT

ไม่หรอกๆ ฉันคิดมากไปอง >< ฉันน่ะไม่เคยกลัวใครทั้งนั้น!!!! (=^=)o

“เป็นไง” แบล็คถามฉันหลังจากที่ฉันออกมาจากห้องผู้อำนวยการ

“อืม ท่านอนุญาตให้มาเรียนที่นี่ได้ TT” อ๊ากกกก!! นี่ฉันทำบ้าอะไรอยู่นะ! T0T ทำไมต้องให้ฉันมาเรียนที่นี่ด้วยนะต้องนี้ฉันงงไปหมดแล้ว!!! T T

“นี่! แล้วทางโรงเรียนเก่าเขาไม่ว่าไม่ถามอะไรบ้างหรือไงที่ฉันย้ายออกมาแบบนี้อ่ะมันไม่มีปัญหาเลยหรือไง แล้วนี่ทำไมฉันต้องมาเรียนที่นี่ด้วยอ่ะ?” ฉันยิงคำถามเป็นชุดใส่แบล็คทันทีที่เดินออกมาจากตึก

“ฉันตอบทีละคำถามละกัน = = ข้อแรกโรงเรียนเธอไม่ว่าไม่ถามอะไรทั้งนั้นแถมยังดีใจจนร้องไห้เลยด้วยเพราะคิดว่าเธอมาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนกับโรงเรียนนี้ ก็มันช่วยไม่ได้นี่ โรงเรียนยูไดดังจะตายใครก็อยากเรียนว่ามั้ย” แบล็คชมเชยโรงเรียนตัวเองเป็นการยกใหญ่ ว่าแต่คิดได้ไง ให้ฉันเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเนี่ยนะ - -^

“เขาเชื่อด้วยหรอ = =?”

“เชื่อสิ! ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เพราะนอกจากมาซาโตะฉันให้เซริวไปด้วย -_-“เหอๆ คงจะใช้อิทธิพลพวกนายข่มขู่ผู้อำนวยการของโรงเรียนฉันละสิ -__-

“อืม อืม -__-” ฉันแกล้งเออๆ ออๆ ไปตามนั้นแหละ แต่ความจริงอยากจะเข้าไปขย้ำคอหมอนี่ให้ตายคามือไปเลย = = (ถ้าทำได้อะนะ)
“ข้อสอง เพราะเธอจะต้องอยู่ในความดูแลของฉัน เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ลำบากไปคอยเฝ้าเธอที่โรงเรียนอื่น เธอมาเรียนที่นี่ดีที่สุดแล้ว ฉันจะได้ดูแลเธอง่ายขึ้น” งะ! เหตุผลโอเว่อร์อินเตอร์เนชเชอร์เนลมากๆ ฉันจะเชื่อลงมั้ยเนี่ย T_T

“ไม่เชื่อฉันหรือไง เหตุผลฉันมันไม่ดีพอหรอ - - ” อีตาบ้าแบล็คคงรู้ทันว่าฉันไม่เชื่อเลยจ้องฉันตาเขม่งหมอนี่โกหกไม่เก่งเลยสักนิด -O-!

โกหกหรือไม่ก็ไม่รู้หรอกนะแต่ทำไมต้องลงทุนย้ายฉันมาเรียนที่นี่ด้วยอ่ะ T~T! ฉันจะจำไปจนตายว่าอิทธิพลมันมีไว้ใช้...(ในทางแบบนี้) T T ฉันเกลียดพวกอันธพาล!!


แบล็คขับรถออกจากโรงเรียนหลังจากจัดการเรื่องเรียนให้ฉันแล้ว...แล้วนี่เขาจะพาฉันไปไหนอีกอ่ะ =O=

บรรยายกาศในรถตอนนี้เงียบมาก...เขาไม่คิดจะคุยอะไรมั่งหรือไง =_=^

“นี่ เพื่อนนายที่เหลือก็เรียนอยู่ที่เดียวกันหรอ =o=” ฉันทำลายความเงียบด้วยคำถามที่เพิ่งคิดสดๆ บางทีถ้าอาจลองคุยด้วยดีๆ ฉันอาจจะลดความรู้สึกเกลียดเขาในหัวฉันลงไปบ้างก็ได้ - -;

“...” ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากอีตาบ้านี่ - - โว๊ย!!! หมอนี่คิดจะให้ฉันนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นเลยหรือไงกัน! หัดชวนคนอื่นคุยบ้างก็ได้นะเฟ้ย! T^T ฉันอุตส่าห์ทำลายความเงียบอันแสนจะอึดอัดเมื่อกี๊นี้ แต่นายกลับตัดบทแบบนี้เนี่ยนะ T^T ฉันเริ่มรู้สึกว่าเกลียดอีตาบ้านี่มากขึ้นแล้วสิ!!! =_=

“แล้วพวกนายมีกันอยู่แค่สามคนหรือไง?”

“จะรู้ทำไม =_=” แบล็คเริ่มโต้ตอบและส่งสายตาสงสัยมาให้ฉัน

“ฉันก็แค่อยากรู้ไว้ ทำไม! รู้ไม่ได้หรือไง -0-!” ฉันไม่ได้อยากรู้อะไรมากเลยจริงๆ นะ แค่หาเรื่องพูดไปงั้นเอง ชิ! ไม่อยากรู้ก็ได้ -3-
ฉันหันหน้าหนีอีตาบ้าแบล็ค ให้ตายสิ! อยู่กับคนอย่างนายก็จะบ้าตายอยู่แล้วแท้ๆ ยังต้องมาเจอบรรยายกาศบ้าๆ แบบนี้อีก -___-

“ทำไมถึงถามเรื่องพวกนี้อยากรู้จักพวกฉันหรือไง?” แบล็คถามขึ้นมา ทำไมจู่ๆ ถึงได้ถามแบบนี้นะ -__-

“ทำไมอ่ะ จะบอกแล้วหรอ ‘0’”

“ไม่”

“อ้าว =O=!”

“เธอจะอยากรู้ทำไม ก็แค่เรื่องของอันธพาล =_=”

“ระ...เรื่องของฉัน -O-^”

“เฮ้อ! อยากรู้มากเกินไป มันก็ใช่ว่าจะดีเสมอไปนะยัยโง่” แบล็คถอนหายใจอย่างรำคาญเป็นอะไรนักหนานะ ขี้เก๊กเป็นบ้า!!! -_____-

“ก็มันจะสงสัยบ้างไม่ได้หรือไง ในกลุ่มมอนเนิร์คอะไรนั่นฉันเคยได้ยินมาว่ามีแนวหน้าห้าคนไม่ใช่หรือไง แล้วหายไปไหนอีกสองคนล่ะ แล้วพวกนายน่ะเป็นคนแบบไหนกันแน่ แล้..”

“-__-“

“T~T เออๆ ฉันไม่อยากรู้แล้วก็ได้อีตาคนใจเถื่อน! แค่นี้ก็ต้องทำตาขว้างใส่กันด้วย!”

คนตรงหน้าไม่พูดอะไรเหมือนเดิมความเงียบบังเกิดขึ้นอีกครั้ง -_-“ และมันน่าจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนาน ถ้าคนที่นั่งข้างๆ ฉันไม่เป็นคนพูดขึ้นมาก่อน และเล่นเอาคนนั่งฟังอย่างฉันถึงกับตกตะลึง นี่คงเป็นครั้งแรกที่แบล็คเป็นฝ่ายเริ่มทำลายความเงียบซะเอง

“เดี๋ยวก็รู้เองนั่นแหละ ดูไปเรื่อยๆ ละกัน” ประโยคที่สั้นและเหมือนจะไม่มีใจความเท่าไหร่นักถูกเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“เข้าใจแล้วละน่า -__-“ ฉันตอบอย่างวางท่า เป็นตายร้ายดียังไงก็ขอวางท่านิ่งๆ เฉยๆ ไว้มั่งละนะ - -

“ยัยเบ๊อะเอ๊ย!!”

“=O=!!” เขาหันมาด่าฉัน! =O= ก่อนจะหันกลับไปขับรถต่อ อะไรของเขากันละน่ะ -0-! ฉันจะวางท่ามั่งแล้วมันผิดนักหรือไงฮะ!!!!!!!!

“เดี๋ยวเห็นก็รู้เองนั่นแหละว่าใครเป็นใคร” แบล็คพูดทิ้งท้ายไว้แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก เล่นเอาฉันที่นั่งไปด้วยแทบจะประสาทกลับ หมอนี่เป็นคนที่ฉันเดาอารมณ์ได้ยากที่สุดในโลกเลย ให้ตายสิ!!!! T^T



หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ตอนนี้แบล็คพาฉันมาที่บ้านหลังใหญ่ ใหญ่มากๆ! OoO!! เขาเดินนำฉันเข้าไปในบ้านซึ่งฉันก็ยอมตามไปแต่โดยดี ฉันไม่อยากจะบ่นอะไรตอนนี้เลย ตลอดเวลาที่นั่งรถมานอกจากบทสนทนาสุดท้ายที่จำได้ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลยนอกจากเปิดเพลงให้ฉันฟัง จะบอกว่าอย่างน้อยก็ยังมีน้ำใจ (ดีมั้ยเนี่ย - -)

“นี่มันบ้านใครอ่ะ จะใหญ่ให้ได้โล่เลยหรือไงนะ -O-“ฉันพูดพลางมองไปรอบๆ บ้าน บ้านหลังใหญ่ตกแต่งได้สวยหรูเหมือนกับพระราชวังเลยแฮะ ^O^ (ถึงฉันจะบ่นออกไปแต่ที่จริงฉันก็ชอบบ้านหลังนี้นะ ^^)

“ก็บ้านขอคนที่เธอยืนด่าข้ามหัวอยู่นี่ไง - -“แบล็คตอบด้วยสีหน้าเอือมๆ -_-^

“อืม!...แล้วพาฉันมาทำ..”

“ต่อจากนี้ไปเธอต้องอยู่ที่นี่ ไม่มีข้อแม้ ไม่มีอะไรต้องอธิบายด้วย จบ!”

“=[ ]=!!” ฉันได้แต่อ้าปากค้างกับคำพูดที่รวบรัดตัดตอนของอีตาบ้านี่ เขาไม่รอให้ฉันพูดจบเลย หมอนี่คิดจะทำแต่เรื่องที่ฉันคิดไม่ถึงตลอดเลยใช่มั้ยเนี่ย!

“ทำไม...ข้องใจหรอ -_- ”

“นะ...นายจะให้ฉันอยู่ที่นี่เนี่ยนะ!! O0O!”

“อืม...ฉันบอกแล้วว่าไม่มีข้อแม้ -_- ”

“ไม่ๆๆ!!!!” ฉันยอมย้ายโรงเรียนแบบง่ายๆ แล้วนะคิดจะทำอะไรกันแน่อีตาบ้า!

“ฉันไม่สน ต่อจากนี้เธอห้ามปฏิเสธอะไรฉันทั้งนั้นฉันไม่มานั่งตามใจเธอแน่ คนอย่างเธอมันดัดยากยิ่งกว่าไม้แก่ยี่สิบอันมารวมกันซะอีก รู้มั้ย -_-^”

“แล้วนายจะเอายังไง ย้ายโรงเรียนฉันก็ยอมย้ายแบบไม่เรื่องมากแล้วนะ T^T นี่จะให้ฉันมาอยู่ที่บ้านนาย คนอื่นเขาจะมองฉันยังไง!” ใช่ๆ ฉันเป็นผู้หญิงนะ! จะให้มาอยู่บ้านผู้ชายเนี่ยนะ เหอะๆ ไม่!! ><

“ตามใจ แต่รู้ไว้อย่าง ที่อยู่เนี่ยแหละ สำคัญที่สุดในเมื่อเธอไม่ได้อยู่ในสายตาฉัน แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ถือเป็นโอกาสดีของพวกมันแล้วที่จะเล่นงานเธอ ถ้าไม่อยากเป็นศพก็ต้องทำตามที่ฉันบอก”

“O_O!” เฮือก....ประโยคสุดท้ายทำฉันอึ้ง ม่ายยยยยยยย!~ ฉันยังไม่อยากเป็นศพอ่ะ TOT

“หึ” แบล็คหัวเราะอย่างระอาเบาๆ กับพฤติกรรมของฉัน ฉันไม่ใช่ตัวตลกนะเฟ้ย! (>~<)

“หัวเราะอะไร -O-! จริงสิ แล้วทำไมนายไม่รู้จักส่งคนไปเฝ้าหรืออะไรทำนองนี้ล่ะ =O=?”
ฉันไม่เข้าใจความคิดของหมอนี่เลยจริงๆ - -“ แล้วทำไมฉันต้องให้คนของฉันเสียเวลาไปดูแลเธอด้วย” แบล็คเริ่มมองด้วยสายตาเบื่อหน่ายกับฉัน

“ไม่! ยังไงฉันก็จะไม่ย้ายออกมาแน่!! แล้วนายไม่ไปตามดูแลฉันที่บ้านเวลาว่างๆ ล่ะ ถ้าอย่างงั้นก็พอว่า” ฉันชี้แจ้งข้อเสนอให้แบล็คฟัง ฉันไม่อยากย้ายออกมาจริงๆ นะ ที่ห้องนั้นฉันอยู่กับพี่มาตั้งหลายปี ถึงฉันจะอยู่คนเดียวมาปีกว่าแล้วก็เหอะ

“ฉันไม่ใช่พระเอกในนิยายน้ำเน่า ที่เวลาเธอมีปัญหาฉันจะตามไปช่วยได้ทัน หัดมีหัวคิดซะบ้าง ยัยเบ๊อะเอ๊ย! -_- ” แบล็คพูดพลางเดินไปนั่งที่โซฟา ฉันเดินตามไปติดๆ -*-

“ไม่อ่ะ! ยังไงฉันก็ไม่ยอมอยู่ในที่แบบนี้แน่ๆ!!” ใช่! ฉันไม่ที่ทางยอมอยู่ในที่ (หรูหรา) แบบนี้แน่ๆ!!!

แบล็คทำเหมือนไม่ได้ยินที่ฉันพูดก่อนจะหยิบหนังสือเล่มหนาที่วาไว้ที่โต๊ะขึ้นมาอ่านเพื่อแสดงให้รู้ว่าไม่อยากได้ยินคำแก้ตัวของฉัน ทำท่าเหมือนกำลังอ่านหนังสืออย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่ากำลังจะหลบหน้าฉัน = = ไม่เคยมีใครกล้าทำอย่างนี้กับฉันมาก่อนนะ!!! >O<
“นี่หันมาฟังฉันก่อนสิ!!!” ฉันพูดแล้วดึงหนังสือออกจากมือแบล็ค เล่นเอาคนถูกกวนใจส่งสายตาระอามาให้ก่อนจะพยักหน้ารับเป็นเชิงว่าจะยอมฟังที่ฉันจะพูด

แบล็คนั่งไขว่ห้างพร้อมกับเอามือพาดไปที่ด้านหลังโซฟา ดูท่าทางเหมือนพวกมีอำนาจกำลังพูดคุยกับพวกกุ๊ยข้างถนน =_= (โดยที่ฉันเป็นข้อหลัง)

“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์มาบังคับฉัน!” แบล็คเปลี่ยนสีหน้าเป็นเชิงเบื่อก่อนจะหาวออกมา คิดว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องเล่นๆ หรือไงนะ! ถึงไม่ยอมฟังให้ดูเหมือนจริงจังกว่านี้อ่ะ! - -^

“บ่นจบยัง...^_^” แบล็คยิ้ม! (อย่างเจ้าเล่ห์) - - เฮ๊ย!

และลุกขึ้นก่อนจะเดินมาที่ฉัน =O=! เฮ๊ยๆ! ไม่ดีละมั้ง!

“ทะ...ทำไม” ฉันถามอย่างชั่งใจ นี่เขาคงไม่ได้คิดจะทำอะไรฉันใช่มั้ยเนี่ย...กรี๊ดดดดด!!! แล้วตลอดเวลาที่นั่งรถมาฉันไม่ได้เอะใจเลยใช่มั้ยเนี่ย! ฉันว่าแล้วเชียวว่าพวกอันธพาลอย่างเขาต้องหวังผลประโยชน์อะไรแฝงเอาไว้แน่นอน TOT ฉันมันโง่ที่ดันมาหลงเชื่อคนอย่างอีตาบ้านี่!!! คิดจะล่วงเกินฉันหรือไง!!! (คิดตื้นสุดๆ - - )

“นี่นายคิดจะทำอะไร! TOT” ฉันจะไม่พูดประโยคนี้เลยถ้าอีตาบ้าไม่เดินอ้อมมาด้านหลังของฉันก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างแตะที่ O___O!!!....(ไหล่) ฉัน อ้าว~ (เหอะๆ ฉันคิดไปเองใช่มั้ยเนี่ย = =^)

“อะไรของนาย เอามือออกไปจากไหลฉันนะ - - ” ฉันพูดพลางแกะมือเขาออก

“เป็นอะไรของเธอ เมื่อกี๊ตอนฉันแตะก็ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า - -^”

“มะ...ไม่มีอะไร ฉันเป็นคนบ้าจี้อ่ะ -/ / /-“ โกหกหน้าด้านๆ เลยฉัน -__-^ จะให้บอกได้ไงว่า ฉันคิดว่าเขาจะล่วงเกินฉันนี่ ฉันเป็นพูดหญิงนะ T______T

“นี่! ยังไงๆ ฉันก็ไม่ยอมย้ายมาที่บ้านนายแน่!!!” ฉันยืนยันเต็มที่ยังไงก็ไม่มีวัน!!! ยัยเมลลินคนนี้ขอเอาหัวเป็นประกัน!!!!

“ไม่ทันแล้วล่ะ - -“ แบล็คมองออกไปที่หน้าประตูทางเข้าคฤหัสถ์ (ขอเรียกว่าคฤหัสถ์ละกัน เพราะมันใหญ่เกินว่าจะเรียกว่าบ้าน) ก่อนจะจับไหล่ฉันอีกครั้งแต่ละครั้งเล่นเอาฉันสะดุ้ง - -“ ก่อนจะบังคับร่างกายฉันให้หันไปตามแรงบังคับของเขา





และสิ่งที่ไม่คาดคิด (อีกครั้ง) ว่าจะได้เห็นก็คือ... O_O!


.......................................



[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Fri Jul 15, 2011 12:08 pm

บทที่ 7
สถานการณ์เสี่ยง!!






“อะ...อะ อะไรของนายเนี่ย!!!!” ฉันหันกลับมาทางแบล็ค จะไม่ให้ตกใจได้ไงล่ะ!

ก็สิ่งที่ฉันกำลังเห็นอยู่ตอนนี้คือ

ข้าวของของฉัน!!!! ทั้งห้อง ไม่สิ! ทั้งบ้าน!! เสื้อผ้า ยาสระผม แปรงสีฟัน ยาสีฟัน รองเท้า กระเป๋า หนังสือ บลาๆๆๆๆ ไม่ต้องสงสัยแล้วว่าทำไมมันมาอยู่ที่นี่ได้!

ใช่! จะเป็นแมวตัวไหนได้อีกถ้าไม่ใช่...

“แบล็ค!!!” ฉันตะโกนใส่แบล็ค นี่สินะคือเหตุผลที่เขาพาฉันมาบ้านเขา เพื่อถ่วงเวลาในการจัดการกับข้าวของของฉันนี่เอง TOT

อะ!! ฉันนึกออกแล้ว! ตอนที่เขาโทรศัพท์ในรถสินะ TT^TT อ๊ากกกก!!

อยากตาย!!!

“เสียงดังไปได้ หัดเกรงใจคนอื่นเขาบ้าง = =”

“นี่เป็นแผนของนายใช่มั้ย!”

“แผน? แผนอะไร” แบล็คยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ให้ฉันก่อนจะเดินไปที่ชายวัยกลางคนหนึ่ง

“เรียบร้อยใช่มั้ยโชทาโร่” แบล็คหันไปพดกับพ่อบ้านของเขาอย่างพอใจ แต่ฉันนี่สิอยากถลกหนังหัวอีตาบ้านี่เต็มทีแล้ว = =

“ครับคุณชาย”

“นี่! นายยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่น่ะ!” ฉันตะโกนลั่นด้วยความหงุดหงิดแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาจากการกระทำนั้นกลับเป็นสายตาตกใจ (เพราะเสียงของฉัน) จากคุณพ่อบ้านคนนั้น “เอ่อ....ขอโทษค่ะ ^^” ฉันรีบส่งยิ้มขอโทษไปดันหน้าไว้ก่อนที่คุณพ่อบ้านคนนี้จะส่งสายตาจิกกัดมาทางฉัน แต่สิ่งที่ขาทำกลับตรงกันข้ามกับความคิดของฉันทั้งหมด แทนที่จะมองฉันว่าเสียมรรยาทเขากลับ...

“ไม่เป็นไรหรอครับ มีคนคอยส่งเสียงบ้างก็ดีซะอีก บ้านหลังนี้เงียบมานานแล้ว ครั้งนี้คงครึกครื้นน่าดู เอ่อคุณคือ... ^^ “

“เมลลินค่ะ โคอิสึมิ เมลลิน” ฉันยิ้มให้กับคุณพ่อบ้านที่ แบล็คจะเรียกเขาว่า โชทาโร่ เขาดูท่าทางเป็นคนใจดีมากๆ เลยล่ะ^^

“เอาเป็นว่าผมฝากจัดการของๆ เมลลินแล้วช่วยพาเธอไปที่ห้องด้วยนะครับ”

“ฮะ! ไม่! ฉันไม่!... OxO” ฉันเตรียมจะตะโกนให้ลั่นบ้านอีกครั้ง แต่เพราะสายตาที่แบล็คส่งมา มันทันให้ฉันต้องรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้ก่อนที่ฉันจะได้พูดประโยคหลังออกมา TxT อีตาโหด!!!

“มะ มีอะไรกันหรือเปล่าครับคุณชาย - -^” คุณโชทาโร่ถามแบล็คเพราะเป็นห่วง(ฉัน) TxT

“ไม่มีอะไรครับ เมลลินคงกลัวว่ามาอยู่ที่นี่จะเป็นการรบกวนน่ะครับ”

“อ๋อ...เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอครับ เรื่องเล็กน้อย แฟนคุณชาย แค่จะมาขอพักอาศัยชั่วคราวผมไม่ว่าอะไรหรอกครับถือว่าเป็นเรื่องดีซะอีก ถ้าบอสกับท่านหญิงรู้คงจะดีใจน่าดู ^O^”

“= =^” แบล็คมองหน้าคุณโชทาโร่เหมือนเอือมระอาในคำพูดของคุณโชทาโร่ และยอมปล่อยมือออกจากปากฉัน

แต่จะมีใครสังเกตมั้ยล่ะเนี่ยว่าตอนนี้! ตัวฉันแข็งเป็นหินไปเป็นที่เรียบร้อยกับคำพูดที่น่ากระโดดเตะก้านคอของคุณโชทาโร่ T[ ]T!!!

“มะ ไม่ใช่นะคะ!!! ฉันไม่ใช่แฟ.... อุ๊บ TxT!!!!” ยังพูดไม่ทันจบมือของอีตาบ้าแบล็คก็รีบปิดปากฉันไว้และส่งสายตาฆาตมาให้ TxT

“มีอะไรหรือปล่าวครับทั้งสองคน - -?”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ เมลลินเขาเป็นคนขี้เกรงใจน่ะครับ - -“

“อา...งั้นเชิญเลยครับคุณเมลลิน ^_^” คุณโชทาโร่เดินนำขึ้นไปชั้นสอง แล้วพาฉันเข้าไปในห้องหรูห้องหนึ่ง

ว้าว~ *O* นี่ห้องใครอ่ะ อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันอยู่ห้องนี้อ่ะ

ไม่สิ!!!! อย่าโลภเด็ดขาดนะ ยัยเมลลิน! >< เมื่อกี๊ยังยืนกรานจะกลับบ้านอยู่เลยนะ

“เอ่อ...ขอบคุณมากๆ นะคะ แต่ขอบอกตามตรงว่าฉันไม่อยากอยู่ที่นี่เลยอ่ะค่ะ - -“ฉันพูดออกไปตรงๆ

ใช่!! ต้องบอกออกไปตรงๆ เนี่ยแหละ ทำไมฉันต้องบ้าจี้ยอมทำตามที่อีตาบ้าแบล็คสั่งด้วย ฉันเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย!

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมดีใจจริงๆ ที่มีคุณมาอยู่เป็นเพื่อนคุณชาย จริงสิ ตอนผมเข้าไปช่วยจัดการของในห้องของคุณ รู้สึกว่าคุณจะอยู่บ้านคนเดียวมาตลอดเลยนะครับ ^^” คุณโชทาโร่ยิ้มให้ฉันพลางสั่งให้เด็กๆ คนอื่นช่วยกันจัดของเข้าที่ให้ฉัน ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคุณหนูเลยแฮะ ^^

“ไมเป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันจะจัดการของพวกนี้เองค่ะ ^^”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมดีใจมากๆ เลยนะครับที่คุณเมลลินมาอยู่ที่นี่คุณชายจะดีขึ้นก็ได้...”

“ดีขึ้น ?...” ฉันทวนคำพูดของคุณโชทาโร่

“ครับ ^^ ถึงพวกคุณมาซาโตะจะมาที่นี่บ่อยๆ แต่คุณชายก็ยังคง... คงเป็นเพราะเรื่องเมื่อหนึ่งปีก่อน ^^”

“เรื่องเมื่อหนึ่งปีก่อน?”

“ครับ”

“ทำไมหรอคะ เรื่องเมื่อหนึ่ง...”

“คุยอะไรกันอยู่! -_-“

“อึก!!! ปะ เปล่าซะหน่อยตาบ้า!!” ฉันแทบกลืนน้ำลายตอนที่แบล็คมายืนอยู่ตรงหน้าห้อง ทั้งที่จริงแล้วควรเรียกว่าด่าพ่วงไปด้วยแท้ๆ - -“ก่อนจะนั่งลงที่ปลายเตียงนุ่มๆ แกว่งขาไปมา แล้วทำเป็นมองนู่นมองนี่ไปรอบๆ ห้อง

“จะอยากรู้อะไรก็ถามฉัน ไม่ต้องถามคนอื่น” แบล็คจ้องฉันเขม็ง ก่อนจะหันไปหาคุณโชทาโร่ เมื่อเป็นเช่นนั้น คุณโชทาโร่จึงได้แค่หันมายิ้มให้ฉันอย่างเอ็นดู ก่อนที่จะเดินออกไป....!!

อะ อ้าว!! ( -[ ]- )^ ไหงทิ้งกันง่ายจังอ่ะพี่! (T~T)

หลังจากที่คุณโชทาโร่ปิดประตูออกไปเรียบร้อยแล้ว หนทางเดียวที่จะรอดพ้นจากสายตาอาฆาตที่ดูรุนแรงและน่ากลัวยิ่งกว่าครั้งอื่นๆ จนเหมือนจะฆ่ากันให้ตาคามือของอีตาบ้า( โหด!) นี่ ก็คือ....??? T__T

ฉันที่ตอนนี้ไม่มีหนทางจะหนีได้แต่แอบเบี่ยงหน้าลอบหายใจอย่างลับๆ เพราะกลัวว่า อีตาบ้านี่จะรู้น่ะสิว่าตอนนี้ ฉันกลัวแค่ไหน T T
แต่โบราณท่านว่า คนเราต้องทำ ‘ ใจดีสู้เสือ! ’ ฉันจึงรีบตั้งสมาธิ (ที่หลุดลอยไกลแบบไม่สนตัวที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่นี่ - -) ใหม่อีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะ....

“ฉันไม่เห็นอยากจะรู้อะไรเลย!! -_- ” คำปฏิเสธฟังดูไม่มีอะไรถ้ามันไม่ติดที่...ฉันนั่งกอดอกทำหน้าตาท้าทายอย่างเต็มที่และไม่กลัวเกรง...!!!

(-.-)?…..! (O__O)! (O.o) (O~O) (T[ ]T)! อ๊ากกกกกก!!!!!!!!~

กว่าฉันจะรู้ตัวว่า ทำเรื่องที่ไม่สมควรลงไปอย่างการท้าทายอีตาโหดนี่ หน้าฉันก็เปลี่ยนไปเรื่อยจนสมองแทบระเบิด! มือที่กำผ้าปูเตียงไว้แน่น เริ่มจิกจนมันจะขาด มือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ยัยเมลลิน นะ ยัยเมลลิน! ยัยโง่!!!

โฮก!!~ TOT ปฏิเสธออกไปแบบธรรมดาก็ไม่เป็น ดันมาทางตัววางท่าท้าทายอีตาบ้านี่ตอนนี้อีก!! อ๊ายยยยยย!! อยากฆ่าตัวตาย T^T

และก็เป็นอย่างที่ฉันคิด เมื่อแบล็คเห็นท่าทางที่เหมือนจะท้าทาย อีตาบ้านี่ก็แสยะยิ้มที่มุมปาก สายตาช่างดูมีเลศนัย (=.=”)

“หึ...ให้มันแน่เถอะ”

และแล้วเกมก็เปลี่ยน! ยัยเมลลินอวดเก่งคนเดิมหายไปทันที่ เหลือแต่ยัยเมลลินคนนี้!! ที่กำลังพยายามจะควบคุมสถานการณ์เอาไว้ หรือพูดง่ายๆ ก็คือ เอาตัวรอด T___T

“นี่! นายยกห้องนี้ให้ฉันแล้วนะจะไปไหนก็ไปเลยไป!! =_= ” ฉันยังคงพยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้อีตาบ้านี่ของขึ้น แล้วบีบคอฉันตายคาห้องเสียก่อน TT ฉันรู้สึกแปลกๆ แฮะ ไม่อยากอยู่ตามลำพังกับอีตาบ้าเจ้าเล่ห์นี่เลยอ่ะ T__T!

“เหอะ!!...นี่เธอกล้าไล่ฉันหรอ ^_^” แบล็คหัวเราะในคอแล้วหันกลับมายิ้มให้ฉัน สายตาเจ้าเล่ห์แบบนี้มันทำให้ฉันขนลุกแฮะ TT

“เปล่า! ฉันแค่ต้องการความเป็นส่วนตัว” แบล็คไม่ฟังฉันแถมยังขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันที่ตอนนี้เริ่มนั่งไม่ติด

“หรอ...งั้นเธอก็ทิ้งมันไปซะ ไอ้ความเป็นส่วนตัวนั่นน่ะ ^^” แบล็คพูดพลางขยับเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ

“จะ จริงด้วย จัดของดีกว่าาา!!~ (/TOT)/” ฉันลุกพรวดขึ้นมายืนขึ้นประจันหน้ากับแบล็คและหาข้ออ้างดีๆ ที่ว่าจะไปจัดของให้เข้าที่ เลยตั้งใจผลักอีตาบ้านี่ให้พ้นทางแต่แล้วร่างฉันกลับไปไม่ถึงเป้าหมาย

อ๊ากกก!!~ (/T[ ]T)/ ประเป๋าจ๋า ลาก่อน~

เพราะจู่ๆ แบล็คก็คว้าข้อมือฉันเอาไว้ ดึงฉันให้กลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองลงมาที่ตาของฉัน ก่อนจะยิ้มอย่างกรุ้มกริ่มแล้วขยับหน้าเข้ามาใกล้ๆ

“นะ นี่! ใกล้ไปแล้วอีตาบ้า! ฉันจะไปจัดของถอยไปหน่อยสิ!” พูดได้เท่านั้นฉันก็รีบดันเขาให้ออกห่างจากตัว แต่เพราะหมอนั่นตัวใหญ่กว่าฉันมาก T T แรงของฉันที่มีอยู่น้อยนิดจึงไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย ฉันจึงได้แต่ออกแรง ดิ้นไปมาพยายามให้ตัวเองหลุดออกจากการจับกุมครั้งนี้

“เฮ๊ย!!!”

“ว๊าย!!!”

ทั้งฉันและแบล็คร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อจู่ๆ! ขาเจ้ากรรมก็ดันไปพันกันจนพาให้เราทั้งคู่ล้มลงบนเตียงด้านหลัง

ฉันลืมตาขึ้นดูและพบว่าตอนนี้ฉันอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายซะยิ่งกว่าเมื่อกี๊ซะอีก! T[ ]T!

แต่ยังดีที่ว่าอีตาบ้ายังคงมีสติพอเลยใช้มือยันเตียงไว้ก่อนที่ร่างของหมอนั่นจะล้มลงมาทับร่างของฉันอีกน่ะสิ!! TT เอ๊ะ!! หรือว่ามันจะไม่ดีอย่างที่คิด เพราะถ้าวิเคราะห์ดีๆ มือที่ใช้ยันเตียงไว้ทั้งสองข้างนั้นกลับกลายเป็นเหมือนกรงที่ขังฉันเอาไว้ เมื่อฉันหันไปเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ทำเป็นยิ้มกรุ้มกริ่มของอีตาบ้าเข้า

“นี่นายออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ฉันรีบหลังตาปี๋! >_< ใช้มือข้างหนึ่งพยายามผลักเขาให้ออกจากตัวฉันเพราะสภาพตอนนี้มันเข้าขั้นอันตรายมากๆ แล้วนะ T_____T

แต่แบล็คก็ยังอุตส่าห์จับมือข้างนั้นไว้ได้และจับมันกดลง! ตอนนี้ฉันเหลือมืออยู่แค่ข้างเดียวในใจคิดจะขยับตัวหรือใช้มือนี้ผลักเขาอีก แต่ถ้าเขาจับได้... ก็เท่ากับว่าฉันถูกเขาจับมือไว้ได้ทั้งสองข้างและ...และก็เหมือนกับว่าเขากำลังจะ (...) น่ะสิ!! TOT ม่ายยย!!!

เพราะฉะนั้นมืออีกข้างฉันจึงเหน็บไว้ข้างตัวเพื่อไม่ให้อีตาบ้าคิดอะไรที่มันแผงๆ (ไปมากกว่านี้) และเพราะหลังของฉันติดเตียงนั่นเลยทำให้ฉันแถบจะหมดทางหนีไปโดยปริยาย (ซึ่งในตอนนี้คิดจะหนีก็ยากเต็มทนแล้ว) T^T

และทันใดนั้น! สิ่งที่คิดไว้กลับเป็นจริง เมื่ออีตาบ้าใช้มือที่ยังว่างอีกข้างและความเร็วที่เหนือฉันกว่ารีบคว้าข้อมืออีกข้างของฉันไป! T[ ]T ก่อนที่เขาจะโน้มหน้าลงมาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากลมหายใจของเขา

หมอนี่อันตรายเป็นบ้า!! อ๊ากกก!!!~ พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย!!! TOT!!!

“แบล็ค! นี่นายคิดจะทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!!~ T^T ฮือๆ ฉันไม่น่าไว้ใจคนอย่างนายเลย ไม่น่ายอมย้ายบ้าน ย้ายโรงเรียนเพราะกลัวตายเลยแง่ๆๆ ฉันมันบ้าๆๆ!! นายมันผู้ชายเฮงซวยๆๆ!!! T^T” ฉันด่าแบบไม่ยั้ง เพราะไม่รู้ว่าจะหาวิธีไหนมาหว่านล้อมอีตาบ้า โหด หื่น นี่!!! TT

การด่าคือวิธีที่ดีที่สุดของฉันแล้ว! T__T ถ้าเขายังไม่หยุดพฤติกรรมแบบนี้ฉันจะด่าให้อายยันลูก หลาน เหลน โหลนเลย!! T_T

แบล็คแสยะยิ้มกับคำพูดของฉันคงซะใจที่เห็นฉันร้องไห้ละสินะ ฉันไม่ทนแล้วโว๊ย!!! T^T

จู่ๆ มือข้างหนึ่งที่ถูกจับไว้ก็เหมือนเริ่มจะคลายออกฉันจึงสะบัดข้อมือหนึ่งทีและใช้มือข้างนั้นฟาดไปที่หน้าแบล็ค

แต่เขาหลบได้! OoO! (จะเก่งอะไรปานนั้น T_T) และรีบจับข้อมือนั้นไว้อีกครั้ง

แบล็คยิ้มแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้อีกฉัน >< ฮือๆ ฉันอยากตายยย~ T^T

“หึ!!”

“ฮะ - -?“ ฉันรีบลืมตาขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ของแบล็ค O_O

“ยัยอ่อนเอ๊ย...นี่มันห้องนอนฉัน เพราะฉะนั้นความเป็นส่วนตัวของเธอทิ้งมันไปซะ เพราะมันไม่มีแน่ ^_^” พูดจบเขาก็ผละออกจากฉันก่อนจะนอนหัวเราะลั่นบนเตียงเหมือนเด็กๆ (-/ / /- )

“ฮาๆๆ แกล้งเธอแล้วสนุกเป็นบ้า ^O^” งะ! นี่เขาเห็นฉันเป็นของเล่นหรือไงนะ =_=

“นี่นาย = = ตลกมากมั้ย”

“ฮาๆๆ มากๆ เลย!!!” แบล็คลุกขึ้นมามองหน้าฉัน ก่อนจะยิ้มออกมา

“มีอะไร!!?” ฉันถามทั้งๆ ที่ตอนนี้รู้สึกว่าหาของตัวเองเริ่มร้อนผ่าวแบบแปลกๆ

“ปล่าว... แค่ไม่คิดว่า....”

“ฮะ!? อะไรนะ ฉันไม่ได้ยิน” ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าสงสัย

“ปล่าว...แค่คิดว่า...เธอนึกว่าฉันจะทำอะไรเธอลงหรือไงฮะ ฮาๆๆ^O^”

“เหอะๆ = = จะหัวเราะ...อีกนานมั้ย?! - - ”

“ทำไม” แบล็คชายตามองฉันเหมือนจะยิ้มเยาะ ประมาณว่า แล้วเธอจะทำอะไรฉันได้

“เหอๆ ถ้ายังหัวเราะไม่เสร็จก็...ลงไปหัวเราะข้างล่างเลยไป!!!! >O ผัวะ!!!

“เฮ๊ย!! ยัยบ้า!”

“เฮ๊ย! ทำบ้าอะไรของนาย!! อีตาบ้า!!! >Oฉัน (ยัน!) อีตาบ้าแบล็คลงจากเตียงได้สำเร็จและสวยงามตามที่คาดไว้ (- -“)

แต่หมอนี่ก็มือไวได้โล่! ยังอุตส่าห์ดึงฉันลงมาด้วย เหอๆๆ ขอบใจเลย = =”

เฮ๊ย! O_o!! แต่...ทำไม! ทำไมคราวนี้ตัวฉันถึงได้หล่นลงมาทับอีตาบ้านี่อ่ะ!! TOT และทำไมหน้าฉันกับหน้าของหมอนี่ต้องมาจ๊ะกันตรงๆ แบบนี้ด้วย!

ตอนนี้สายตาของฉันได้แต่มองดวงตาสีแดงดุจทับทิมของชายตรงหน้า ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขา ใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าว แล้วทำไมใจฉันมันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะแบบนี้นะ

และถ้าอยู่ใกล้กันขนาดนี้ เขา...ก็ได้ยินเสียงที่มันดังมาจากข้างในนั้นพอดีน่ะสิ!

แล้วทำไมเสียงนั้นถึงได้ดังออกมาจากหัวใจของฉันล่ะ!?

“นี่นายลุกขึ้นสิ =/ / /=”

“จะ...จะลุกยังไง ก็...เธอ...”

“อะไร ละ...ละ ลุกขึ้นสักทีสิ!!! ><”

“กะ...ก็เธอ...ทับฉันอยู่นะ”

“ฮะ! O/ / /O!” ฉันอึ้งและรู้สึกว่าหน้าแดงไปถึงหูกับคำพูดของแบล็ค

เดี๋ยวนะ! เมื่อกี๊เขาดึงฉันลงไปหาเขา...งั้น...ฉันก็เป็นฝ่ายผิดหรอ O_O!!

“ลุกขึ้นได้ยัง หรืออยากจะสานต่อจากเมื่อกี๊ “ แบล็คหันมายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อีกครั้ง

“ยะ...ย่ะ!! ฉันขอโทษ (=w=) ฉันพูดหลังจากลุกขึ้นจากตัวแบล็ค หวังว่าเขาคงไม่บอกเรื่องโก๊ะๆ ของฉันกับคนอื่นหรอกนะ -0-

“ลงไปข้างล่างกันมั้ย” แบล็คดันตัวขึ้นจากพื้นและรีบหลบหน้าฉัน

“(-_-) (._.) (-_-) (._.)” ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ ฉันไม่ยอมอยู่ในห้องนี้แน่ๆ ตอนนี้ไม่อยากอยู่ที่นี่เลยแฮะ น่าแปลกที่เมื่อกี๊ยังชอบมันเอามากๆ อยู่เลย =____=

“คงมากันครบแล้วละมั้ง” แบล็คพูดพลางเปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องโดยที่ฉันเดินตามห่างๆ

“นี่ ใครมาหรอ...?” ฉันถามอย่างสงสัยนั่นสิ ใครอ่ะ แล้วทำไมต้องชวนฉันลงมาด้วยนะ = =

“เดี๋ยวก็รู้” แบล็คพูดพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย




และนั่นก็ยิ่งเพิ่มความสงสัยให้ฉันมากขึ้นไปอีก

.....................................



[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Fri Jul 15, 2011 12:19 pm

บทที่ 8
เผชิญหน้า! เหล่าราชันย์






“มาเร็วดีนี่ มาซาโตะ” แบล็คทักคนที่นั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น

“ถ้ามาช้านายก็บ่นอีกน่ะสิ = =” ชายผมสีดำดวงตาสีฟ้าพูดแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาตัวหนึ่งในห้องนั่งเล่นก่อนจะเสริมประโยคเด็ดต่อท้าย

“เดิมทีฉันไม่ได้เป็นคนมาช้าอย่างนั้นซะหน่อย = = คนที่เป็นแบบนั้นมันเซริวไม่ใช่หรือไง” มาซาโตะหันไปมองเซริวที่ตอนนี้เพิ่งจะขับรถมาจอดที่หน้าคฤหาสน์

“โอ๊ะ!! นี่มันยัยตัวเปี๊ยก! ที่เจอเมื่อเช้านี่นา ^^ โย่ว!”

“อะ..เอ่อ หวัดดี - -^” ฉันรู้สึกติดใจกับคำว่า ‘ยัยตัวเปี๊ยก’ เมื่อกี๊ซะเหลือเกิน! แล้วไหนจะคารมหมอนี่อีกรับไม่ทันจริงๆ แฮะ! แต่ดูท่าจะเป็นคนอารมณ์ดีแฮะ ดูเขาร่าเริงตลอดเลยอ่ะ ท่าทางะคุยด้วยง่ายกว่าอีตาบ้าจอมโหดข้างๆ ฉันอีกละมั้งเนี่ย ( - -)

“นี่ โคอิสึมิ เมลลิน รู้จักไว้ดิ นักเรียนใหม่ที่ให้นายช่วยจัดการเมื่อกี๊ไง”

“อาฮะ! ขอฝากตัวอย่างเป็นทางการต่อจากเมื่อเช้าละกันนะ ยัยตัวเปี๊ยก ^^” มาซาโตะพูดพลางขยี้ผมฉันเล่น เขาตัวสูงเหมือนแบล็คเลยอ่ะ T0T แต่ฉันไม่ใช่เด็กนะ จะมาขยี้ผมเล่นทำไมมิทราบ! = =

ชิ! ถือโอกาสตัวสูงกว่าไม่ได้เลยนะเจ้าพวกนี้ - -

“นี่! เอามือนายออกไปเลยนะ เพิ่งรู้จักอย่ามาทำตีซี้กับฉันจะได้มั้ย -_- ” ฉันพูดพลางเอามือมาซาโตะออกจากหัว

เมื่อเห็นปฏิกิริยาโต้ตอบของฉัน ดูเหมือนว่ามาซาโตะจะดูสะใจเป็นพิเศษก่อนจะหันไปหัวเราะใส่แบล็ค

“ฮ่าๆๆ ^O^ งานนี้แบล็คเจอศึกหนักแน่ เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ!! โคอิสึมิ...” มาซาโตะมองหน้าแบล็คเมื่อคิดทบทวนนามสกุลของฉัน...ทำไมหรอ!? =O=? นามสกุลฉันบังเอิญไปคล้องกับญาติพวกนายหรือไง! -__-^

“อืม...” แบล็คตอบสั้นๆ ...แล้วเขารู้หรือไงว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ = = ยังไม่ทันได้ถามแค่มองตา อีตาบ้าแบล็คก็ตอบ...อืม คนพวกนี้มีพลังสื่อสารกันทางจิตหรือไงนะ = =^

“เฮ้อ~ โชคดีละกันนะเพื่อน” มาซาโตะส่งรอยยิ้มเหมือนกับเห็นใจและไว้อาลัยให้แบล็ค หมอนี่ท่าจะเพี้ยนแฮะ = =
“ช่างเถอะ ฉันจัดการได้” แบล็คทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะหันมาทางฉัน - -

“มีอะไร! หน้าฉันมันมีอะไรติดอยู่หรือไง - -“ ฉันที่เริ่มหงุดหงิดจากการถูกมองถามด้วยความอึดอัด (สุดๆ)

“ปล่าว” แบล็คตอบแค่นั้นแล้วเสมองไปทางอื่น และนั่นเริ่มทำให้ฉันฟิวส์ขาด ฉันได้แต่เม้มปากแน่นเตรียมจะตอกกลับ และดูเหมือนว่า มาซาโตะจะรับรู้ถึงรังสีแปลกๆ ที่เราทั้งคู่ปล่อยออกมาใส่กัน หมอนั่นเลยเริ่มเปลี่ยนเรื่องเพื่อเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ

“ว่าแต่เซริวมันลงไปจอดรถถึงชั้นใต้ดินบ้านแกเลยรึไงวะ ป่านนี้ยังไม่โผล่มาอีก - -^” มาซาโตะทำเป็นเสมองไปที่ทางเข้าหน้าห้องนั่งเล่น

“หรืออย่างน้อยๆ ฉันก็ไม่ได้เที่ยวแจกเบอร์ให้สาวๆ ในคฤหาสน์ของนายเหมือนใครบางคนแถวนี้หรอกนะแบล็ค” ชายเจ้าของประโยคเด็ดเมื่อครู่ที่มาใหม่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ประโยคที่ฟังเหมือนจิกกัดเพื่อนร่วมรุ่นถูกส่งผ่านแบล็คที่ทำหน้าที่เป็นผู้ฟังโดยไม่ยอมปริปากพูดอะไร และนั่นทำให้ผู้ถูกกล่าวหาต้องหันไปแก้ข่าวที่ถูกใส่ร้ายแน่ๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์เกี่ยวกับความเนื้อหอมของตัวเอง

“เฮ๊ยๆๆ! ฉันปล่าวนะ! ...แต่ถึงจะจริง...ฉันก็ไม่ได้ให้นะโว๊ย! นายอย่าไปฟังเซริวมันมากนักนะแบล็ค - -” มาซาโตะแก้ข้อกล่าวหาแบบสุดตัวก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวให้เพื่อนของเขาที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนไม่ทุกข์ร้อนกับการใส่ร้ายเขา

“เรียกพวกเรามามีอะไรหรือปล่าว” เซริวที่เบี่ยงประเด็นได้เริ่มหันมาพูดกับแบล็คแทน

“ก็นิดหน่อย” แบล็คตอบสั้นๆ ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ เล่นเอาฉันที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่รู้ว่า จะยืนต่อไปหรือจะนั่งลงดี -___-

และก่อนที่จะได้คิดอะไรมากกว่านี้ ชายผู้มีผมสีเงินก็หันมาทางฉันก่อนจะใช้ดวงตาสีม่วงอ่อนประเมินฉันประมาณว่า ยัยเด็กนี่มาอยู่ที่นี่ได้ไง?

“โคอิสึมิ เมลลิน น่าจะรู้จักอยู่ไม่ใช่หรือไง เด็กที่ฉันบอกให้นายช่วยฝากเข้าเรียนน่ะ”

แบล็คไม่รอให้สายตาประเมินปนสงสัยของเซริวต้องกินเวลา เขาเลยตอบคำถามที่ไม่มีการตั้งคำถามให้กับเซริว

“แกนี่มันร้ายลึกยิ่งกว่ามาซาโตะซะอีกนะแบล็ค” เซริวทำเป็นไม่สนใจแต่กลับทิ้งประโยคที่ฟังดูแปลกแถมให้ความรู้สึกเจ็บแสบไว้ให้แบล็คและมาซาโตะได้คิดอย่างขุ่นเคือง =___=?

เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อน!! รู้สึกประโยคก่อนหน้านี้มันจะแปลกๆ อยู่นะ...!


ควับ!!!

ฉันหันมองหน้าอีตาบ้าแบล็คหลังจากที่หมอนั่นพูดจบ

“จริงๆ ด้วย!! นี่นาย ใช้กำลังข่มขู่ให้ทางผู้อำนวยการโรงเรียนฉันยอมเซ็นใบอนุญาตไอ้นักเรียนแลกเปลี่ยนอะไรนั่นจริงๆ ใช่มั้ย T0T!?” ฉันหันไปโวยเตรียมบอกกับตัวเองในใจดังๆ ว่า

วันนี้แหละเมลลินเอ๊ย แกได้ขย้ำหัวคนแถวนี้แน่ๆ =~=

แต่แล้วความคิดอันเป็นบาปของฉันก็ต้องมีอันจบลงเมื่อเห็นสายตานิ่งและเงียบสงบแต่อ่านยากส่งมาทางฉันก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะแผ่รังสีอำมหิตมาให้ฉันเต็มๆ โดยที่เหล่าเพื่อนๆ ของแบล็คไม่ทันสังเกตเลย [หรือพวกนั้นแกล้งไม่เห็นแล้วหลบสายตาไปทางอื่นกันแน่นะ -____-;]

“เอ่อ!! แล้ว...หมอนั่นล่ะ” มาซาโตะที่คิดบางอย่างขึ้นได้หันมาทางแบล็คพร้อมคำถามชวนงงก่อนที่หมอนั่นจะมองแบล็คและเซริวสลับกัน โดยที่หมอนั่นไม่ได้สนใจฉันเลย - -

“เมื่อเช้าหลังแยกกันมันก็ปิดเครื่องไปเลย” เซริวที่นึกถึงใครบางคนได้เป็นคนตอบคำถาม

“หลังจากเมื่อเช้าก็ไม่มีใครเห็นมันเลยไม่ใช่หรือไง” มาซาโตะเสริมข้อสันนิธานเล็กๆ น้อยๆ ของเขาลงไปก่อนที่จะหันมาทางแบล็คด้วยท่าทางหวาดๆ

“แบล็ค..... = =” หลังจากได้ยินคำตอบจากเซริวบวกกับความคิดและจินตนาการของเขา มาซาโตะก็ได้แต่หรี่ตามองมาทางแบล็คอย่างสงสัย แต่เจ้าของชื่อก็ยังคงนิ่งเฉยไม่คิดตอบคำถาม นั่นจึงทำให้มาซาโตะที่เอาแต่หรี่ตามอง รอฟังคำอธิบาย ต้องยอมถามออกมาตรงๆ “ตกลงนายใช้ให้มันไปทำอะไรกันแน่“

รู้สึกจะไม่ได้มีแค่มาซาโตะที่สงสัย เพราะตอนนี้เซริวที่เอาแต่นั่งเฉยๆ เพราะรอฟังคำตอบอย่างเดียว ต้องเปลี่ยนท่าทีเป็นจ้องเขม็งเพื่อนของตัวเอง โดยที่ฉันได้แต่นั่งงุนงงอยู่กับที่ =___=; อึดอัดจริงวุ๊ย T3T

แต่แล้วสิ่งที่ได้รับกลับมาจากคนถูกเซ้าซี้ก็มีเพียงความเงียบและรอยยิ้มที่มุมปาก ที่ทำให้มาซาโตะถึงกับขนลุก เซริวถึงกับกุมขมับส่ายหน้า และฉัน... ที่ได้แต่ ‘งง!’ ว่าตาบ้าพวกนี้คุยเรื่องอะไรกันแน่! =_____=?

“นี่! พวกนายคุยเรื่องอะไรกันแน่ล่ะเนี่ย ถ้าคิดจะคุยเรื่องส่วนตัว ส่วนบุคคล หรือจะอะไรก็ช่าง! ช่วยบอกฉันทีเถอะ อย่างน้อยๆ ถ้าฉันไม่เกี่ยวฉันจะได้ขออนุญาตออกไป’ข้างนอก’ ” ฉันเน้นเสียงหนักตรงคำว่าข้างนอก เพราะ ฉันเริ่มจะอัดอึดกันบรรยายกาศที่ไม่คุ้นเคยขึ้นทุกทีๆ จนเริ่มนั่งไม่ติดแล้วน่ะสิ! T~T

“ก็ไปสิ ใครรั้งขาเธอไว้หรือไง” แบล็คตอบอย่างไม่ใส่ใจพลางผายมืออนุญาต แต่คำตอบของเขากลับไม่ทำให้ฉันดีใจ แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกหน้าชาแปลกๆ = = ก่อนที่จะรู้สึกได้ว่าหน้าชาหนึบไปจริงๆ เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะอย่างไม่เกรงใจด้วยน้ำเสียงปนสมน้ำหน้าของมาซาโตะ

“แล้วนายจะชวนฉันเข้ามาในห้องนี้ตั้งแต่แรกทำไมมิทราบ!” ฉันค้อนใส่แบล็คอย่างหงุดหงิด แต่ตาบ้าแบล็คก็ไม่ได้ใส่ใจกับมัน ก่อนจะหันไปทางอื่นแล้วถอนหายใจอย่างรำคาญ

“แต่เธอตามฉันลงมาเอง” แบล็คตอบหน้าตายน้ำเสียงนิ่งเหมือนไม่สนใจ

“แล้วนายจะชวนฉันตั้งแต่แรกทำไมล่ะ!!?” ฉันที่เริ่มเดือดลุกขึ้นจากที่นั่งก่อนจะเม้มปากแน่นพยายามระงับอารมณ์บอกกับตัวเองในใจว่าให้นับหนึ่งถึงร้อยเพื่อไม่ให้สติขาดกระเจิงแล้วพุ่งไปหาตาบ้าตรงหน้า

“ก็เห็นเธอบอกว่าไม่อยากอยู่กับฉั...”

“นี่! หยุดเลยนะตาบ้า!! ><” ฉันที่รู้ได้ทันทีว่าแบล็คจะพูดถึงเรื่องเมื่อกี๊ตอนอยู่บนห้องฉันก็รีบตะโกนขัดออกไป โดยไม่สนใจผลลัพธ์ที่ตามมา นั่นคือสายตาขุ่นมัวแต่แฝงไปด้วยความโหดของแบล็คพุ่งตรงมาที่ฉันเต็มๆ ประมาณว่า ‘เธอได้เจอดีแน่’ T___T

“อะไรของพวกนายเนี่ย - -“มาซาโตะที่เริ่มตามเกมไม่ทันหันมามองฉันกับแบล็คสลับกัน

“มะ ไม่ใช่เรื่องของนายสักหน่อย!!”

“โหๆๆ ยัยตัวเปี๊ยก!!!” มาซาโตะลุกขึ้นจากโซฟา อย่างหาเรื่อง

“ยะ อย่ามาเรียกฉันแบบนั้นนะ!!!” ฉันเองก็ลุกขึ้น (ใครจะยอมนั่งให้นายเป็นต่อกันล่ะ = = ) ก่อนจะหันไปต่อปากต่อคำกับมาซาโตะแทนเพราะรู้ดีว่าไม่มีทางเถียงตาบ้าแบล็คได้แน่ๆ T^T

ฉันกับมาซาโตะที่ยังคงไม่มีใครยอมใครได้แต่แหกปากตะโกนใส่อีกฝ่ายจนเสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ และทำให้คนที่ต้องนั่งฟังสงครามน้ำลายข้ามหัวคนฟังอย่างแบล็คและเซริวเริ่มจะหงุดหงิด และทั้งคู่อาจจะคิดไว้แล้วก็ได้ว่าครั้งนี้คงได้ฆ่าคนถึงสองคนเพื่อตัดปัญหาแน่ๆ


โครม!!!

เพล้ง!!!

“O__O! (ฉัน) = =!! (มาซาโตะ) “ ในขณะที่มวยคู่เอกกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด แต่แล้วเสียงที่ดังมาจากประตูหน้าห้องนั่งเล่นก็เป็นเหมือนระฆังหมดยกที่ดังขึ้น!!

ฉันและมาซาโตะรวมถึงคนอื่นๆ ต่างพากันมองไปทางต้นเสียงและสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าก็คือ โต๊ะขนาดเล็กที่ใช้วางแจกันได้ล้มลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นอย่างไม่เหลือชิ้นดี แต่สิ่งที่แย่กว่านั้นรู้สึกจะเป็นเศษแก้ว เศษกระเบื้องของแจกันที่ถูกตั้งโชว์ไว้! (ถ้าดูจากสภาพก่อนที่มันจะกลายเป็นเศษซากทุรีแบบนี้แล้ว ก็รู้ได้เลยว่าราคาเฉียดล้าน T.T) ฉันกับมาซาโตะถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงที่ดังกังวานบวกกับรังสีอำมหิตและความหงุดหงิดของคนตรงหน้าประตู

“เอะอะ อะไรกัน! พวกแกอย่างตายหรือไง!!!”

“เฮือก!!” ทันทีที่คำขู่ของคนตรงหน้าประตูห้องนั่งเล่นจบลงฉันกับมาซาโตะก็ได้แค่นิ่ง ก่อนจะตัดสินใจเลิกราต่อกัน

ชายหนุ่มผู้มาใหม่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นโดยข้ามผ่านผลงานชิ้นโบว์แดงที่ได้ทำไว้ซะเสียงดังลั่นบ้านทุกคนต่างก็ไม่พูดอะไร จะมีก็แต่แบล็คที่ตอนนี้ได้แต่ทำหน้าเหมือนอยากฆ่าคนที่เดินเข้ามาและคงรู้สึกหงุดหงิดกับการกระทำของเขาไม่น้อย นั่นคงเป็นผลมาจากการที่ผู้มาใหม่ (แถมหน้าหล่อ-.,-) คนนี้ดันไปทำลายทรัพย์สินประจำตระกูลของเขาเข้าให้ โดยการบรรจงยัน (ถีบ) มันอย่างไม่แยแสจนทำให้แจกันราคาเฉียดล้านใบนั้นแตกละเอียดแบบไม่เหลือชิ้นดีและร่องรอยที่จะบอกได้เลยว่ามันเคยเป็นแจกันมาก่อน -____-

“มาแล้วหรอ ไลน์” แบล็คเป็นคนแรกที่เริ่มพูดหลังจากที่เขาเริ่มปลงเรื่องแจกัน -__-“

ชายหนุ่มที่ชื่อไลน์เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยสภาพร่างกายที่บอบช้ำบางส่วน เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเหมือนไปคลุกฝุ่นมา - - แถมที่มุมปากก็ดูเหมือนจะมีเลือดไหลออกมาแต่พอถึงตอนนี้เลือดที่ไหลออกมาก็ดูเหมือนกับจะแห้งไปแล้วด้วย

โอ้!! แม่เจ้า!! อย่าบอกนะว่าหมอนี่เพิ่งไปมีเรื่องมาน่ะ!! -0-!

“ไปทำอะไรมาล่ะนั่นน่ะ ไลน์” มาซาโตะถามพลางมองตามเนื้อตัวก่อนจะนั่งลงที่โซฟาดังเดิม

“เข้าใจละ สภาพอย่างนี้นายคงไปกัดกับพวกมันมาล่ะสิ” คราวนี้เซริวเป็นฝ่ายพูดบ้าง

“ขอโทษที่ต้องรบกวนนายนะ” แบล็คกล่าวคำขอโทษ (ที่ดูยังไงก็ไม่เห็นจะรู้สึกถึงคำว่าขอโทษจากหมอนี่เลยสักนิด - -) พลางมองไปยังชายที่ชื่อไลน์ที่เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนนิดหน่อย

“ก็แค่พวกหนูสกปรกปลายแถว ไม่ได้หนักหนาอะไรหรอก” ไลน์โยนเสื้อโค้ทสีดำ (ที่ตอนนี้ไม่เหลือสภาพแล้ว) ไปกลางโต๊ะ

แต่การกระทำต่างๆ หรืออะไรก็ตามที่กำลังปรากฏขึ้นตอนนี้ ดูจะไม่อยู่ในหัวของมาซาโตะและเซริวอีกต่อไปเมื่อทั้งคู่ได้ยินประโยคก่อนหน้าที่แบล็คและชายหนุ่มชื่อไลน์พูดขึ้น

“อะไรกันแบล็ค! นี่นายให้งานสนุกๆ แบบนั้นกับไลน์โดยที่ไม่คิดจะบอกพวกเราเลยหรือไงกัน” มาซาโตะเริ่มโวยแถมดูไม่พอใจในการแบ่งงานของคนตรงหน้า แต่แบล็คกับทำเป็นไม่สนใจกับเสียงโวยวายของมาซาโตะก่อนจะหันมาทางฉัน และนั่นก็เป็นการเรียกความสนใจให้กับไลน์ได้ทันที

ไลน์มองหน้าฉันด้วยสายตาที่นิ่งเฉยแต่แฝงไปด้วยคำถาม

“โคอิสึมิ เมลลิน” แบล็คพูดแค่นั้นแล้วหันหน้าหนีเหมือนกับรำคาญที่จะต้องแนะนำฉนให้เพื่อนๆ เขารู้จัก - - แต่ไลน์ที่คงเริ่มจะรู้อะไรบางอย่างก็หันมาแสยะยิ้มให้ฉันแล้วพูดกับแบล็คว่า

“อ๋อ ยัยนี่นะหรอสาเหตุหลักที่ทำให้ฉันได้ออกกำลังตั้งแต่เช้า”

“แล้วสาเหตุหลักที่ทำให้แกดูไม่เหลือสภาพล่ะวะ!? มันคืออะไร??”

“= = แกอยากตายใช่มั้ย มาซาโตะ”

“แล้ว... เป็นไงบ้าง เรียบร้อยมั้ย” แบล็คที่กลัวว่าจะเกิดมวยคู่เอกอีกคู่ต้องรีบหาเรื่องบ่ายเบี่ยง ถามถึงงานที่เขาให้ไลน์ไปทำ แต่ไลน์กับนั่งลงที่โซฟาและไม่ยอมพูดอะไรก่อนจะหันมามองฉันเหมือนกับว่าฉันเป็นส่วนเกินของห้องนี้ -___-?

“เมลลิน ออกไปก่อนไป“

“ฮะ!!?? - -“

“- -“

“นี่!! นายไล่ฉันหรอ! แล้วนายจะชวนฉันเข้ามาในห้องนี้ทำไมตั้งแต่แรกล่ะ!!” ฉันโวยกับพฤติกรรมการเลือกปฏิบัติของตาบ้านี่

ให้ตายเถอะ! เขาเห็นฉันเป็นตัวอะไรกันแน่นะ!! =___=

“ก็เธออึดอัดไม่ใช่หรือไง อยากออกไปใจจะขาดไม่ใช่หรอ - -“แบล็คตอบหน้านิ่งก่อนจะหันไปสนใจทางอื่น

“แต่...!!”

“ถือว่าครั้งนี้เธอไม่มีสิทธิ์โต้แย้งฉัน” แบล็คพูดเสียงเรียบ

“ได้!!! ฉันมันไม่มีสิทธิ์จะพูดหรือจะทำอะไรตามใจอยู่แล้วนี่!!!”


ปัง!!!

ฉันปิดประตูห้องนั่งเล่นอย่างจัง จนเสียงดังลั่นคฤหาสน์ -____-

“ตาบ้าแบล็คเห็นฉันเป็นตัวอะไรกัน!! คิดจะไล่ก็ไล่คิดจะบังคับให้อยู่ก็บังคับไม่เลือก!!!” ฉันโวยวายเดินขึ้นไปบนห้อง (ที่ฉันต้องอยู่ในบ้านหลังงามนี่ T~T) ก่อนจะปิดประตูเสียงดังลั่นอีกครั้ง อย่างไม่เสียดายบานประตูที่ดูท่าทางว่าจะแพงอยู่หลายตังค์ - -“


กริ๊งๆๆ~

เสียงโทรศัพท์บ้านที่อยู่ข้างเตียงเรียกให้ฉันหลุดจากความคิดที่รู้สึกเสียดายประตูบานนั้น

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจรับโทรศัพท์

“สะ สวัสดีค่ะ”

“ไม่ต้องทำเสียงอย่างนั้นก็ได้” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งนั่นเลยทำให้ฉันรู้เลยว่าเจ้าของเสียงคือใคร

“นะ นาย!!! =___=”

“ฉันแค่จะบอกว่า ให้เธออยู่แต่ในบ้าน ห้ามไปไหนเด็ดขาด จะเดินเล่นรอบบ้านฉันก็ไม่ว่า แต่อย่าริอาจออกไปไหนโดยไม่ขออนุญาตฉัน”

ตื๊ดๆๆ!!

“เดี๋ยวสิ!! นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะตาบ้า!!” ฉันโวยวายใส่โทรศัพท์ที่ตอนนี้ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงที่เตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก T[ ]T

ให้ตายซิ!!! ตาบ้าแบล็ค!! จะทำเกินไปแล้วนะ!! T^T

ฉันเป็นคน (ถูกบังคับให้) อยู่อาศัยนะย่ะ! ไม่ใช่นักโทษ!!!

โฮก!!!~ หมดกันอิสรภาพของฉัน!!~ T0T

แต่...!!

“เหอะ!! คิดว่าคนอย่างยัยเมลลิน จะยอมให้นายล่ามโซ่ (เปรียบเทียบได้แปลกๆ แฮะ - -) ได้ง่ายๆ หรือไงกัน!!!” ฉันลุกขึ้นจากเตียงหลังจากทำการไว้อาลัยให้กับการถูกจำกัดอิสรภาพของตน T^T แล้วเริ่มเดินไปเดินมารอบห้องอย่างใช้ความคิด


คิดๆๆ!! คิดเข้าสิยัยเมลลิน! ทำยังไงถึงจะแก้เผ็ดตาบ้านั่นได้กันนะ ><




ปิ๊ง!!!
“อ่า!! *0* คิดออกแล้ว!! ฮุๆ ><”

................................


[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by $NOokKE on Fri Jul 15, 2011 12:31 pm

บทที่ 9
เหตุการณ์อีกด้านหนึ่ง!




<<:: มุมมองของ ไลน์ ::>>

“แล้วเป็นไงบ้าง เรียบร้อยมั้ย” แบล็ควางโทรศัพท์ที่ต่อสายไปยังห้องนอนเรียบร้อยแล้ว ก็หันมาทางผมโดยท่าทีเหนื่อยใจเล็กน้อย จะว่าไปผมเองก็ไม่ได้เห็นสีหน้าเหนื่อยใจของมันมานานแล้วเหมือนกันนอกเสียจากหน้าตานิ่งๆ ที่ดูยังไงก็กวนโอ๊ยซะไม่มี

“นายคิดว่ามันจะพลาด...” มาซาโตะที่นั่งฟังคำถามอยู่ด้วยกัน ชิงตอบตัดหน้าก่อนจะเลิกคิ้วสูงมองแบล็คอย่างสงสัย ประมาณว่า...

(อึดเหมือนควายอย่างมันคงยากที่จะเป็นอะไรไป) ผมได้แต่ส่งสายตา ‘อยากฆ่า’ ไปให้มาซาโตะที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับผม ถ้าไม่ติดว่าเมื่อกี๊ผมเพิ่งสร้างคดีไว้กับทรัพย์สินของคฤหาสน์หลังนี้ (แจกันราคาเป็นล้าน! ของแบล็ค) เป็นไปได้ผมอยากจะยันมันให้กระเด็ดตกโซฟาไปได้เลยยิ่งดี - -

ดูเหมือนเซริวที่นั่งเงียบอยู่นานจะรู้แน่ชัดว่า ถ้าไม่รีบหยุดพฤติกรรมสอดเรื่องชาวบ้านของมาซาโตะโซฟาชุดใหม่ล่าสุดของคฤหาสน์ยูกิมูระชุดนี้คงต้องกลายเป็นซากไปอีกชิ้น ต่อจากโต๊ะและแจกันหน้าประตู - -

“พอได้แล้วมาซาโตะ จะกัดกันก็ไปกัดกันที่อื่น ตอนนี้เรากำลังคุยเรื่องสำคัญอยู่นะ” เซริวทักท้วงขึ้นมา ทำให้มาซาโตะถึงกับหันไปจ้องหน้ามัน

“ฉันอีกแล้วหรอ - -“ มาซาโตะที่เริ่มรู้ตัวว่า ตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดมวยคู่เอกมาแล้วคู่หนึ่งและอาจเกิดอีกคู่ถ้าเซริวไม่ทักท้วงขึ้น ตอนนี้ก็ได้แต่นั่งอย่างเบื่อหน่ายท่ามกลางความเงียบและดูจริงจังขึ้นเรื่อยๆ

“งั้นขอฟังก่อนได้มั้ยว่านายไปเจอกับใครมา” เซริวเริ่มถามขึ้น สายตาดูตั้งใจฟังผิดไปจากทุกทีที่มันจะชอบนั่งเงียบพูดน้อยตามสไตล์ของมัน

“ก็มีแต่พวกปลายแถว แต่มีเป็นโขยง...ไม่เห็นสนุกเลยสักนิด” ผมตอบแบบไม่จริงจัง ดูเหมือนแบล็คจะรู้ว่าผมปิดเรื่องบางอย่างไว้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร จะเห็นก็แต่สายตาที่สงสัยและครุ่นคิดของหมอนั่นที่มองผมอย่างประเมิน

เฮ้อ!~ จะว่าไปเรื่องเมื่อเช้าก็ใช่ว่าจะสบายเหมือนทุกที แค่คิดถึงมันผมก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว






.............................................................






(เหตุการณ์อีกด้านหนึ่งในตอนเช้า ที่สุสาน)

พวกเราทุกคนถูกแบล็คเรียกมาตั้งแต่เช้า โดยที่หมอนั่นไม่บอกสาเหตุในการเรียกรวมพลครั้งนี้เลยแต่น้อย และพอมาถึงสถานที่ที่หมอนั่นนัดพวกเราเอาไว้ มันก็ทำให้ผมถึงกับถอนหายใจจนแถบเอาหลังพิงเบาะรถ หมอนั่นคิดบ้าอะไรของมัน!! ถึงได้นัดมาที่แบบนี้!! -_-!
ผมได้แต่ปลงตกกับความคิดอันแปลกประหลาดของแบล็คก่อนจะดับเครื่องยนต์รถ แล้วเลื่อนกระจกไฟฟ้าลง เพื่อรับลมยามเช้าที่พัดเข้ามา

สุสานที่ดูเงียบสงบเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเริ่มมีเสียงโวยวายของใครบางคนดังมาจากด้านหลังรถของผม ผมเตรียมเลื่อนกระจกรถขึ้นเพราะเบื่อที่จะต้องฟังเสียงโวยของมาซาโตะที่ตอนนี้ขับรถตามผมมาถึงสุสานแล้ว และดูเหมือนหมอนั่นจะรู้การกระทำของผม มาซาโตะจึงรีบเอื้อมมือมาจับขอบกระจกรถของผมไว้เป็นสัญญาณให้รู้ว่าอย่าคิดเลื่อนกระจกรถขึ้นเพื่อหนี (เสียงโวยวายของมัน) เป็นอันขาด - -

“แบล็คมันบ้ารึปล่าววะ! ถึงนัดพวกเรามาที่สุสาน! แกว่ามั้ย ไลน์ -_-“ มาซาโตะปล่อยมือออกจากขอบกระจกรถแล้วหันไปพิงประตูรถของผมแทน - - “อืมมม~... สงสัยมันจะมาดูที่อยู่ใหม่ของมัน ในอนาคตอันใกล้นี้ล่ะมั้ง? ฮ่าๆๆ!” มาซาโตะที่กำลังสนุกกับกาiจินตนาการ (อันไม่เข้าท่า) ของตังเองกำลังหัวเราะร่า โดยที่มันไม่รู้เลยว่าผมรู้สึกรำคาญมันมากแค่ไหน (ถ้าไม่ใช่เพราะแบล็คกำลังเรียกตัว ผมอยากจะสตาร์ทรถให้มันพุ่งไปข้างหน้าสักห้าเมตร จนคนที่หัวเราะอยู่ตอนนี้หงายหลังไปกองกับพื้นซะจริง - -)

“ที่อยู่ใหม่ของแกล่ะสิไม่ว่า” เซริวที่มาถึงก่อนพวกเราทั้งคู่ เดินออกมาจากสุสานเพียงลำพัง

“เดี๋ยวเถอะไอ้ริว! นี่แกแช่งฉันหรอวะ ไอ้เพื่อนบ้า! - - ”

“แล้วแต่แกจะคิด - - ”

“พวกแกเลิกกัดกันจะได้มั้ย... แล้วหมอนั่นล่ะ?” ผมถามถึงใครอีกคนที่เป็นคนนัดพวกเรามายังที่นี่ ไม่มีคำตอบใดจากเซริว หมอนั่นได้แต่ยิ้มบางๆ ก่อนจะหันกลับไปมองทางสุสานอย่างใจลอย สายตาแฝงไปด้วยความเศร้า ผมเบี่ยงหน้าหนี เพราะไม่อยากจะไปนึกถึงเรื่องเก่าๆ นี่คงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่พวกเราที่ถูกเรียกตัวที่นี่...


สิบนาทีผ่านไป

“นี่! ยัยนั่นล่ะ! ไม่มาด้วยหรือไง” มาซาโตะหันไปหาแบล็คที่ตอนนี้กลับเข้ามารวมกลุ่มกับพวกเราเรียบร้อยแล้ว “ถามจริงว่านายได้บอกยัยนั่นหรือปล่าวว่าวันนี้ราต้องมาเจอกันที่นี่ -0-” มาซาโตะตั้งคำถามต่อไป ถึงจะรู้ว่าไม่มีใครสนใจจะตอบก็ตาม แต่แล้วคนที่ตอบกลับกลายเป็นเซริว

“ปิดเครื่องตั้งแต่เมื่อวาน ตอนเย็นไม่อยู่บ้าน พอตอนเช้าโทรไปก็ไม่รับสาย” เซริวรายงานพฤติกรรมของใครอีกคนที่ตอนนี้ไม่มีท่าทีว่าจะโผล่มาที่สุสานแห่งนี้แน่ๆ ให้มาซาโตะฟังพลางส่ายหน้าอย่างปลงๆ

“มาแล้ว…” แบล็คแทรกขึ้นเสียงเรียบ

“ยัยตัวแสบนะหรอ?” มาซาโตะเลิกคิ้วสูงหันมาถามแบล็คอีกครั้ง

“ปล่าว” นั่นคงเป็นคำตอบที่สั้นมากในความคิดของมาซาโตะเพราะคำปฏิเสธเมื่อครู่ได้สร้างความสงสัยมากขึ้นไปอีกให้เขา

“นั่นตั้งหาก” ผมต่อประโยคจากแบล็คเพื่อช่วยคลายความสงสัยให้กับมาซาโตะ

ที่หน้าสุสานตอนนี้มีเด็กสาวม.ปลาย สองคนกำลังยืนคุยกันอยู่ที่หน้าสุสาน ก่อนจะเดินตรงเข้าไปในสุสาน คนหนึ่งดูยิ้มง่าย ออกจะร่าเริงสดใสอยู่มาก แต่อีกคนกลับช่างจ้อพูดไม่หยุด - - เด็กคนนั้นทนอยู่กับยัยเด็กพูดมากอีกคนได้ยังไงกันวะ! ถ้าเป็นผมคงประสาทกินไปแล้ว!

ทั้งสองคนเข้าไปในสุสานได้ราวสิบนาที ก่อนที่ยัยเด็กที่ดูท่าทางช่างจ้อนั่นจะเดินออกมาก่อน

“งั้นวันนี้ฉันกลับก่อนนะ เมลลิน! (^0^)/ แล้วเจอกันที่โรงเรียนน้า~” ยัยเด็กช่างจ้อยิ้มให้ผู้หญิงที่ชื่อเมลลินก่อนจะเดินออกมาจากสุสาน

“งืมๆ ^^ ขอบใจนะซีรีน ขอบใจมากๆ จ้าที่มาเป็นเพื่อน ฉันขออยู่ที่นี่อีกสักพักนะ ^0^/” เด็กผู้หญิงที่ชื่อเมลลินโบกมือลายัยเด็กนั่นก่อนจะเดินกลับเข้าไปในสุสาน

ก็ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจ แล้วแบล็คมันจะเรียกพวกผมมาทำไมล่ะเนี่ย - -

เมื่อไม่มีอะไรน่าสนความสนใจในทุกอย่างของผมก็เปลี่ยนมาอยู่ที่บรรยากาศรอบๆ ตัวแทน

แต่ผ่านไปได้ไม่ถึงห้านาทีความสงบรอบๆ ตัวก็หายไป

“ไลน์”

“…” ผมไม่ตอบเพียงแค่มองหน้าแบล็คอย่างสงสัย แบล็คเองก็เงียบไปสักพักก่อนจะมองไปในทางที่ยัยเด็กช่างจ้อนั่นออกมาจากสุสานถึงแม้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แบล็คยังคงไม่พูดอะไร มาซาโตะกับเซริวที่รู้ท่าทีของแบล็คจึงเดินเบี่ยงไปอีกด้านเพื่อให้หมอนี่คุยธุระกับผมได้สะดวก เมื่อเห็นว่าทั้งมาซาโตะและเซริวเดินออกห่างเกินกว่าที่จะได้ยินแล้ว หมอนั่นก็โยนกุญแจรถของผมคืนมาให้ (มันเอาไปตอนไหนวะ - - ผมจำได้ว่าเสียบทิ้งไว้ในรถไม่ใช่หรือไง)

“งานของนาย” หมอนั่นหันมาพูดเป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะเรียกให้มาซาโตะกับเซริวขึ้นรถสปอร์ตของแต่ละคนเมื่อเห็นว่า เด็กผู้หญิงคนสุดท้ายที่ชื่อเมลลินอะไรนั่นเดินออกมาจากสุสาน และตอนนี้เธอกำลังวิ่งหนีพวกของ...

“มิคาโด...” ผมพูดขึ้นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตัดสินใจทิ้งความรำคาญในทุกๆ เรื่องไว้แค่ตอนนี้ ก่อนจะเดินกลับไปที่รถสปอร์ตสีขาวของผม


ปรื้น!!!

ผมเร่งเครื่องยนต์ให้แรงขึ้นก่อนจะกลับรถด้วยความเร็วตัดหน้ารถของอีกสามคนที่เหลือ เพื่ออ้อมไปอีกทางของสุสาน



ตอนนี้ผมอยู่อีกด้านของสุสานแต่ไม่เห็นจะมีใครเลยสักคน ยัยเด็กนั่นหายไปไหนแล้ว - -
หวังว่าคงยังไม่โดนอุ้มไปฆ่าที่ไหนซะก่อนนะ

“กรี๊ด!!! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!! อย่าเข้ามานะ!!!” ผมเหยียบคันเร่งเป็นร้อยยี่สิบเห็นจะได้เมื่อได้ยินเสียงของใครคนหนึ่งดังรอดผ่านกระจกเข้ามาในรถผม ผมขับตรงตามเสียงนั้นมาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าโกดังร้างใกล้ๆ สุสาน

แต่ภาพที่ผมเห็นกลับตรงข้ามกับที่ผมคิด! ตรงข้ามกับที่ผมได้ยิน!! ยัยเด็กช่างจ้อนั่นกำลังหลับตาปี๋ด้วยความกลัวแล้วใช้ท่อนเหล็กขนาดกลางฟาดและเหวี่ยงไปรอบๆ เพื่อไม่ให้พวกผู้ชายประมาณสิบถึงยี่สิบคนเข้าใกล้ตัวเธอ แถมที่พื้นยังมีล่วงไปแล้วห้าถึงหกคน (อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือยัยนี่! แล้วเมื่อกี๊จะร้องหาพระแสงอะไรวะ!! - -)

แต่น้ำน้อยก็ย่อมแพ้ไฟเมื่อจู่ๆ พวกมันคนหนึ่งเข้าล็อคแขนเธอเอาไว้ได้ ก่อนที่มันจะสลัดท่อนเหล็กออกจากมือเธอ

“กรี๊ด!!! ปล่อยฉันนะ! >0< พวกแกจะทำอะไร เรียกค่าไถ่หรอ!? ตอนนี้ฉันไม่มีให้พวกแกหรอกนะปล่อยฉันไปเถอะ!! T0T”

เฮ้อ!!~ อย่างนี้หรือปล่าวนะที่เขาเรียก ท่าดีทีเหลว - -

ผมบ่นกับตัวเองก็จะตัดสินใจ เปิดไฟสูง จนพวกที่ยืนออกันอยู่เกือบยี่สิบคนต้องหรี่ตามองอย่างตกใจ เมื่อสายตากระทบเข้ากับแสงจากไฟหน้ารถของผม

“เฮ๊ย!! ใครวะ!!” พวกมันคนหนึ่งพูดขึ้น แต่เพราะผมไม่คิดที่จะเสียเวลาตอบคำถามกับมันแม้แต่นิดเดียว เท้าของผมจึงเหยียบคันเร่งจนสุดแรง!!


ปรื้น!!!~

“เฮ๊ย!!” พวกมันพากันแตกตื่นก่อนจะหลบกันไปคนละทิศคนละทาง เมื่อเห็นว่ารถของผมกำลังวิ่งฝ่าวงล้อมของพวกมันเข้าไปยังใจกลางวงที่ยัยเด็กช่างจ้อนั่นกำลังยืนนิ่งหลับตาปี๋ด้วยความกลัวอยู่ และนั่นทำให้ผมต้องรีบหักพวงมาลัยหลบเต็มแรง เพื่อไม่ให้ฝากระโปรงรถด้านหน้าของผมไปชนเข้ากับร่างบางตรงหน้า

“ขึ้นรถ” ผมเลื่อนกระจกรถลง พลางพยักหน้าให้เธอขึ้นรถ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาแทนคำขอบคุณกลับกลายเป็น...

“นี่นายจะฆ่าฉันหรือไง!! ไม่ชนกันไปเลยล่ะฮะ!!” ทันทีที่ลืมตาขึ้น ยัยเด็กปากดีตรงหน้าก็เริ่มออกฤทธิ์ เห็นมั้ยผมบอกแล้วว่าอย่างยัยนี่ต้องช่างจ้อ พูดมาก ปากดี!

“แล้วเธอจะขึ้นมั้ย!!!” ผมถามกลับอย่างรำคาญ เมื่อเห็นว่าพวกของมิคาโดเมื่อกี๊เริ่มเข้ามารวมกลุ่มกันใหม่ เธอทำหน้าชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับออกแล้วเข้ามาอยู่ในรถแทน

“ระ เร็วๆ สิ!! อยากให้มันเข้ามาทุบรถหรือไง T0T” เธอเขย่าแขนผมด้วยความกลัว ผมได้แต่ถอนหายใจอย่างรำคาญ

“เห็นทีจะไม่ได้”

“ฮะ!? นะ นาย! อย่าบอกนะว่าเป็นพวกเดียวกับพวกมัน!”

“ยัยบ้า! หัดมองมั่งสิว่ามันมีทางให้ออกไปมั้ย!” ผมตะคอกออกไปอย่างรำคาญ ทางออกตอนนี้ถูกพวกมันปิดไว้เรียบร้อยแล้ว บ้าเอ๊ย!
“นี่!! งั้นนายก็ทำอะไรสักอย่างสิ!!”

“เธอนี่มันน่าฆ่าเป็นบ้า!! ถ้าโวยวายอีกครั้ง ฉันจับเธอส่งให้ถึงมือพวกมันแน่!!!” ผมตะคอกออกไปเสียงดังกว่าครั้งก่อนๆ เพราะสุดจะทนกับการรบเร้าของเธอ แต่แล้วความคิดทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อผมเห็นน้ำใสๆ คลออยู่ที่ตาของเธอ มือที่จับแขนผมไว้เหยุดเขย่าได้สักพักแต่มันเปลี่ยนไปเป็นสั่นเทาแทน ตามศอกและแขนมีลอยถลอกเต็มไปหมด

‘เธอ...กำลังกลัว...’

ทันทีที่รู้ว่าผมมอง เธอก็รีบปล่อยมือออกจากแขนผม ก่อนจะหลบหน้าและพยายามกลั้นน้ำใสๆ ที่ตาเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา

“เธอชื่ออะไร?”

“ฮะ!?”

“ฉันถามว่าเธอชื่ออะไร!!”

“เวลาแบบนี้เนี่ยนะ!”

“ฉันถาม! เธอก็ตอบสิ!”

“ซะ ซีรีน!”

“ซีรีน...ชื่อแปลกดีนะ” ผมหันไปพูดกับเธอ แต่เมื่อเห็นว่าผมหันมามอง ซีรีนก็รีบหันหน้าหนีอีก เพราะคงกลัวว่าผมจะเห็นน้ำตาของเธอ ที่ตอนนี้เริ่มไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น แต่การกลบเกลื่อนก็ไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลยสักนิด

จะทำไงได้ล่ะ...ก็ผมดันมองไปเห็นมันพอดีนี่นา!

‘ เฮ้อ!!!~ ช่วยไม่ได้ ’


พลัก!

ตุ้บ!

ผมเปิดประตูรถและเดินออกมา ก่อนจะปิดมันลงอย่างแรง

ผมเอียงคอไปมาด้วยความเบื่อหน่ายจนเสียงกระดูกดังลั่น

“แต่ก็ดี เพราะฉันก็ไม่ได้ออกกำลังตอนเช้ามานานแล้วเหมือนกัน หึ...”


.............................................................




นั้นมีหรอที่ผมจะพลาด อาจจะแค่พลาดท่าบ้าง

จะทำไงได้ล่ะ! ก็ยัยเด็กปากดีที่ชื่อซีรีนอะไรนั่นดันมาเป็นตัวถ่วงผมซะได้ ถ้าตอนนั้นยัยเด็กนั่นไม่วิ่งลงมาจากรถซะก่อน ผมคงจะไม่ได้แผลที่มุมปาก



หลังจาก
แบบนี้หรอก -_-

เฮ้อ!!~ เอาเป็นว่า...อย่าไปคิดถึงเรื่องต่อจากนั้นเลย ผมไม่ขอเล่าเรื่องพวกนี้ให้ใครฟังคงจะดีกว่า แค่คิดก็หงุดหงิดจะแย่อยู่แล้ว

ผมทำเป็นไม่สนใจและเลี่ยงทุกๆ คำถามเกี่ยวกับรายละเอียดต่างๆ ของเหตุการณ์เมื่อเช้า

“นายว่ามันจะรู้เรื่องของเมลลินรึยัง?” คำถามของเซริวทำให้พวกเราต้องหันกลับไปมองทางด้านหน้าประตูอีกครั้งเพื่อไม่ให้แน่ใจว่ามีใครอยู่แถวนั้น

“อือ” แบล็คพยักหน้าให้เซริว

“โธ่เว้ย! มีแต่เรื่องตลอดทั้งปี ฉันจำได้เลยว่าไม่มีวันไหนที่ฉันไม่ได้กระทืบเลยนะ ตั้งแต่หมอนั้น...” มาซาโตะละประโยคหลังไว้ด้วยสีหน้าที่ดูหงุดหงิด แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมด ถึงน้ำเสียงจะเป็นแบบนั้นแต่แววตาของมันบ่งบอกว่าถ้าไม่จำเป็นก็ไม่อยากจะพูดประโยคนั้นออกมา

“แล้วจะเอาไง?” ผมทำลายบรรยากาศน่าหงุดหงิดนั่น ด้วยคำถามชวนสงสัย

“อะไรของแกวะ!?” มาซาโตะที่กำลังงงกับคำถามที่จับต้นชนปลายไม่ถูกของผมได้แต่ถามและรอฟังคำตอบ

“เรื่องยัยเด็กนี่” ผมเฉลยให้มาซาโตะฟัง

“อ๋อ! ไม่ยากใครสรรหาเรื่อง... ก็ให้คนๆ นั้นรับไปดิ” มาซาโตะเลิกคิ้วสูงและยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจเพราะไม่ใช่เรื่องของมัน จะว่าไปมันก็จริง ใครหาเรื่องมาก็ควรจะรับมันไป - -

“แต่ฉันว่า...”

“( - -) ( = =) ( )” ผม เซริว และมาซาโตะ ได้แต่มองแบล็คด้วยสายตาต่อต้านทันทีที่หมอนั่นเตรียมหาข้อแก้ตัว

“หัวหน้า...คือผู้ที่ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนมากที่สุด นะครับ!” มาซาโตะสำทับ (แต่เหมือนประชด) เข้าไปอีกรอบจนแบล็คพูดไม่ออก

“…ก็ไม่มีปัญหานี่ ฉันก็ไม่ได้คิดจะโยนบาปให้พวกนายตั้งแต่แรกแล้ว” หลังจากโดนสำทับอย่างเจ็บแสบ แบล็คก็แย้งขึ้นด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ

“งั้นก็ดีคร๊าบ~” มาซาโตะยังคงเล่นไม่เลิก พอพูดจบมันก็ก้มหัวเป็นเชิงเคารพให้กับแบล็ค แต่บอกตามตรงว่ามองยังไงก็รู้สึกว่ามันไม่ได้มีความเคารพคนตรงหน้าเลย - -

“แต่พวกแกไม่คิดจะช่วยฉันเลยหรือไง - -” คำถามของแบล็คทำให้ทุกคนมองหน้ากันอย่างสงสัย จะไม่ให้สงสัยได้ยังไง! หมอนั่นเอ่ยปากขอความช่วยหรือจากพวกผมนะ! ร้อยวันพันปีมันไม่เคยขอร้องใครเลยแท้ๆ และแค่ผู้หญิงคนเดียว - - …

“นายอย่าบอกนะว่านายอาจจะรับมือยัยเด็กนั่นไม่ไหว เลยต้องขอร้องพวกฉัน!!” มาซาโตะพูดด้วยสีหน้าตกใจแบบสุดชีวิต - -

“ใครขอร้อง...แต่พวกแกต้องช่วยฉันต่างหาก!” แบล็คยื่นคำขาด นี่มันมัดมือชกกันเห็นๆ! -_-

“ก็แค่ผู้หญิงคนเดียวคงไม่หนักหนาอะไรหรอกน่า เชื่อดิ! ผู้หญิงน่ะ ต่อให้ปากจัดแค่ไหน ร้ายแค่ไหนแต่สุดท้ายก็ได้ชื่อว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนโยนนะโว๊ย” มาซาโตะใช้หลักการเรื่องผู้หญิงของมันมาหักล้างทฤษฎีความเป็นไปได้ของแบล็ค เหอะ! งานนี้เห็นทีคงต้องเปลี่ยนไปอยู่ข้างแบล็คซะแล้วสิ! หมอนั่นมันพูดได้นี่! ก็มันเคยเจอแต่พูดหญิงที่วิ่งเข้าหามัน มันไม่เคยเจอผู้หญิงปากร้ายอย่างที่ผมกับแบล็คเจอซะหน่อย! - -

“คุณชายครับ!” เสียงที่ดังมาจากหน้าประตูทำให้แบล็คต้องหันไปมองทางต้นเสียงที่ตอนนี้ถือวิสาสะ เปิดประตูเข้ามาในห้องนั่งเล่น แต่เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าแบล็คเขาก็มีมรรยาทพอที่จะก้มหัวขอโทษก่อนจะทำหน้าตาลำบากใจที่จะพูด

“มีอะไร โชทาโร่”

“แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! คือ..ตอนนี้คุณเมลลินเขา...” โชทาโร่รายงานบางอย่างให้แบล็คฟัง เมื่อรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทุกคนที่อยู่ในห้องนั่งเล่นก็ตรงดิ่งไปยังห้องนอนชั้นสองของคฤหาสน์

พวกเราทุกคนรวมถึงพ่อบ้านของคฤหาสน์ได้เดินขึ้นมาถึงชั้นสอง ก่อนที่แบล็คจะเดินนำทุกคนไปยังทางเดินฝั่งซ้าย มาซาโตะที่เริ่มรู้ถึงอะไรดีๆ เข้า ก็หันมาทางผมกับเซริวที่เดินปิดท้ายพลางแสยะยิ้มและยักคิ้วอย่างมีเล่ห์นัย แต่ทุกการกระทำของมาซาโตะก็ถูกไขกระจ่างเมื่อพวกเราเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องนอนของแบล็ค ไม่อยากจะเชื่อ... = =

“กลัวหายนักหรือไงถึงต้องให้มาอยู่ห้องเดียวกัน” ผมถามเชิงล้อ

“ยุ่งน่า” แบล็คตอบเหมือนจะปัดๆ คำถามที่ไร้สาระพวกนั้นออกไปจากหัว แต่มันก็ไม่ได้ถือสาอะไร



และทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนสิ่งที่พวกเราเห็นอยู่เบื้องหน้าก็คือ...

<<:: จบมุมมองของ ไลน์ ::>>

.............................................................


[You must be registered and logged in to see this image.]
avatar
$NOokKE
Cedef
Cedef

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 25
Points Points : 32
Karma Karma : 2
วันเกิด วันเกิด : 03/10/1995
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 18/06/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ใต้ฟ้าบนดิน = =
อาชีพ อาชีพ : นักเขียนฝึกหัด/มาเฟีย

ดูข้อมูลส่วนตัว http://my.dek-d.com/snookke

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by jeejee0123 on Thu Dec 22, 2011 10:15 pm

Question
avatar
jeejee0123
มาเฟีย Vongola
มาเฟีย Vongola

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 237
Points Points : 2240
Karma Karma : 1
วันเกิด วันเกิด : 28/03/1998
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 21/12/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ชิชิชิชิชิ
อาชีพ อาชีพ : นักเรียน

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

Re: 15/7/54 [ อัพ บทที่ 4-7 ] *+* Plan of the heart! *+* [[แผนการเปิดประตูหัวใจคุณชายยากูซ่า!]]

ตั้งหัวข้อ by jeejee0123 on Thu Dec 29, 2011 7:37 pm

ขอบคุณฮะ
avatar
jeejee0123
มาเฟีย Vongola
มาเฟีย Vongola

โพสต์แล้ว โพสต์แล้ว : 237
Points Points : 2240
Karma Karma : 1
วันเกิด วันเกิด : 28/03/1998
เข้าเป็นมาเฟีย เข้าเป็นมาเฟีย : 21/12/2011
ที่อยู่ ที่อยู่ : ชิชิชิชิชิ
อาชีพ อาชีพ : นักเรียน

ดูข้อมูลส่วนตัว

ขึ้นไปข้างบน Go down

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน

- Similar topics

 
Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ